Αντισημιτισμός: Ιράν

Οι Ιρανοί Εβραίοι είχαν βαθιές ρίζες πολύ πριν από το σύγχρονο κράτος. Σε μέρη της κοινωνίας των Σαφαβιδών και των Κατζάρ, η θρησκευτική ιδέα ότι οι Εβραίοι ήταν τελετουργικά ακάθαρτοι δικαιολογούσε περιορισμούς και ταπείνωση.

Εξερεύνηση: Ιράν

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Η θρησκευτική ακαθαρσία γίνεται κοινωνικό όριο

Οι Ιρανοί Εβραίοι είχαν βαθιές ρίζες πολύ πριν από το σύγχρονο κράτος. Σε μέρη της κοινωνίας των Σαφαβιδών και των Κατζάρ, η θρησκευτική ιδέα ότι οι Εβραίοι ήταν τελετουργικά ακάθαρτοι δικαιολογούσε περιορισμούς και ταπείνωση. Οι περιοδικές διώξεις περιλάμβαναν αναγκαστικούς προσηλυτισμούς, ιδίως στο Mashhad το 1839. Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και ο εκσυγχρονισμός του εικοστού αιώνα άνοιξαν νέες ευκαιρίες. Η επανάσταση του 1979 άλλαξε ξανά τις ισορροπίες: η επίσημη αναγνώριση του Ιουδαϊσμού συνυπήρχε με την πολιτική καχυποψία, ενώ η επίσημη άρνηση του Ολοκαυτώματος προώθησε αργότερα μια διαφορετική, διεθνώς δανεισμένη αντισημιτική ιστορία.

Περίοδοι Σαφαβιδών-Καζάρ

Θρησκευτικός αποκλεισμός · Ένας γείτονας χαρακτηρίζεται ακάθαρτος

Η θρησκευτική ιεραρχία διαμόρφωσε τα καθημερινά όρια και μπορούσε να κλιμακωθεί σε εξαναγκασμό.

Μια παλιά ιρανική κοινότητα

Οι περσικές εβραϊκές κοινότητες είχαν τις δικές τους γλώσσες, επιστημονικές γνώσεις και τοπικές παραδόσεις. Οι ρίζες τους δεν εμπόδισαν τις θρησκευτικές αρχές και τους ηγεμόνες να επιβάλλουν κατώτερη θέση. Ένας λαός θα μπορούσε να είναι μέρος της ιρανικής κοινωνίας για αιώνες ενώ αντιμετωπίζει περιορισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να τον χαρακτηρίζουν ως χωριστούς.

Η κατηγορία της ακαθαρσίας

Ορισμένες σιιτικές αρχές αντιμετώπισαν τους Εβραίους ως τελετουργικά ακάθαρτους, ένας ισχυρισμός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει περιορισμούς στις επαφές, στον δημόσιο χώρο και στην καθημερινή δραστηριότητα. Ήταν μια θρησκευτική προκατάληψη, όχι μια περιγραφή των εβραϊκών σωμάτων. Η τοπική επιβολή διέφερε, αλλά η ιδέα έδινε στις διακρίσεις μια φαινομενικά ιερή λογική.

Μασχάντ, 1839

Στο Mashhad το 1839, η βία ανάγκασε την εβραϊκή κοινότητα να ασπαστεί το Ισλάμ. Μερικές οικογένειες διατηρούσαν ιδιωτικά εβραϊκές πρακτικές. Το επεισόδιο δείχνει τη διαφορά μεταξύ της υπό όρους προστασίας ενός ηγεμόνα και ενός εκτελεστού δικαιώματος στη θρησκευτική ελευθερία. Μια δημόσια αλλαγή πίστης υπό απειλή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ελεύθερη συναίνεση.

1906–1979

Νέες ευκαιρίες πολιτών · Οι Εβραίοι οργανώνονται για μια θέση στη δημόσια ζωή

Η συνταγματική πολιτική και ο εκσυγχρονισμός διεύρυναν τη συμμετοχή χωρίς να διαγράψουν τις κληρονομημένες προκαταλήψεις.

Συνταγματική εκπροσώπηση

Η συνταγματική εποχή του Ιράν άνοιξε ένα νέο πλαίσιο για πολιτική εκπροσώπηση, συμπεριλαμβανομένης μιας εβραϊκής κοινοβουλευτικής έδρας. Οι Εβραίοι ηγέτες οργανώθηκαν για να υποστηρίξουν τα κοινοτικά συμφέροντα. Η αλλαγή είχε σημασία επειδή τα δικαιώματα θα μπορούσαν να επιδιωχθούν μέσω των πολιτικών θεσμών αντί να εξαρτώνται αποκλειστικά από την προσωπική πρόσβαση σε έναν κυβερνήτη.

Η οργάνωση της κοινότητας ως έκφραση αυτενέργειας

Το Anjoman-e Kalimian εκπροσωπούσε τα εβραϊκά κοινοτικά συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένης της πρόνοιας και της εκπαίδευσης. Μια τέτοια οργάνωση έκανε τους Εβραίους ενεργούς συμμετέχοντες στη δημόσια ζωή του Ιράν. Αντιμετώπισε επίσης πρακτικά τρωτά σημεία. Τα ιδρύματα μιας μειονότητας συχνά εξυπηρετούσαν τόσο τις συνήθεις κοινοτικές ανάγκες όσο και το έργο της υπεράσπισης των μελών από τις διακρίσεις.

Ο εκσυγχρονισμός αλλάζει τις δυνατότητες

Κατά την περίοδο Παχλαβί, η εβραϊκή εκπαίδευση, τα επαγγέλματα και οι οικονομικές ευκαιρίες επεκτάθηκαν. Αυτό σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή σε σχέση με τους προηγούμενους νομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς. Η μεγαλύτερη συμμετοχή δεν σήμαινε ότι εξαφανίστηκε κάθε προκατάληψη, αλλά καταδεικνύει ότι η ανασφάλεια δεν ήταν ούτε σταθερή ούτε η μοναδική ιστορική εμπειρία της κοινότητας.

1979 και μετά

Επανάσταση και καχυποψία · Η αναγνώριση και ο φόβος φτάνουν μαζί

Η νέα δημοκρατία αναγνώρισε τον Ιουδαϊσμό, ενώ μια πολύκροτη εκτέλεση έκανε απτή την πολιτική καχυποψία.

Η επιστροφή του Habib Elghanian

Ο επιχειρηματίας και ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας Habib Elghanian επέστρεψε στο Ιράν κατά τη διάρκεια της επανάστασης, πιστεύοντας ότι η αποφυγή της πολιτικής θα τον προστάτευε. Οι επαναστατικές αρχές τον συνέλαβαν τον Μάρτιο του 1979. Οι προσωπικές του προσδοκίες συγκρούστηκαν με ένα νέο καθεστώς που αποφάσιζε ποιος θεωρείται πολιτικός εχθρός.

Μια εκτέλεση στέλνει ένα μήνυμα

Μετά από μια σύντομη επαναστατική δίκη που ισχυριζόταν σιωνιστική κατασκοπεία και άλλα αδικήματα, ο Ελγκανιάν εκτελέστηκε στις 9 Μαΐου 1979 και η περιουσία του κατασχέθηκε. Η εκτέλεση τρόμαξε την εβραϊκή κοινότητα και συνέβαλε στη μετανάστευση. Μια πολιτική κατηγορία εναντίον μιας εξέχουσας προσωπικότητας είχε συνέπειες πολύ πέρα ​​από τον κατηγορούμενο.

Η αναγνώριση δεν ρυθμίζει την ισότητα

Το σύνταγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας αναγνωρίζει τους Εβραίους ως θρησκευτική μειονότητα και παρέχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Αυτές οι διατάξεις συνυπάρχουν με όρια και πολιτικές πιέσεις. Η νομική αναγνώριση είναι πραγματική. δεν καθιερώνει ότι κάθε πολίτης έχει το ίδιο κύρος ή ότι η εβραϊκή κοινοτική ζωή είναι απαλλαγμένη από καχυποψία.

1998–2016

Επίσημη άρνηση · Το καθεστώς αμφισβητεί ένα έγκλημα που δεν χρειάστηκε να επινοήσει

Η επίσημη άρνηση του Ολοκαυτώματος εισήγαγε διεθνείς συνωμοσιολογικούς ισχυρισμούς στα ιρανικά πολιτικά μηνύματα.

Ένα δανεικό δίκτυο άρνησης

Ιρανοί αξιωματούχοι καλωσόρισαν τους διεθνείς αρνητές του Ολοκαυτώματος και προώθησαν τους ισχυρισμούς τους. Το ερευνητικό ινστιτούτο του Υπουργείου Εξωτερικών φιλοξένησε μια διάσκεψη άρνησης το 2006. Αυτές ήταν τεκμηριωμένες αποφάσεις παραγόντων που συνδέονται με το κράτος. Δεν αποδεικνύουν ότι κάθε Ιρανός αποδέχτηκε τους ισχυρισμούς ή συμμεριζόταν την πολιτική του καθεστώτος.

Η κατηγορία πίσω από την άρνηση

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος απεικονίζει τη δολοφονία των Ευρωπαίων Εβραίων ως μια επινοημένη ή υπερβολική ιστορία που εξυπηρετεί την εβραϊκή εξουσία. Μετατοπίζει τις υποψίες στα θύματα και στους απογόνους τους. Η πολιτική του χρήση κατά του Ισραήλ δεν το καθιστά πραγματική περιγραφή των ναζιστικών εγκλημάτων. η γενοκτονία τεκμηριώνεται από εκτενή ανεξάρτητα στοιχεία.

Οι ντόπιοι Εβραίοι δεν είναι ξένη κυβέρνηση

Οι Εβραίοι του Ιράν έχουν τη δική τους θρησκευτική, οικογενειακή και πολιτική ζωή. Η μεταχείρισή τους ως εκπροσώπων του Ισραήλ αντικαθιστά αυτές τις ζωές με μια συλλογική κατηγορία. Ο κίνδυνος εμφανίζεται όταν μια διαμάχη που αφορά ένα κράτος γίνεται μια ιστορία για τους Εβραίους παντού που ενεργούν ως μια κρυφή πολιτική δύναμη.

2023–σήμερα

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Η κρατική θρησκευτική ιδεολογία, η άρνηση του Ολοκαυτώματος και η χορηγία τόσο των ισλαμιστικών όσο και των κοσμικών ενόπλων ομάδων έδωσαν στις 7 Οκτωβρίου έναν καθιερωμένο μηχανισμό.

Ο εχθρός μιας κυβέρνησης γίνεται βάρος του γείτονα

Οι Ιρανοί Εβραίοι έχουν ιστορία πολύ παλαιότερη από την Ισλαμική Δημοκρατία. Ωστόσο, η επίσημη ρητορική τούς παρουσίαζε επανειλημμένα μέσα από συνωμοσιολογικούς μύθους και άρνηση του Ολοκαυτώματος, ενώ το κράτος υποστήριζε ένοπλες ομάδες που πολεμούσαν το Ισραήλ.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου, αυτή η σύγκρουση έφερε νέα πίεση σε μια μειονότητα που ήδη ζούσε κάτω από θρησκευτικούς και πολιτικούς περιορισμούς. Το ότι ήταν Ιρανός πολίτης δεν προστάτευε έναν Εβραίο από το να αντιμετωπίζεται ως συνδεδεμένος με το Ισραήλ. Ο εξωτερικός εχθρός μιας κυβέρνησης θα μπορούσε να γίνει ένα βάρος που θα ανατεθεί σε ανθρώπους των οποίων το σπίτι ήταν το Ιράν.

Η θρησκευτική καχυποψία γίνεται κρατική εξουσία

Οι παλαιότεροι θρησκευτικοί περιορισμοί είχαν θέσει όρους στην ένταξη των Ιρανών Εβραίων. Η Ισλαμική Δημοκρατία έδωσε νέα εμβέλεια στην εχθρότητα μέσω επίσημων μέσων ενημέρωσης, της άρνησης του Ολοκαυτώματος και των θεσμών ασφαλείας. Οι ισχυρισμοί ότι σιωνιστές ελέγχουν κρυφά δυτικά κράτη αναπαράγουν έναν παλαιότερο συνωμοσιολογικό μύθο περί εβραϊκής εξουσίας, παρουσιάζοντάς τον ως γεωπολιτική.

Το Ιράν υποστήριξε επίσης την ισλαμιστική Χαμάς και την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ μαζί με την κοσμική Γενική Διοίκηση του PFLP. Η σύνδεση μεταξύ των ιδεολογιών ήταν ένας πραγματικός κρατικός χορηγός και ένοπλο δίκτυο. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, η συλλογική απόδοση ευθύνης έφτασε στους ίδιους τους Ιρανούς Εβραίους: οι παρατηρητές θρησκευτικής ελευθερίας περιγράφουν ηγέτες που υπέστησαν εξαναγκασμό και συλλήψεις το 2025. Η εβραϊκή ταυτότητα έγινε υποτιθέμενη πίστη στο Ισραήλ. Εδώ το μείγμα οδηγείται κυρίως από το κράτος και τις περιφερειακές του συμμαχίες, με τον αντισιωνισμό να κάνει τον εξαναγκασμό μιας εγχώριας θρησκευτικής μειονότητας να φαίνεται ως μέτρο ασφαλείας.

Η σύγκρουση φτάνει σε μια κουζίνα και μια συναγωγή

Τον Αύγουστο του 2025, η αυστραλιανή κυβέρνηση δήλωσε ότι η υπηρεσία πληροφοριών της εκτιμούσε πως το Ιράν είχε καθοδηγήσει δύο επιθέσεις το προηγούμενο έτος: μία σε εβραϊκή επιχείρηση στο Σίδνεϊ και μία σε συναγωγή στη Μελβούρνη. Ήταν απόδοση ευθύνης από υπηρεσία πληροφοριών, όχι δικαστική απόφαση.

Οι στοχοποιημένοι χώροι βρίσκονταν εκτός Ιράν και Ισραήλ. Ανήκαν στην εβραϊκή ζωή της Αυστραλίας. Η καταγγελία έδειχνε πώς μια διακρατική σύγκρουση μπορούσε να πλήξει ανθρώπους σε τρίτη χώρα μέσω θεσμών που επιλέγονταν λόγω της εβραϊκής τους ταυτότητας.