Αντισημιτισμός: Ηνωμένο Βασίλειο

Οι μεσαιωνικές εβραϊκές κοινότητες της Αγγλίας εξαρτιόνταν από τη βασιλική προστασία και αντιμετώπιζαν χριστιανική εχθρότητα. Ψεύτικες ιστορίες τελετουργικών δολοφονιών, συμπεριλαμβανομένης της κατηγορίας του Νόριτς για το 1144, βοήθησαν να φαίνονται οι γείτονες επικίνδυνοι.

Εξερεύνηση: Ηνωμένο Βασίλειο

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Προστασία, χρέος και ιερή κατηγορία

Οι μεσαιωνικές εβραϊκές κοινότητες της Αγγλίας εξαρτιόνταν από τη βασιλική προστασία και αντιμετώπιζαν χριστιανική εχθρότητα. Ψεύτικες ιστορίες τελετουργικών δολοφονιών, συμπεριλαμβανομένης της κατηγορίας του Νόριτς για το 1144, βοήθησαν να φαίνονται οι γείτονες επικίνδυνοι. Στο York το 1190, σταυροφορική εχθρότητα σε συνδυασμό με συμφέροντα απαλλαγής από χρέη και μια φήμη για βασιλική έγκριση. Η εκδίωξη που διέταξε ο Εδουάρδος Α' το 1290 κατέστησε τον αποκλεισμό πολιτική σε όλο το βασίλειο. Αργότερα η επανεισδοχή και η ισότητα των πολιτών άλλαξαν το νόμο, ενώ οι φόβοι για τη μετανάστευση, οι φασιστικές ταραχές και οι πολιτικές θεωρίες συνωμοσίας έδωσαν νέες μορφές στην εχθρότητα. Αυτές οι αγγλικές προελεύσεις δεν θα πρέπει να αποδοθούν αμετάβλητες σε κάθε τμήμα του μετέπειτα Ηνωμένου Βασιλείου.

1144

Ψεύτικη κατηγορία · Μια φήμη μετατρέπει τους γείτονες σε ύποπτους

Η ψευδής κατηγορία περί τελετουργικού φόνου στο Νόριτς έδωσε στη θρησκευτική εχθρότητα μια ιστορία που μπορούσε να διαδοθεί.

Ένας ισχυρισμός δεν είναι απόδειξη

Στο Νόριτς το 1144, οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν ψευδώς για τελετουργικό φόνο αφού ένα χριστιανό αγόρι βρέθηκε νεκρό. Η κατηγορία συνέδεσε τον θάνατό του με μια φανταστική εβραϊκή θρησκευτική πρακτική. Έστρεψε την καχυποψία προς μια ολόκληρη κοινότητα, αντί να αποδείξει την ευθύνη μέσω στοιχείων για ένα άτομο.

Ένας μύθος έρχεται σε αντίθεση με την εβραϊκή πρακτική

Η συκοφαντία αίματος ισχυριζόταν ότι εβραϊκές τελετές απαιτούσαν χριστιανικά θύματα. Ο ισχυρισμός ήταν ψευδής. Ο εβραϊκός νόμος απαγορεύει τη δολοφονία και την κατανάλωση αίματος. Η κατηγορία περιέγραφε τη θρησκεία μέσα από τη φαντασία των εχθρών της, παρουσιάζοντας συνηθισμένους γείτονες ως κρυφά επικίνδυνους.

Η κατηγορία ταξιδεύει

Παρόμοιες κατηγορίες εμφανίστηκαν αργότερα σε άλλες αγγλικές πόλεις και σε όλη την Ευρώπη. Η επανάληψη έδωσε στον μύθο μια ζωή πέρα ​​από τον αρχικό ισχυρισμό. Αυτή η προηγούμενη ιστορία βοηθά να εξηγηθούν οι εχθρικές ιστορίες που ήταν ήδη διαθέσιμες όταν οι εβραϊκές κοινότητες της Αγγλίας αντιμετώπισαν τη βία και την απέλαση που εξερευνήθηκαν την επόμενη περίοδο.

1190–1290

Μεσαιωνική Αγγλία · Προστασία με όρια

Η βασιλική προστασία αποδείχθηκε εύθραυστη όταν η θρησκευτική εχθρότητα και τα τοπικά συμφέροντα συνέκλιναν εναντίον των Εβραίων γειτόνων.

York, 1190

Το 1190, η εβραϊκή κοινότητα του Γιορκ αναζήτησε καταφύγιο στο βασιλικό κάστρο καθώς το απειλούσε η βία. Μια πολιορκία κατέληξε σε μια καταστροφική σφαγή. Η σταυροφορική εχθρότητα και το αντιεβραϊκό κήρυγμα βοήθησαν στη δημιουργία του κινδύνου. Η αναζήτηση καταφυγίου υπό την εξουσία του βασιλιά δεν παρείχε την προστασία που χρειαζόταν απεγνωσμένα η κοινότητα.

Ποιος ωφελείται από μια φήμη;

Στους επιτιθέμενους του Γιορκ περιλαμβάνονταν ντόπιοι άνδρες που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα χρέη που οφείλονταν σε Εβραίους δανειστές. Μια αναληθής φήμη ισχυρίστηκε επίσης ότι ο βασιλιάς είχε διατάξει επιθέσεις εναντίον Εβραίων. Η θρησκευτική εχθρότητα, τα οικονομικά συμφέροντα και ο ψευδής ισχυρισμός της βασιλικής έγκρισης ενίσχυαν το ένα το άλλο. Ο δανεισμός ήταν μια ιστορική συγκυρία, όχι ένα χαρακτηριστικό εβραϊκού χαρακτήρα.

Η εντολή να φύγουμε

Ο Εδουάρδος Α΄ εξέδιωξε τους Εβραίους από την Αγγλία το 1290, μετά από παλαιότερους περιορισμούς κοινοτικής ζωής. Ηγεμόνας μπορούσε να μετατρέπει θρησκευτικό αποκλεισμό σε πανεθνική διαταγή. Το παράθυρο αφορά μεσαιωνική Αγγλία, όχι κοινή πολιτική όλων των μεταγενέστερων μερών του Ηνωμένου Βασιλείου.

1656–1858

Επιστροφή & δικαιώματα · Επιστροφή και στη συνέχεια διεκδίκηση κοινοβουλευτικής έδρας

Οι Εβραίοι επέστρεψαν στην ανοιχτή κοινοτική ζωή τον δέκατο έβδομο αιώνα, αλλά για να κερδίσουν ισότιμη συμμετοχή χρειάστηκαν άλλοι δύο αιώνες.

Έκκληση για συμμετοχή

Η επιστροφή μιας ανοιχτά εβραϊκής κοινότητας χρονολογείται συνήθως στο 1656. Ο σεφαραδίτης ραβίνος Menasseh Ben Israel υπέβαλε αίτημα στον Όλιβερ Κρόμγουελ. Εβραίοι διεκδικούσαν οι ίδιοι μια θέση στην Αγγλία αντί να λαμβάνουν απλώς δώρο από ηγεμόνα. Επιστροφή και πλήρης ισότητα πολιτών ήταν διαφορετικά στάδια.

Μια συναγωγή ανοίγει τις πόρτες της

Η ισπανική και πορτογαλική εβραϊκή κοινότητα του Λονδίνου ίδρυσε τη συναγωγή Bevis Marks το 1701. Ένας τόπος λατρείας έκανε ορατή τη ζωή της κοινότητας μετά τη μακρά περίοδο μετά την απέλαση. Μας υπενθυμίζει επίσης ότι οι βρετανικές εβραϊκές ιστορίες περιλαμβάνουν διαφορετικές γλώσσες και παραδόσεις, όχι ένα ενιαίο υπόβαθρο.

Οι λέξεις που απέκλειαν μια κοινοβουλευτική έδρα

Τον Ιούλιο του 1858, το Κοινοβούλιο άλλαξε τον όρκο ώστε ο Lionel de Rothschild να μπορεί να καταλάβει την έδρα του χωρίς ομολογία χριστιανικής πίστης. Η συζήτηση στο Hansard δείχνει αντίθεση και υποστήριξη. Θρησκευτική απαίτηση εμπόδιζε εκλεγμένο εκπρόσωπο· η αλλαγή επέτρεψε συμμετοχή.

1905–1939

Σύνορα & καταφύγιο · Ποιος ανοίγει την πόρτα;

Οι πρόσφυγες και οι καθιερωμένες κοινότητες αντιμετώπισαν μεταναστευτικούς περιορισμούς και φασιστική κινητοποίηση, παράλληλα με την οργανωμένη αντίσταση και τη διάσωση.

Ο νόμος περί αλλοδαπών του 1905

Ο νόμος περί αλλοδαπών του 1905 εισήγαγε τους μεταναστευτικούς ελέγχους εν μέσω αναταραχής εναντίον νεοφερμένων, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων μεταναστών που ξεφεύγουν από την ανασφάλεια στην Ανατολική Ευρώπη. Οι κανόνες του επηρέασαν τους Εβραίους και άλλες αφίξεις. Ο πολιτικός διάλογος απεικόνισε τον πρόσφυγα ως εθνικό βάρος, απομακρύνοντας την προσοχή από τη δίωξη που είχε κάνει απαραίτητη την αποχώρηση.

Οι γείτονες μπλοκάρουν μια πορεία

Στις 4 Οκτωβρίου 1936, διαδηλωτές εμπόδισαν τη Βρετανική Ένωση Φασιστών να διασχίσει το East End του Λονδίνου. Εβραϊκές, εργατικές, κομμουνιστικές και συνδικαλιστικές ομάδες ήταν μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν. Οι Εβραίοι ηγέτες διαφώνησαν σχετικά με την απάντηση. Η Cable Street παρουσιάζει τόσο οργανωμένη αντίσταση όσο και συζήτηση για το πώς να αντιμετωπίσουμε τον αντισημιτισμό.

Η βαλίτσα ενός παιδιού

Το Kindertransport έφερε χιλιάδες παιδιά από την ελεγχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη στη Βρετανία από το 1938. Εβραϊκές οργανώσεις και άλλοι βοηθοί κανόνισαν τη διάσωση. Τα παιδιά ταξίδεψαν χωρίς τους γονείς τους και πολλές οικογένειες δεν επανενώθηκαν ποτέ. Το καταφύγιο έσωσε ζωές, αλλά τα όριά του και ο πόνος του χωρισμού ανήκουν επίσης στην ιστορία.

2023–σήμερα

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Παλαιότεροι φασιστικοί συνωμοσιολογικοί μύθοι, αστοχίες στο Εργατικό Κόμμα και ένας συγκεκριμένα κατονομαζόμενος συνασπισμός διαμαρτυρίας αριστερών και ισλαμιστών διαμόρφωσαν την άμεση έξαρση του αντισημιτισμού στη Βρετανία μετά τις 7 Οκτωβρίου.

Η πρώτη αναφορά έρχεται πριν τελειώσει η μέρα

Στις 12:55 μ.μ. της 7ης Οκτωβρίου, η βρετανική Community Security Trust κατέγραψε το πρώτο περιστατικό που συνδεόταν με την επίθεση στο Ισραήλ. Στόχος ήταν συναγωγή κατά την εβραϊκή γιορτή Σιμχάτ Τορά. Κοινοτική συγκέντρωση στη Βρετανία έγινε στόχος ενώ οι ειδήσεις από το Ισραήλ ακόμη εξελίσσονταν.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι αναφορές αυξήθηκαν κατακόρυφα. Το χρονοδιάγραμμα έχει σημασία: αυτή η εχθρότητα ξεκίνησε την ημέρα της σφαγής. Οι Βρετανοί Εβραίοι παρασύρονταν στη σύγκρουση μέσω της ταυτότητάς τους, προτού η μετέπειτα πορεία του πολέμου μπορούσε να εξηγήσει την αλλαγή.

Μια συμμαχία συγκεντρώνεται γύρω από έναν κοινό εχθρό

Οι παλαιότερες θρησκευτικές κατηγορίες της Βρετανίας και οι φασιστικές εκστρατείες παρουσίαζαν τους Εβραίους ως επικίνδυνους ξένους. Ο ακροδεξιός αντισημιτισμός παρέμεινε μετά τις 7 Οκτωβρίου. Μια διαφορετική αποτυχία είχε εμφανιστεί στα αριστερά: η έρευνα της EHRC για το Εργατικό Κόμμα διαπίστωσε παράνομη παρενόχληση, διακρίσεις και πολιτική παρέμβαση στις καταγγελίες. Η αφοσίωση στο κόμμα θα μπορούσε να προστατεύσει την αντισημιτική συμπεριφορά.

Η έρευνα του Walney, που ανατέθηκε από την κυβέρνηση, περιέγραψε κοινούς διοργανωτές διαμαρτυριών, μεταξύ αυτών την Palestine Solidarity Campaign, το Stop the War και τη Μουσουλμανική Ένωση της Βρετανίας. Κατέταξε τμήματα αυτού του συνασπισμού ως ακροαριστερά και ισλαμιστικά, συνδεδεμένα μέσω παλαιότερων αντιπολεμικών εκστρατειών. Μια κοινή αφήγηση αντίστασης μπορούσε να δώσει πολιτική νομιμοποίηση στη Χαμάς, ενώ η αντισιωνιστική γλώσσα απαιτούσε από τους Βρετανούς Εβραίους να λογοδοτούν για το Ισραήλ. Η έρευνα του JPR καταγράφει ότι πολλοί αισθάνονταν υποχρεωμένοι να δικαιολογούν τις πράξεις του Ισραήλ. Η συνεργασία διεύρυνε την κινητοποίηση· αυτή η μεταφορά ενοχής περιόριζε την ένταξη των Εβραίων στην ίδια τους τη χώρα.

Η ιερή μέρα γίνεται μέρα απώλειας

Στο Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 2025, μια επίθεση με αυτοκίνητο και μαχαίρι είχε στόχο τη συναγωγή Χίτον Παρκ του Μάντσεστερ. Δύο άνδρες έχασαν τη ζωή τους και τρία άτομα τραυματίστηκαν σοβαρά. Η κυβέρνηση χαρακτήρισε την επίθεση ως αντισημιτική ισλαμιστική τρομοκρατία. Τα αρχικά ευρήματα έδειξαν επίσης ότι ένα θύμα πέθανε από πυρά της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της απάντησης.

Η επίθεση έκανε το ζήτημα της ασφάλειας των Εβραίων οδυνηρά άμεσο. Μερικοί Βρετανοί Εβραίοι σκέφτηκαν να φύγουν και η μετανάστευση στο Ισραήλ αυξήθηκε εκείνο το έτος. Ωστόσο, οι ερευνητές δεν βρήκαν καθιερωμένη, διαρκή έξοδο. Η θλίψη, ο φόβος και οι αποφάσεις για το μέλλον ανήκαν σε ατομικές ζωές, όχι σε ένα αναπόφευκτο τέλος για την κοινότητα.