Antysemityzm: Francja

W średniowiecznej Francji chrześcijański antyjudaizm postrzegał Żydów jako duchowo podejrzanych. Ograniczenia zawodowe i podatki królewskie uczyniły społeczności zarówno użytecznymi dla władców, jak i podatnymi na wolę władców.

Poznaj kraj: Francja

Opublikowane przez WTJAktualizacja publikacji

Religijny outsider staje się źródłem dochodów króla

W średniowiecznej Francji chrześcijański antyjudaizm postrzegał Żydów jako duchowo podejrzanych. Ograniczenia zawodowe i podatki królewskie uczyniły społeczności zarówno użytecznymi dla władców, jak i podatnymi na wolę władców. Wypędzenie Żydów przez Filipa IV w 1306 r. połączyło wykluczenie religijne z konfiskatą. Rewolucyjne obywatelstwo w 1791 r. zerwało z tym porządkiem, ale współcześni antysemici nacjonalistyczni i rasowi znaleźli nowe powody, aby odmówić przynależności Żydów. Sprawa Dreyfusa i prześladowania ze strony reżimu Vichy pokazują, jak oskarżenie mogło się zmienić nawet po zapewnieniu przez prawo równości.

1306

Królewska Francja · Król zamyka bramy

Filip IV wypędził Żydów w 1306 r., zamieniając wykluczenie religijne w zajęcie domów, mienia i życia społecznego.

Pieczęć królewska

W 1306 roku Filip IV nakazał wypędzenie Żydów ze swojego królestwa. Ich majątek został skonfiskowany. W wyniku polityki królewskiej rodzina mogła stracić zarówno dom, jak i majątek. Spójrzcie, kto sprawował tu władzę: bezpieczeństwo zależało od władcy, a nie od równego obywatelstwa.

Ograniczone środki do życia stają się stereotypem

Średniowieczne ograniczenia zawężały dostęp Żydów do zawodów, podczas gdy władcy nakładali podatki na społeczności i polegali na niektórych żydowskich pożyczkodawcach. Układ ten sprzyjał skojarzeniu Żydów z pieniędzmi, które później uprzedzenia traktowano jako naturalne. Tak nie było: prawa i władcy ukształtowali możliwości, a nie wszystkie żydowskie gospodarstwa domowe wykonywały tę samą pracę.

Konfiskata trafia na półkę z książkami

Wypędzenie Żydów zarządzone przez Filipa IV w 1306 roku obejmowało konfiskatę rękopisów hebrajskich. Książki należały do żywej kultury nauki, kultu i pisania. Część zwrócono później Żydom w Paryżu, inne weszły do zbiorów królewskich. Przejęcie biblioteki pokazuje, jak władca mógł zagarnąć majątek i narzędzia podtrzymujące wspólnotę.

1791

Obywatelstwo · Nowa obietnica przynależności

Rewolucja zlikwidowała wykluczenie prawne, czyniąc przynależność Żydów kwestią obywatelstwa, a nie królewskiej tolerancji.

Kalendarz Zgromadzenia

Podczas rewolucji obywatelstwo Żydów było przedmiotem debaty i rozszerzania go etapami. W styczniu 1790 r. Zgromadzenie uznało obywatelstwo Żydów z południowego zachodu, a we wrześniu 1791 r. rozszerzyło ten środek na pozostałych. Obietnica równości wymagała argumentów i decyzji, aby stać się prawem; nie działo się to wszędzie na raz.

Przysięga obywatelska

Dekret z 27 września 1791 r. usunął wcześniejsze wyłączenia dla Żydów, którzy spełnili warunki obywatelskie i złożyli przysięgę obywatelską. Oznaczało to przynależność jako indywidualny obywatel do narodu. Sprawdź warunek i obietnicę: równość i idee dotyczące przynależności narodowej były wspólnie wypracowywane.

Otwarty warsztat

Emancypacja zniosła prawne ograniczenia dotyczące tego, gdzie Żydzi mogli mieszkać i jakie zawody mogli wykonywać. Były to konkretne zmiany w codziennych możliwościach. Prawo może otworzyć drzwi bez zmiany opinii każdej osoby. Pamiętaj o tym rozróżnieniu, gdy będziesz później badać sprawę Dreyfusa.

1870–1943

Za morzem · Za morzem nierówne zasady

W kolonialnej Algierii władze francuskie nadawały Żydom obywatelstwo na nierównych warunkach, a potem reżim Vichy je odebrał.

Dwie drogi do obywatelstwa

Dekret Crémieux z 1870 roku nadał zbiorowo obywatelstwo francuskie rdzennym Żydom z departamentów algierskich. Rdzenni muzułmanie nie otrzymali takiego samego zbiorowego nadania; osobny dekret określał indywidualną procedurę wnioskowania według francuskiego prawa cywilnego. Kolonialna Francja nierówno rozdzielała prawa. Porównaj ścieżki prawne, nie traktując żadnej populacji jako jednego głosu.

Dokument obywatelstwa przekreślony

Vichy uchyliło dekret Crémieux 7 października 1940 r. Żydzi objęci nim utracili obywatelstwo francuskie, a inne środki wykluczyły Żydów z pracy i edukacji. Prawo, które sprawowano przez dziesięciolecia, mogłoby zostać odebrane. Ta część podróży pokrywa się z Francją z czasów wojny: przeprawa przez morze nie stawiała ludzi poza polityką państwa francuskiego.

Deklaracja z 1943 r

Francuski Komitet Wyzwolenia Narodowego oświadczył 21 października 1943 r., że dekret z Crémieux pozostaje w mocy. To odwróciło utratę obywatelstwa; przywrócenie nie nastąpiło natychmiast po wylądowaniu aliantów w listopadzie 1942 r. Deklaracja pozostawiła także nierozstrzygniętymi przyszłe decyzje dotyczące innych rdzennych ludności Algierii.

1894–1906

Dreyfus · Jeden oficer, podzielony kraj

Żydowska tożsamość oficera sprawiła, że oskarżenie o zdradę stanu wydawało się przekonujące, zanim dowody zostały rzetelnie sprawdzone.

Zapieczętowana dokumentacja

Alfred Dreyfus, żydowski oficer francuski, został niesłusznie skazany za zdradę stanu w 1894 r. Tajne akta dotarły do ​​sędziów wojskowych, a jego prawnik nie mógł ich zbadać. Dowody oparte na badaniu pisma ręcznego zostały zakwestionowane. Sprawdź procedurę: pewność instytucji co do własnej racji nie zastępuje dowodów, które można sprawdzić.

Okno gazety

13 stycznia 1898 roku Émile Zola opublikował w „L’Aurore” J’accuse. Publicznie kwestionował władze i atak na Dreyfusa ze względu na jego żydowskie pochodzenie. Prasa mogłaby pomóc w szerzeniu wrogości lub przeciwstawianiu się niesprawiedliwości. Interwencja gazety mogła zmienić debatę publiczną, ale sama w sobie nie była wyrokiem sądu.

Wyrok, który zmienił historię

Ułaskawienie w 1899 r. nie było równoznaczne z oczyszczeniem imienia Dreyfusa. 12 lipca 1906 r. francuski Sąd Kasacyjny unieważnił wyrok skazujący bez kierowania sprawy na kolejny proces. Obrońcy Dreyfusa przez wiele lat przeciwstawiali się potężnej instytucji. Zwróć uwagę na różnicę między zakończeniem kary a naprawieniem niesłusznego wyroku.

1940–1944

Vichy · Kiedy wykluczenie staje się polityką państwa

Władze francuskie wydały własne prawa antyżydowskie i pomogły w realizacji nazistowskich żądań deportacji.

Rejestr klasyfikacyjny

Pierwsza antyżydowska ustawa Vichy z 3 października 1940 roku definiowała Żydów według pochodzenia rodzinnego i wykluczała ich z funkcji publicznych oraz zawodów. Niemieckie władze okupacyjne wydawały własne przepisy. Porównaj aktorów: polityka francuskiego państwa i okupacja nazistowska działały wspólnie, lecz każda podejmowała też własne decyzje.

Autobus przed drzwiami

Podczas łapanki w Vél d’Hiv w lipcu 1942 r. francuska policja aresztowała rodziny żydowskie w domu, realizując żądania nazistów. Ludzi trzymano w zamknięciu, a następnie kierowano do deportacji. Autobus stanowi prawdziwą operację administracyjną, a nie wyzwanie ratunkowe. Zbadaj, kto wydał rozkazy i kto je wykonał; osoby i instytucje miały obowiązki.

Saliège odrzuca kategorię zbiorową

W sierpniu 1942 r. abp Jules Saliège w liście przeznaczonym do publicznego czytania w swojej diecezji zaprotestował przeciwko nieludzkiemu traktowaniu Żydów. Podkreślał ich człowieczeństwo, któremu prześladowcy zaprzeczali. Jego interwencja ma znaczenie, ponieważ władza religijna od dawna pomaga w przekazywaniu idei antyżydowskich i może być również wykorzystana do kwestionowania działań państwa.

Po 1945 r

Życie i pamięć powojenna · Pamięć i uważna obserwacja

Wojna się skończyła, ale odbudowa życia Żydów i zmierzenie się z francuską odpowiedzialnością wymagała dalszych zmagań.

Ofiary zaczynają dokumentować przestępstwo

W 1943 r. w Grenoble działacze żydowscy potajemnie założyli ośrodek zbierający dowody prześladowań. Zabezpieczyli informacje, gdy przestępstwo było jeszcze w toku. Dokumentacja wspierała późniejszą pamięć i sprawiedliwość. Osoby będące celem reżimu podejmowały również działania, aby jego polityka nie stała się anonimową historią bez nazwisk i odpowiedzialności.

Mikrofon publiczny

W 1995 roku prezydent Jacques Chirac publicznie przyznał, że Francuzi i państwo francuskie odegrali rolę w wojennych prześladowaniach Żydów. W swoim przemówieniu wspomniał także o tych, którzy pomagali. Nazwanie odpowiedzialności zmienia publiczną opowieść o przeszłości. Nie oznacza to, że każdy Francuz postępował w ten sam sposób.

Walizka przez morze

Dekolonizacja sprowadziła do Francji wiele rodzin żydowskich z Afryki Północnej, w tym duży wyjazd z Algierii w 1962 r. Żydowscy Algierczycy otrzymali pomoc w repatriacji; przybysze z Tunezji i Maroka mieli różne statusy obywatelstwa. Stowarzyszenia żydowskie pomagały rodzinom w osiedleniu się. Ich podróże zmieniły życie Żydów we Francji i przeniosły wcześniejsze zasady kolonialne na nowe kwestie przynależności.

2023 – obecnie

7 października i dziś · 7 października i dziś

Po 7 października nacjonalistyczne testy lojalności, ekonomiczne teorie spiskowe i wrogość dżihadystów zbiegły się wokół tematu Izraela.

Szok dociera do Francji

7 października 2023 roku Hamas zaatakował Izrael. We Francji tego samego dnia rozpoczął się wzrost liczby aktów antysemickich. Służba Bezpieczeństwa gminy żydowskiej i MSW odnotowały w ciągu roku 1676 aktów. Francuskich Żydów atakowano z powodu wydarzeń w Izraelu, a nie czegokolwiek, co zrobili.

Zagrożenie miało też miejscową historię. W 2015 roku w supermarkecie Hyper Cacher zamordowano żydowskich klientów. Po 7 października nowa fala wrogości dotarła do społeczności, która już wiedziała, co może oznaczać bycie wybranym na cel.

Inna polityka, znajomy podejrzany

Sprawa Dreyfusa postawiła lojalność Żydów pod podejrzeniem; Vichy odebrało im prawa. Tradycje te trwają na skrajnej prawicy przez pomniejszanie Holokaustu i teorie żydowskiej władzy. Części lewicy odziedziczyły inną podejrzliwość: obraz Żyda jako bankiera lub ukrytego kapitalisty. Francuska komisja praw człowieka śledzi powrót tych oskarżeń przez antysyjonizm, w tym ataki Mélenchona na Borne i Braun-Pivet.

Wrogość islamistów stanowi kolejne źródło przemocy, które w 2015 r. doprowadziło do zabójstw w sklepie Hyper Cacher. Po 7 października Izrael stał się wspólnym punktem odniesienia. SPCJ odnotowała incydenty antysemickie, w których odniesienia do Palestyny łączono z pochwałami dżihadyzmu lub nazizmu. Obozy, które w innych sprawach były sobie przeciwne, mogły posługiwać się tym samym oskarżeniem: Żyda przedstawiano jako nielojalnego, skrycie potężnego lub wroga, którego wolno atakować. Nazwanie ofiary syjonistą mogło dawać dawnej nienawiści polityczną osłonę.

Kwestia pozostania

Do 2025 r. łączna liczba odnotowanych aktów antysemickich spadła w porównaniu z wcześniejszym szczytem. Jednak liczba ataków fizycznych wzrosła. Niższa liczba w nagłówku nie oznaczała, że ​​chodzenie po świecie jako Żyd stało się bezpieczniejsze.

Dla niektórych rodzin przyszłość we Francji stała się kwestią do ponownego rozważenia. Agencja Żydowska podała, że ​​migracja z Francji do Izraela wzrosła w 2025 r. o około połowę. Odrębne badanie wykazało powszechne poczucie izolacji. Powody przeprowadzki były różne, ale pytanie, gdzie zbudować życie, należało teraz do historii następstw 7 października.