یهودستیزی در بریتانیا

جوامع یهودی قرون وسطی انگلستان به حمایت سلطنتی وابسته بودند و با خصومت مسیحیان مواجه بودند. داستان‌های آئینی دروغین قتل، از جمله اتهام نورویچ در سال 1144، به خطرناک جلوه دادن همسایگان کمک کرد.

با بریتانیا آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

حفاظت، بدهی و یک اتهام مقدس

جوامع یهودی قرون وسطی انگلستان به حمایت سلطنتی وابسته بودند و با خصومت مسیحیان مواجه بودند. داستان‌های آئینی دروغین قتل، از جمله اتهام نورویچ در سال 1144، به خطرناک جلوه دادن همسایگان کمک کرد. در یورک در سال 1190، خصومت جنگ صلیبی با منافع مربوط به بدهی‌ها و شایعه تایید سلطنتی همراه شد. اخراج یهودیان به فرمان ادوارد اول در سال 1290 طرد را به یک سیاست در کل پادشاهی تبدیل کرد. بعداً پذیرش مجدد و برابری مدنی قانون را تغییر داد، در حالی که ترس از مهاجرت، تحریک فاشیستی و نظریه‌های توطئه سیاسی به خصومت شکل های جدیدی داد. این ریشه های انگلیسی نباید بدون تغییر به هر بخش از بریتانیای بعدی اختصاص داده شود.

1144

یک اتهام واهی · یک شایعه همسایه ها را به مظنون تبدیل می کند

اتهامات نادرست آیین قتل در نوریچ به دشمنی مذهبی داستانی داد که می تواند سفر کند.

یک ادعا مدرک نیست

در نورویچ در سال 1144، پس از پیدا شدن جسد یک پسر مسیحی، یهودیان به دروغ به قتل تشریفاتی متهم شدند. این اتهام، مرگ او را به یک عمل مذهبی خیالی یهودی مرتبط می کند. به جای ایجاد مسئولیت از طریق شواهد در مورد یک فرد، سوء ظن را متوجه کل جامعه کرد.

یک افسانه با رویه یهودیان در تضاد است

داستان افترای خون ادعا می کرد که مراسم یهودیان نیازمند قربانیان مسیحی است. آن ادعا دروغ بود. شریعت یهود قتل و مصرف خون را ممنوع کرده است. این اتهام دین را از طریق تخیل دشمنانش توصیف می کرد و همسایگان عادی را مخفیانه خطرناک جلوه می داد.

اتهام گسترش می‌یابد

اتهامات مشابهی بعداً در سایر شهرهای انگلیسی و در سراسر اروپا ظاهر شد. تکرار به اسطوره جانی فراتر از ادعای اصلی داد. این تاریخچه قبلی به توضیح داستانهای خصمانه از قبل موجود در زمانی که جوامع یهودی انگلستان با خشونت و اخراج در دوره بعدی مواجه شدند، کمک می کند.

1190–1290

انگلستان قرون وسطی · حفاظت با محدودیت

هنگامی که خصومت مذهبی و منافع محلی علیه همسایگان یهودی تلاقی یافت، حفاظت سلطنتی شکننده بود.

یورک، 1190

در سال 1190، جامعه یهودی یورک به دلیل تهدید خشونت، به قلعه سلطنتی پناه بردند. محاصره با یک قتل عام ویرانگر پایان یافت. خصومت صلیبی و موعظه ضد یهودی به ایجاد این خطر کمک کرد. جستجوی سرپناه تحت اقتدار پادشاه، حفاظتی را که جامعه به شدت به آن نیاز داشت، فراهم نکرد.

چه کسی از یک شایعه سود می برد؟

مهاجمان یورک شامل مردان محلی بودند که به دنبال فرار از بدهی های بدهکار به وام دهندگان یهودی بودند. شایعه ای غیرواقعی نیز ادعا می کند که پادشاه دستور حمله به یهودیان را داده است. خصومت مذهبی، منافع مالی و ادعای نادرست تایید سلطنتی یکدیگر را تقویت می کردند. وام دادن یک شرایط تاریخی بود، نه یک ویژگی شخصیت یهودی.

دستور خروج

ادوارد اول در 1290، پس از قوانین پیشین محدودکننده زندگی جامعه، یهودیان را از انگلستان اخراج کرد. حاکم می‌توانست طرد مذهبی را به فرمانی سراسری بدل کند. پنجره درباره انگلستان قرون وسطی است، نه سیاست مشترک همه سرزمین‌هایی که بعدها پادشاهی متحد شدند.

1656–1858

بازگشت و حقوق · بازگشت، سپس ادعای یک صندلی

یهودیان در قرن هفدهم به زندگی عمومی باز بازگشتند، اما کسب مشارکت برابر دو قرن دیگر طول کشید.

دادخواستی برای تعلق

بازگشت یک جامعه آشکارا یهودی به طور معمول به سال 1656 مربوط می شود. خاخام سفاردی مناسه بن اسرائیل از الیور کرامول درخواست کرد. یهودیان به جای اینکه صرفاً از یک حاکم هدیه بگیرند، برای یافتن مکانی در انگلستان به بحث و جدل کمک کردند. بازگشت و برابری کامل مدنی مراحل مختلف بود.

کنیسه ای درهای خود را باز می کند

جامعه یهودی اسپانیایی و پرتغالی لندن، کنیسه بیویس مارکس را در سال 1701 تأسیس کردند. یک مکان عبادت، زندگی اجتماعی را پس از مدت طولانی پس از اخراج نمایان کرد. همچنین به ما یادآوری می‌کند که تاریخ‌های یهودی بریتانیا شامل زبان‌ها و سنت‌های مختلف است، نه یک پیش‌زمینه یکسان.

کلماتی که مانع ورود به مجلس شدند

در ژوئیه 1858، پارلمان سوگند خود را تغییر داد تا لیونل دو روچیلد بتواند بدون اقرار به ایمان مسیحی بنشیند. بحث حفظ شده در هانسارد هم مخالفت و هم حمایت را نشان می دهد. یک نماینده منتخب به دلیل یک الزام مذهبی مسدود شده بود. تغییر قانون مشارکت را ممکن کرد.

1905–1939

مرزها و پناهگاه · چه کسی در را باز می کند؟

پناهندگان و جوامع مستقر در کنار مقاومت سازمان یافته و نجات با محدودیت های مهاجرت و بسیج فاشیستی مواجه شدند.

قانون اتباع خارجی 1905

قانون بیگانگان در سال 1905 کنترل های مهاجرت را در میان تحریکات علیه تازه واردان، از جمله مهاجران یهودی که از ناامنی در اروپای شرقی فرار می کردند، معرفی کرد. قوانین آن بر یهودیان و سایر ورودها تأثیر گذاشت. بحث سیاسی پناهنده را به عنوان یک بار ملی نشان می‌داد و توجه را از آزار و اذیتی که ترک را ضروری می‌کرد، منحرف می‌کرد.

همسایه ها راهپیمایی را مسدود می کنند

در 4 اکتبر 1936، معترضان مانع راهپیمایی اتحادیه فاشیست‌های بریتانیا در ایست‌اند لندن شدند. گروه‌های یهودی، کارگری، کمونیست و اتحادیه‌ای شرکت داشتند. رهبران یهودی درباره پاسخ اختلاف داشتند. «کیبل استریت» مقاومت منظم و بحث بر سر مقابله با یهودستیزی را نشان می‌دهد.

کیف مسافرتی کودک

Kindertransport از سال 1938 هزاران کودک را از اروپای تحت کنترل نازی‌ها به بریتانیا آورد. سازمان‌های یهودی و سایر کمک‌کنندگان ترتیب نجات را دادند. بچه‌ها بدون والدین خود سفر می‌کردند و بسیاری از خانواده‌ها هرگز دوباره جمع نشدند. پناهگاه جان‌ها را نجات داد، اما محدودیت‌های آن و درد جدایی هم در داستان است.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

نظریه‌های توطئه فاشیستی قدیمی، ناکامی‌های درون حزب کارگر و ائتلاف اعتراضی مشخصی از چپ‌گرایان و اسلام‌گرایان بر جهش فوری بریتانیا پس از 7 اکتبر اثر گذاشتند.

اولین گزارش قبل از تمام شدن روز می آید

ساعت 12:55 بعدازظهر 7 اکتبر، CST بریتانیا نخستین حادثه مرتبط با حمله در اسرائیل را ثبت کرد. کنیسه‌ای در جشن یهودی سیمحات تورات هدف بود. گردهمایی محلی در بریتانیا در حالی هدف قرار گرفت که خبرهای اسرائیل هنوز در حال رسیدن بود.

در هفته های بعد، گزارش ها به شدت افزایش یافت. زمان مهم است: این خصومت از روز قتل عام آغاز شد. یهودیان بریتانیا از طریق هویت خود به درگیری کشیده می شدند، قبل از اینکه دوره بعدی جنگ بتواند این تغییر را توضیح دهد.

اتحاد دور یک دشمن مشترک جمع می شود

اتهام‌های دینی قدیمی‌تر و کارزارهای فاشیستی در بریتانیا، یهودیان را بیگانگانی خطرناک معرفی می‌کردند. یهودستیزی راست افراطی پس از 7 اکتبر نیز ادامه یافت. در جناح چپ، ناکامی دیگری آشکار شده بود: تحقیق کمیسیون برابری و حقوق بشر (EHRC) درباره حزب کارگر، آزار غیرقانونی، تبعیض و دخالت سیاسی در رسیدگی به شکایت‌ها را یافت. وفاداری حزبی می‌توانست از رفتار یهودستیزانه محافظت کند.

بررسی والنی به سفارش دولت، از سازمان‌دهندگان مشترک اعتراضات، از جمله کارزار همبستگی با فلسطین، استاپ دِ وار و انجمن مسلمانان بریتانیا نام برد. بخش‌هایی از این ائتلاف را چپ افراطی و اسلام‌گرا دانست که از راه کارزارهای ضدجنگ پیشین به هم پیوند داشتند. روایت مشترک مقاومت می‌توانست به حماس مشروعیت سیاسی بدهد، در حالی که زبان ضدصهیونیستی یهودیان بریتانیا را بابت اسرائیل پاسخگو می‌کرد. نظرسنجی JPR ثبت می‌کند که بسیاری احساس می‌کردند باید اقدامات اسرائیل را توجیه کنند. همکاری بسیج را گسترش داد؛ این انتقال تقصیر، تعلق یهودیان در کشور خودشان را محدود کرد.

یک روز مقدس تبدیل به روز از دست دادن می شود

در یوم کیپور اکتبر 2025، حمله با خودرو و چاقو کنیسه هیتون پارک منچستر را هدف گرفت. دو مرد کشته و سه نفر به‌شدت زخمی شدند. دولت آن را تروریسم اسلام‌گرایانه یهودستیز شناخت؛ یافته اولیه همچنین مرگ یک قربانی بر اثر تیر پلیس در واکنش به حمله را نشان داد.

این حمله مسئله امنیت یهودیان را به طرز دردناکی فوری کرد. برخی از یهودیان بریتانیا به فکر خروج افتادند و مهاجرت به اسرائیل در آن سال افزایش یافت. با این حال، محققان هیچ مهاجرت ثابت و پایداری پیدا نکردند. اندوه، ترس و تصمیم گیری در مورد آینده به زندگی فردی تعلق داشت، نه یک پایان اجتناب ناپذیر برای جامعه.