دیوارهای گتو · ایتالیا · 1516–1870
ونیز و رم پاپی ساکنان یهودی را محدود می‌کردند، در حالی که به کار آنان وابسته بودند.
با ایتالیا آشنا شویدمنتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار
1516–1870
دیوارهای گتو · یک شهر به همسایگان خود نیاز دارد، سپس آنها را در قفل می کند
ونیز و رم پاپی ساکنان یهودی را محدود می‌کردند، در حالی که به کار آنان وابسته بودند.
ونیز، 1516
ونیز در سال 1516 به یهودیان دستور داد در یک منطقه تعیین شده ساکن شوند. دروازه ها حرکت را به ویژه در شب کنترل می کردند. شهر یک جامعه را پذیرفت اما جدایی را بر آن تحمیل کرد. محله ای که به کلمه گتو معنای وسیع تری می داد، هم محل زندگی یهودیان بود و هم ابزاری برای محدودیت.
رم، 1555
پاپ پل چهارم در سال 1555 محله یهودی نشین رم را تأسیس کرد. سیاست پاپ اقامت و فعالیت اقتصادی یهودیان را محدود کرد. سلسله مراتب مذهبی یک جغرافیای روزانه به دست آورد: جایی که یک خانواده می تواند زندگی کند و اعضای آن چگونه می توانند امرار معاش کنند. یهودیان رومی تحت قوانینی که تعلق یکسان را رد می کرد بخشی از شهر باقی ماندند.
دیوار تمام زندگی نیست
در پشت محدودیت های تحمیلی، یهودیان عبادت، یادگیری و زندگی خانوادگی را حفظ کردند. وجود این جوامع نباید حصر را به یک سنت عجیب تبدیل کند. محله یهودی نشین اجباری رم در سال 1870 به پایان رسید، زمانی که الحاق شهر به پادشاهی ایتالیا باعث جابجایی قدرت سیاسی پاپ شد.