Antysemityzm: Niemcy

Na średniowiecznych ziemiach niemieckich uprzedzenia chrześcijańskie narażały Żydów na rytualne oskarżenia i robienie z nich kozła ofiarnego podczas kryzysów, takich jak czarna śmierć. Reformacja nie położyła kresu tej wrogości: późniejsze pisma Lutra nawoływały do ​​prześladowań.

Poznaj kraj: Niemcy

Opublikowane przez WTJAktualizacja publikacji

Oskarżenie zmienia się z wiary na pochodzenie

Na średniowiecznych ziemiach niemieckich uprzedzenia chrześcijańskie narażały Żydów na rytualne oskarżenia i robienie z nich kozła ofiarnego podczas kryzysów, takich jak czarna śmierć. Reformacja nie położyła kresu tej wrogości: późniejsze pisma Lutra nawoływały do ​​prześladowań. Emancypacja poszerzyła prawa w XIX wieku, ale rasowi antysemici twierdzili, że żydowskie pochodzenie uniemożliwia równość. Ideologia nazistowska połączyła to rasowe twierdzenie z teoriami spiskowymi, a reżim przekształcił je w prawa, wywłaszczenia i ludobójstwo. Każda zmiana wymagała od instytucji i ludzi jej przyjęcia i egzekwowania.

Lata 40. XIV wieku–1783

Starsze korzenie · Kto zostaje obwiniony?

Oskarżenia religijne czyniły mniejszość łatwym celem obwiniania, gdy choroba lub konflikt religijny budziły strach w szerszym społeczeństwie.

Poszukiwanie winnego zarazy

Podczas czarnej śmierci Żydów w społecznościach europejskich fałszywie oskarżano o zatruwanie studni. Na ziemiach niemieckich i gdzie indziej plotka ta przyczyniła się do podsycenia masakr. W dawnym klimacie religijnej podejrzliwości winą za przerażającą chorobę obciążono mniejszość. Oskarżenie było dowodem uprzedzeń prześladowców, a nie dowodem na to, że Żydzi spowodowali zarazę.

Wezwanie Lutra do prześladowań

W 1543 r. Marcin Luter wezwał do podjęcia działań obejmujących palenie synagog, niszczenie domów Żydów i ograniczanie źródeł utrzymania. Jego autorytet religijny nadał tym żądaniom potężny głos. Reformacja nie położyła kresu chrześcijańskiemu antyjudaizmowi. W 2015 roku niemiecki kościół protestancki wyraźnie odrzucił to dziedzictwo i uznał szkodliwość jego późniejszej recepcji.

Mendelssohn opowiada się za wolnością

Opublikowana w 1783 r. książka Mojżesza Mendelssohna „Jerozolima” opowiadała się za wolnością religijną i przeciw przymusowi w sprawach wiary. Pozostał Żydem, uczestnicząc w debacie oświeceniowej. Jego twórczość podważała założenie, że wejście we współczesne życie publiczne wymaga wyrzeczenia się judaizmu. Żydzi byli myślicielami w walce o równość, a nie tylko jej przedmiotami.

1871–1933

Obywatelstwo · Prawo i wyzwanie

W miarę postępu równego obywatelstwa antysemici zmienili test przynależności z wiary na rzekomo ustalone pochodzenie.

Strona obywatelstwa

Emancypacja Żydów postępowała nierównomiernie na terytoriach niemieckich: niektóre reformy zostały cofnięte lub w ogóle nie zostały przyjęte. Wraz z zjednoczeniem w 1871 r. Żydzi uzyskali równe obywatelstwo. Prawo zmieniło ich status, ale równość prawna i codzienna akceptacja to różne kwestie. Poszukaj obu, gdy będziesz przemieszczać się w czasie.

Nowa historia wykluczenia

Pod koniec XIX wieku rasistowscy politycy przedstawiali Żydów jako odrębną, rzekomo niezmienną rasę. Twierdzenie to było fałszywe. Przekształcało starsze uprzedzenia religijne w opowieść o pochodzeniu i przynależności narodowej, pozwalając na wykluczenie nawet wtedy, gdy dana osoba zmieniła religię.

Głos w życiu publicznym

Lekarz i parlamentarzysta Emanuel Mendel przyczynił się do założenia w 1893 r. Centralnego Stowarzyszenia Obywateli Niemieckich Wyznania Żydowskiego. Z jego zachowanych listów wynika, że ​​był to człowiek zaangażowany zawodowo, politycznie i społecznie. Obywatele żydowscy organizowali się i uczestniczyli w życiu publicznym; ich historii nie można sprowadzić do skierowanych przeciwko nim uprzedzeń.

1933–1945

Rządy nazistowskie · Kiedy rządzą uprzedzenia

Reżim nazistowski wykorzystywał wymyślone kategorie rasowe do organizowania wykluczenia, wywłaszczania i ludobójstwa.

Zmieniony zbiór praw

Po 1933 r. reżim nazistowski kolejnymi ustawami wykluczył Żydów. Ustawy norymberskie z 1935 r. pozbawiły Żydów pełnych praw obywatelskich i ograniczyły zawieranie małżeństw przy użyciu wymyślonych kategorii rasowych. Urzędnicy zamienili ideologię antysemicką w zasady administracyjne. Klasyfikacje te były narzędziami prześladowań, a nie naukowymi opisami ludzi.

Świadek odpisuje

Po dotarciu do Anglii David Fiks spisał dla swoich dzieci szczegółową relację z pogromu w listopadzie 1938 roku. Opisał, jak ukrywała go jego chrześcijańska gospodyni, Hedwig Schmidt. Jego list opisuje przemoc i indywidualny akt pomocy. Pokazuje, że w prześladującym społeczeństwie ludzie musieli dokonywać wyborów.

Machina prześladowań

Holokaust był systematycznym prześladowaniem i morderstwem sześciu milionów europejskich Żydów przez nazistowskie Niemcy oraz ich sojuszników i współpracowników. Wojna rozszerzyła zasięg reżimu. Instytucje państwowe, okupacja i wielu uczestników umożliwiły ludobójstwo; relacja skupiona wyłącznie na jednym przywódcy nie jest w stanie wyjaśnić, jak do tego doszło.

Po 1945 r

Życie i pamięć powojenna · Pamięć to początek

Po 1945 roku odbudowa i rozliczenie z odziedziczonymi ideami stały się częścią walki z utrzymującym się antysemityzmem.

Społeczność odbudowuje się po ludobójstwie

Holokaust zniszczył życie niemieckich Żydów. Ocaleni i późniejsi przybysze odbudowali społeczności, podczas gdy ich stosunki z Niemcami były różne. Wokół zbrodni rozwinęła się narodowa kultura pamięci. Żywe doświadczenie Żydów obejmuje jednak religię, rodzinę i zwykłe życie obywatelskie, a także pamięć o prześladowaniach.

Kościół konfrontuje się ze swoim dziedzictwem

W 2015 roku niemiecki kościół protestancki skonfrontował się z antyżydowskim dziedzictwem Lutra. W 2016 r. odrzucił misję nawracania Żydów i potwierdziła odnowione stosunki z judaizmem. Decyzje te dotyczyły nauk, które pomogły uwiarygodnić wrogość. Reforma instytucjonalna jest częścią historii, ponieważ odziedziczone uprzedzenia można zbadać i odrzucić.

2023 – obecnie

7 października i dziś · 7 października i dziś

Nazistowskie dziedzictwo, niechęć do odpowiedzialności za Holokaust i współpraca marksistowsko-islamistyczna pomagają wyjaśnić kryzys w Niemczech po 7 października.

Przeszłość nie chroni ludzi

Po Holokauście Niemcy zbudowały publiczną kulturę pamięci. Społeczności żydowskie odbudowały swoje życie w ramach tej kultury. Pamięć o zagładzie życia Żydów nie gwarantowała jednak bezpieczeństwa żyjącym tam obecnie ludziom.

Po 7 października organizacja monitorująca RIAS odnotowała trwały wzrost liczby incydentów o charakterze antysemickim. Do 2025 r. zarejestrowana roczna liczba incydentów była ponad trzykrotnie większa od wcześniejszej wartości bazowej. Wzrost ten wykraczał poza kłótnie na ekranie: ludzie spotykali się z groźbami i atakami, podczas gdy kraj w dalszym ciągu mówił publicznie o swoim obowiązku pamiętania.

Holokaust jest zwrócony przeciwko żyjącym Żydom

Niemiecki antysemityzm zamienił podejrzenia religijne w wykluczenie rasowe i ludobójstwo. Powojenna pamięć podważyła tę kwestię, ale skrajnie prawicowe rasowe teorie spiskowe i zaprzeczanie Holokaustowi nie ustąpiły. Inna odpowiedź uchylała się od odpowiedzialności, odwracając oskarżenie: Żydów, poprzez Izrael, przedstawiano jako nowych nazistów. Wrogość antyimperialistyczna mogłaby zapożyczyć język antyfaszyzmu, gdy była skierowana przeciwko Żydom.

RIAS odnotowuje żydowskiego muzyka naciskanego, by potępił ludobójstwo, następnie nazwanego mordercą dzieci i żydowskim nazistą oraz fizycznie unieruchomionego. Polityczny zarzut stał się żądaniem, by jeden Żyd odpowiadał za Izrael. Oskarżenie o mordowanie dzieci ożywiało obrazy oszczerstwa o mord rytualny; nazistowska etykieta odwracała historię prześladowań. Antysemityzm ujawnia czyn: żydowska tożsamość jednostki, zamiast decyzji rządu, stała się podstawą upokorzenia i przymusu.

Wspólny wróg łączy ruchy

Władze Berlina opisują zwolenników Hamasu i świeckich zwolenników LFWP organizujących się pod patronatem VPNK, obok współpracy z określonymi grupami marksistowskimi. Ich wspólna wrogość wobec Izraela może przeważyć nad niezgodnymi przekonaniami religijnymi i politycznymi. Inne sekcje lewicy odrzuciły agitację. Jest to udokumentowane powiązanie lewicy i islamistów, a nie założenie dotyczące każdego protestującego.

Jak wykazało starsze badanie przeprowadzone w sześciu krajach, niektóre postawy fundamentalizmu religijnego w społecznościach pochodzenia imigrantów powstały przed 7 października. To tło nie jest w stanie zmierzyć dzisiejszej populacji Niemiec ani wyjaśnić każdego ataku. Tymczasem RIAS odnotowuje również coraz większą liczbę incydentów ze skrajną prawicą. Gwałtowny wzrost nastąpił w środowisku, w którym zorganizowana współpraca, rozpowszechniane oskarżenia i niezależni ekstremiści rasowi mogli nasilić wrogość wobec tych samych żydowskich sąsiadów.