Αντισημιτισμός: Τουρκία

Οι Οθωμανοί ηγεμόνες δέχτηκαν Σεφαραδίτες Εβραίους που εκδιώχθηκαν από την Ιβηρική, επιτρέποντας στις κοινότητες να ανοικοδομηθούν. Αυτό το καταφύγιο λειτουργούσε σε μια θρησκευτική ιεραρχία και όχι σε μια σύγχρονη ισότιμη ιθαγένεια.

Εξερεύνηση: Τουρκία

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Το καταφύγιο είναι πραγματικό. η ισότητα παραμένει υπό όρους

Οι Οθωμανοί ηγεμόνες δέχτηκαν Σεφαραδίτες Εβραίους που εκδιώχθηκαν από την Ιβηρική, επιτρέποντας στις κοινότητες να ανοικοδομηθούν. Αυτό το καταφύγιο λειτουργούσε σε μια θρησκευτική ιεραρχία και όχι σε μια σύγχρονη ισότιμη ιθαγένεια. Στην Τουρκική Δημοκρατία, τα εθνικιστικά αιτήματα για πολιτιστική ομοιομορφία και οικονομικό έλεγχο περιόρισαν τη μειονοτική συμμετοχή. Οι επιθέσεις του 1934 στη Θράκη και ο άνισος φόρος περιουσίας του 1942 δείχνουν πώς η εχθρότητα έφτασε στα σπίτια και τα προς το ζην. Μεταγενέστερες θεωρίες συνωμοσίας και τρομοκρατικές επιθέσεις πρόσθεσαν διαφορετικές απειλές σε μια κοινότητα με τοπικές ρίζες αιώνων.

1492–Οθωμανικοί αιώνες

Καταφύγιο & ιεραρχία · Οι εκδιωχθέντες βρίσκουν ένα μέρος να ξαναχτίσουν

Το οθωμανικό καταφύγιο προσέφερε στην εβραϊκή ζωή ένα μέλλον χωρίς να καταργήσει τη θρησκευτική ανισότητα.

Μετά τις ιβηρικές εκτοπίσεις

Σεφαραδίτες Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στις οθωμανικές πόλεις μετά τις απελάσεις από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Έφεραν γλώσσες, δεξιότητες και θρησκευτικές παραδόσεις και ίδρυσαν νέες κοινότητες. Η οθωμανική υποδοχή είχε σημασία επειδή άλλα κράτη είχαν καταστήσει αδύνατη τη συνέχιση της εβραϊκής διαμονής.

Ένα διαφορετικό είδος προστασίας

Οι μη μουσουλμανικές κοινότητες διατηρούσαν θρησκευτικούς θεσμούς μέσα σε μια άνιση αυτοκρατορική τάξη. Η προστασία θα μπορούσε να επιτρέψει τη μακροχρόνια διαμονή και την κοινοτική αυτονομία, αφήνοντας το καθεστώς εξαρτώμενο από τον άρχοντα. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη σύγχρονη ιθαγένεια, ούτε να απορρίπτεται σαν να μην υπήρχε ουσιαστικό καταφύγιο.

Ένας τουρκοεβραϊκός κόσμος διαμορφώνεται

Με την πάροδο των γενεών, οι σεφαραδίτικες παραδόσεις έγιναν μέρος της τοπικής οθωμανικής και αργότερα τουρκικής ζωής. Η ιουδαιο-ισπανική παρέμεινε γλώσσα σε πολλά νοικοκυριά. Η ιστορία αμφισβητεί μεταγενέστερους ισχυρισμούς περί εγγενούς ξενιτιάς: οι πρόγονοι που είχαν φτάσει ως πρόσφυγες έγιναν γείτονες με μακροχρόνιες δικές τους ρίζες.

1923–1942

Εθνικιστικός αποκλεισμός · Το νέο έθνος δοκιμάζει ποιος μετράει δικό του

Οι εκστρατείες του Τύπου, οι επιθέσεις και ένας άνισος φόρος μετέτρεψαν τη μειονοτική ταυτότητα σε πρακτικό μειονέκτημα.

Θράκη, 1934

Το 1934 απειλές και επιθέσεις έδιωξαν Εβραίους από πόλεις της Ανατολικής Θράκης. Αντισημιτικά δημοσιεύματα και εθνικιστικές πιέσεις αλληλεπιδρούσαν με τοπικές οικονομικές εντάσεις. Η βία στόχευε μια κοινότητα, όχι μόνο άτομα που εμπλέκονταν σε κάποια συγκεκριμένη διαμάχη. Οικείοι γείτονες παρουσιάζονταν πλέον ως ξένο εμπόδιο για το έθνος.

Οι Εβραίοι ενοχοποιούνται για την οικονομική δυσχέρεια

Κατά τη Μεγάλη Ύφεση, υποκινητές παρουσίαζαν τους Εβραίους εμπόρους ως συλλογικούς εκμεταλλευτές των αγροτών και ελεγκτές της τοπικής οικονομικής ζωής. Η αφήγηση αυτή έκρυβε τις διαφορές στο εσωτερικό και των δύο ομάδων, καθώς και τις ευρύτερες αποτυχίες στην πίστωση και στην πολιτική. Έκανε μια μειονότητα ευκολότερο στόχο από τους θεσμούς που ευθύνονταν για σύνθετες οικονομικές συνθήκες.

Ο φόρος περιουσίας του 1942

Ο φόρος περιουσίας της Τουρκίας το 1942 έπεσε δυσανάλογα στις μη μουσουλμανικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων. Οι αυθαίρετες εκτιμήσεις ανάγκασαν τις πωλήσεις ακινήτων και κατέστρεψαν τις επιχειρήσεις. Ο φόρος αφορούσε επίσημα τα οικονομικά της εποχής του πολέμου, αλλά λειτουργούσε με άνιση μεταχείριση. Ένα κρατικό μέτρο θα μπορούσε να μεταφέρει οικονομικές ευκαιρίες ενώ θα διεκδικούσε μόνο την είσπραξη εσόδων.

Αργότερα εικοστός αιώνας–2003

Συλλογική ενοχοποίηση και τρόμος · Μια συναγωγή γίνεται αντιπρόσωπος μιας παγκόσμιας σύγκρουσης

Η αντιεβραϊκή συνωμοσιολογία και η τρομοκρατική στοχοποίηση απειλούσαν κατοίκους με τοπικά ριζωμένες ζωές.

Ο ντόπιος αντιμετωπίζεται ως εκπρόσωπος

Τα πολιτικά επιχειρήματα που αφορούσαν το Ισραήλ μετέτρεπαν μερικές φορές τους Τούρκους Εβραίους σε υποτιθέμενους εκπροσώπους ενός ξένου κράτους. Αυτό αντικατέστησε την ιθαγένεια και τις ατομικές τους απόψεις με μια συλλογική ετικέτα. Η κριτική σε μια κυβέρνηση γίνεται αντιεβραϊκή στόχευση όταν η ευθύνη μεταβιβάζεται στους ντόπιους απλώς και μόνο επειδή είναι Εβραίοι.

Η συνωμοσιολογία προσθέτει έναν κρυφό καθοδηγητή

Οι αντισημιτικοί ισχυρισμοί περιέγραφαν την εβραϊκή ή σιωνιστική επιρροή πίσω από τους θεσμούς και την πολιτική αλλαγή. Τέτοιες ιστορίες εξηγούσαν περίπλοκα γεγονότα μέσω μιας υποτιθέμενης μυστικής ομάδας. Θα μπορούσαν να συνυπάρχουν με γνήσιες διαφωνίες σχετικά με την εξωτερική πολιτική, αλλά η κατηγορία του συλλογικού ελέγχου απαιτούσε έλεγχο και όχι αποδοχή ως πολιτικό γεγονός.

Κωνσταντινούπολη, Νοέμβριος 2003

Βομβιστές επιτέθηκαν στις συναγωγές Μπεθ Ισραέλ και Νεβέ Σαλόμ στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Νοεμβρίου 2003, σκοτώνοντας πιστούς και άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά. Στόχοι ήταν τοπικοί χώροι εβραϊκής θρησκευτικής ζωής. Οι τρομοκράτες μετέτρεψαν αυτούς τους χώρους σε σύμβολα ενός ευρύτερου εχθρού, θέτοντας σε κίνδυνο και γείτονες πολύ πέρα από τις εβραϊκές κοινότητες.

Εικοστός αιώνας και μετά

Η έννοια του ανήκειν · Αιώνες τοπικής παρουσίας δεν αναιρούν μια συνωμοσιολογική αφήγηση

Η ριζωμένη ιστορία της κοινότητας αποκαλύπτει πώς οι κατηγορίες υπερισχύουν των πραγματικών ζωών.

Ο ισχυρισμός ότι οι Εβραίοι είναι ξένοι αλλάζει περίβλημα

Η ιστορία των Οθωμανών προσφύγων και αργότερα η τουρκική εβραϊκή ζωή δείχνουν επαναλαμβανόμενη προσαρμογή και τοπική συμμετοχή. Μια αντισημιτική ιστορία μπορεί να αγνοήσει αυτή την ιστορία επαναπροσδιορίζοντας την ξενικότητα ως καταγωγή, κρυφή πίστη ή διεθνή σύνδεση. Η κατηγορία επιβιώνει επειδή το τεστ αλλάζει όποτε ένα άτομο μπορούσε να το ικανοποιήσει.

Ένας άνισος κανόνας αφήνει μια οικονομική κληρονομιά

Ο φόρος περιουσίας έπληξε επιχειρήσεις μειονοτήτων και επέβαλε μεταβιβάσεις ιδιοκτησίας. Οι συνέπειες ξεπέρασαν τη στιγμή της είσπραξης. Η εξήγηση αυτής της κληρονομιάς απαιτεί παρακολούθηση κρατικών αποφάσεων και ωφελουμένων, όχι παρουσίαση αλλαγών ιδιοκτησίας ως φυσικού οικονομικού προτύπου.

Μια κοινότητα έχει τις δικές της πολιτικές διαφορές

Οι Εβραίοι της Τουρκίας δεν έχουν μία ενιαία φωνή για τη θρησκεία, την ταυτότητα ή την εξωτερική πολιτική. Οι διαφορετικές ζωές τους αποκρύπτονται όταν οι θεωρίες συνωμοσίας τούς αντιμετωπίζουν ως έναν ενιαίο δρώντα. Τα στοιχεία για τη θρησκευτική ελευθερία και τους αντισημιτικούς ισχυρισμούς χρειάζεται να διαβάζονται μαζί: η άδεια άσκησης της λατρείας δεν εξαλείφει κάθε κοινωνική απειλή ή κίνδυνο για την ασφάλεια.

2023–σήμερα

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Η θρησκευτική-εθνικιστική πολιτική και ο κομμουνιστικός αντιιμπεριαλισμός βρήκαν κοινή γλώσσα γύρω από τη Χαμάς, ενώ στους ντόπιους Εβραίους επιρρίφθηκε η ευθύνη.

Ένα βιβλιοπωλείο αποκλείει Εβραίους πελάτες

Στις 26 Οκτωβρίου 2023, ένα βιβλιοπωλείο της Κωνσταντινούπολης απέκλεισε τους Εβραίους. Δύο μέρες αργότερα, γκράφιτι στόχευσαν μια συναγωγή στη Σμύρνη. Το ρεπορτάζ θρησκευτικής ελευθερίας κατέγραψε επίσης μια επίθεση σε έναν ραβίνο στις 7 Οκτωβρίου και μια αργότερα διαμαρτυρία έξω από ένα εβραϊκό νοσοκομείο.

Αυτά ήταν μέρη και άνθρωποι στην Τουρκία. Ο αποκλεισμός ενός πελάτη επειδή ήταν Εβραίος δεν έκανε καμία έρευνα για τις πεποιθήσεις ή τις πράξεις αυτού του ατόμου. Ο πόλεμος είχε δώσει έναν λόγο να αντιμετωπίζεται μια τοπική μειονότητα ως υπεύθυνη για γεγονότα που δεν ελέγχουν.

Μια ιστορία απελευθέρωσης γεφυρώνει αντίπαλα στρατόπεδα

Ο Ερντογάν επαίνεσε τη Χαμάς ως απελευθερωτικό κίνημα τον Οκτώβριο του 2023. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας ενέκρινε αργότερα τη δράση της 7ης Οκτωβρίου παρά την απόρριψη της ισλαμιστικής κυριαρχίας. Η κοινή ιστορία της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης επέτρεψε σε θρησκευόμενους συντηρητικούς και κοσμικούς κομμουνιστές να νομιμοποιήσουν το ίδιο ένοπλο κίνημα χωρίς να μοιράζονται τη θεολογία του.

Η έκθεση του κόμματος απέρριψε τον αντισημιτισμό, ωστόσο καλούσε τους Τούρκους Εβραίους να ξεφύγουν από τη σιωνιστική ιδεολογία και την ηθική ευθύνη για την ισραηλινή επιθετικότητα. Η αντίφαση αποκαλύπτει πώς λειτουργεί μια πολιτική μάσκα: οι ντόπιοι Εβραίοι αποκτούν μια συλλογική υποχρέωση πριν ακουστούν οι ατομικές τους απόψεις. Παράλληλα με τη συνωμοσιολογία των θρησκευτικών μέσων ενημέρωσης και τις εθνικιστικές δοκιμασίες πίστης της μειονότητας, αυτή η απαίτηση έκανε την εβραϊκή ανασφάλεια πιο εύκολο να απορριφθεί. Ο αποκλεισμός των Εβραίων από ένα βιβλιοπωλείο της Κωνσταντινούπολης έδειξε πού μπορεί να τελειώσει η αφηρημένη αλληλεγγύη: στην πόρτα μιας συνηθισμένης επιχείρησης στην Τουρκία.

Μια παλιά αβεβαιότητα για το ανήκουμε

Ο φόρος περιουσίας της Τουρκίας το 1942 είχε δείξει πώς η συμμετοχή των μειονοτήτων στην εθνική ζωή θα μπορούσε να αποσυρθεί μέσω της κρατικής πολιτικής. Οι εβραϊκές και άλλες μη μουσουλμανικές επιχειρήσεις υπέφεραν δυσανάλογα. Αυτή η προηγούμενη ιστορία παρέμεινε μέρος αυτού που έκανε τον νέο αποκλεισμό τρομακτικό.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι η Τουρκία δεν είχε ποτέ βιώσει τον αντισημιτισμό βρισκόταν άβολα δίπλα σε αναφερόμενες επιθέσεις, βανδαλισμούς και αποκλεισμούς. Για τους Τούρκους Εβραίους, η δυσκολία ήταν επομένως και η αναγνώριση: πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η ανασφάλεια αν αρνούνταν η ιστορία και η παρούσα ύπαρξη του προβλήματος;