Antysemityzm: Irak

Historia irackich Żydów sięga starożytnej Babilonii. W późniejszych imperiach społeczności żyły w zmieniających się systemach ochrony i nierówności; współczesne królestwo oferowało obywatelstwo i uczestnictwo.

Poznaj kraj: Irak

Opublikowane przez WTJAktualizacja publikacji

Ludność o głębokich miejscowych korzeniach zostaje uznana za obcą

Historia irackich Żydów sięga starożytnej Babilonii. W późniejszych imperiach społeczności żyły w zmieniających się systemach ochrony i nierówności; współczesne królestwo oferowało obywatelstwo i uczestnictwo. W latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku oskarżenia nacjonalistyczne i propaganda nazistowska w coraz większym stopniu przedstawiały Żydów jako obcego wroga. Farhud z 1941 r. uczynił tę wrogość śmiertelną. Późniejszy konflikt regionalny i środki państwa irackiego zawęziły prawa, umożliwiły masowe wyjazdy i poddały represjom tych, którzy pozostali.

Przed 1921 rokiem

Korzenie babilońskie · Społeczność poprzedzała nowoczesne państwo

Historia sięgająca Babilonii zaprzecza późniejszemu twierdzeniu, że iraccy Żydzi byli obcymi.

Starożytna lokalna historia

Życie Żydów w Mezopotamii sięgało wiele stuleci przed powstaniem współczesnego Iraku. Bagdad i inne miejsca rozwinęły instytucje religijne, handlowe i kulturalne. Późniejsze nacjonalistyczne oskarżenia o obcość ignorowały tę głębię życia lokalnego i zastępowały ją kategorią polityczną.

Przynależność do nierównych porządków

W ramach różnych imperiów społeczności żydowskie doświadczały zarówno ciągłości społecznej, jak i ograniczeń prawnych. Ochrona religijna nie była tym samym, co współczesne równe obywatelstwo. Zmieniający się władcy i polityka kształtowały bezpieczeństwo, podczas gdy Żydzi nadal budowali rodziny i instytucje. Długa historia nie była ani nieprzerwaną harmonią, ani nieprzerwanymi prześladowaniami.

Zwykłe życie przed zerwaniem

Dokumenty irackich Żydów dotyczą szkolnictwa, modlitwy, działalności gospodarczej i petycji gminy. Pokazują, jak ludzie radzili sobie z codziennymi potrzebami w swoim społeczeństwie. Ma to znaczenie dla zrozumienia późniejszych prześladowań: ich ofiary miały własne życie obywatelskie i kulturalne, a nie jednolitą obcą tożsamość, którą przypisywali im przeciwnicy.

1921–1941

Obywatelstwo i szukanie kozłów ofiarnych · Obywatele są opisywani jako obce zagrożenie

Retoryka nacjonalistyczna i wpływy nazistowskie ograniczyły obiecujące możliwości Żydów w nowym królestwie.

Miejsce w królestwie

Założone w 1921 r. królestwo irackie obejmowało Żydów jako obywateli. Mieszkańcy żydowscy uczestniczyli w handlu, zawodach i życiu publicznym. Ich zaangażowanie należało do szerszego społeczeństwa irackiego, a ich poglądy polityczne były różne. Obywatelstwo stanowiło podstawę przynależności, którą późniejsi prześladowcy próbowali zastąpić.

Propaganda łączy lokalne lęki z globalnym wrogiem

W latach trzydziestych i wczesnych czterdziestych XX wieku nazistowska propaganda i relacje z irackimi działaczami nacjonalistycznymi pomogły w szerzeniu antyżydowskich twierdzeń. Te zaimportowane przesłania wchodziły w interakcję z lokalną polityką i napięciami regionalnymi. Historii Bagdadu nie można wyjaśnić poprzez skopiowanie sekwencji europejskiej bez sprawdzenia, kto przyjął te twierdzenia i dlaczego.

W oskarżeniu pomija się obywatelstwo

Retoryka antysemicka przedstawiała Żydów jako agentów wrogich interesów zewnętrznych. Ta zbiorowa historia sprawiła, że ​​uznani obywatele wydawali się obcy, pomimo swoich lokalnych korzeni. Narracja ta zastępowała dowody dotyczące jednostek wyobrażeniem o wspólnej lojalności, przygotowując uzasadnienie wykluczenia w przypadku pogorszenia się warunków politycznych.

1941–1951

Pogrom i masowe wyjazdy · Festiwal staje się momentem grozy

Farhud i późniejsze działania państwa naruszyły bezpieczeństwo społeczności i jej prawa obywatelskie.

Farhud, czerwiec 1941

W dniach 1–2 czerwca 1941 r., w czasie Szawuot, przemoc dotknęła Żydów w Bagdadzie po kryzysie politycznym związanym z poparciem dla państw Osi i załamaniu miejscowej władzy. Żydów zabijano, raniono i rabowano. Podżeganie antyżydowskie sprawiło, że społeczność stała się celem, podczas gdy niektórzy muzułmańscy sąsiedzi interweniowali, aby chronić ludzi.

Rezygnacja z obywatelstwa staje się ceną wyjazdu

W 1950 r. Irak zezwolił Żydom na emigrację, jeśli zrzekli się obywatelstwa. Wiele osób zarejestrowało się, aby opuścić kraj w atmosferze niepewności i presji. Decyzja ta nie była zwyczajnym przesunięciem między krajami: wyjeżdżający ludzie zrzekli się prawnej przynależności do ojczystego kraju.

Aktywa są zamrożone

W 1951 r. państwo zamroziło majątek Żydów, którzy zrzekli się obywatelstwa. Wyjazd na dużą skalę zmienił życie irackich Żydów. Utrata majątku i statusu prawnego towarzyszyła ludziom już poza samą podróżą. Farhud i przepisy dotyczące wyjazdu były odrębnymi wydarzeniami, których łączne konsekwencje zawęziły możliwości przyszłości w Iraku.

1969–2003 i później

Represje i życie ocalałych · Państwo bierze na cel tych, którzy pozostają

Późniejsze represje jeszcze bardziej zredukowały małą społeczność, podczas gdy zachowane dokumenty przechowują to, co prześladowania zaciemniły.

Egzekucje z 1969 r

W 1969 r. reżim partii Baas publicznie powiesił osoby oskarżone o szpiegostwo na rzecz Izraela, w tym dziewięciu Żydów. Spektakl wzmógł strach w pozostałej społeczności. Oskarżenie związane z bezpieczeństwem państwa ponownie wykraczało poza poszczególnych oskarżonych, czyniąc tożsamość żydowską podatną na roszczenia o lojalność zagraniczną.

Życie wspólnoty toczy się dalej pod presją

Część Żydów pozostała w Iraku i pomimo represji i wyjazdów kontynuowała działalność religijną i społeczną. Ich zapisy komplikują historię, która kończy się masową emigracją w latach 1950–1951. Dalsze życie było realne, nawet gdy skala i bezpieczeństwo społeczności uległy głębokim zmianom.

Co mówią nam zachowane strony

Żydowskie księgi i akta gminne odzyskane w Bagdadzie w 2003 roku dokumentują edukację, kult i administrację oraz prześladowania. Ich wartość historyczna leży w życiu, które ujawniają. Rzucają wyzwanie oskarżeniom, że Żydzi są obcy, pokazując ludzi prowadzących zwykłe sprawy gminy w kraju, który od dawna był ich domem.

2023 – obecnie

7 października i dziś · 7 października i dziś

Nacjonalistyczne teorie spiskowe, państwowa ustawa zakazująca normalizacji stosunków z Izraelem oraz poparcie Hamasu przez komunistów i ugrupowania zbrojne zbiegły się w kraju, w którym pozostało niewiele życia żydowskiego.

Sąsiedzi, którzy już zniknęli

W Bagdadzie żyła kiedyś duża społeczność żydowska głęboko zakorzeniona w życiu Iraku. Farhud z 1941 r. pokazał, jak szybko można przekształcić sąsiadów w wroga. Późniejsze represje i masowe wyjazdy zmieniły ten świat.

Do 7 października pozostała tylko niewielka liczba Żydów. To zmienia wygląd następstw: nie było dużej społeczności, której doświadczenia można by ująć w sumie incydentów. Wcześniejszy zanik żydowskiego życia wspólnotowego była sama w sobie częścią kontekstu, w którym wyrażała się nowa wrogość.

Wróg polityczny staje się wiecznym spiskiem

Farhud połączył nacjonalistyczną wrogość i propagandę nazistowską w przemocy wobec Żydów z Bagdadu. Późniejsze represje i wyjazdy ograniczyły publiczne życie żydowskie, lecz przetrwał obraz nielojalnego żydowskiego wroga. Iracka ustawa z 2022 roku przeciw normalizacji nadała instytucjonalny zasięg wrogości wobec Izraela, w tym karząc promowanie idei syjonistycznych.

Polityka religijna dodała własną historię oskarżeń. W 2023 roku przywódca milicji Qais al-Khazali przedstawiał Żydów jako agentów zła i wyobrażał sobie żydowskie lobby za zgonami w początkach islamu. Po 7 października świeccy komuniści wychwalali operację Hamasu jako opór antyimperialistyczny, a bojówki powiązane z Iranem mobilizowały się za Hamasem. Różne tradycje wskazywały tego samego wroga. Antysyjonizm mógł przenosić dawną teorię żydowskiego spisku, choć mało Żydów pozostało, by odpowiedzieć na zarzut.

Ugrupowania zbrojne przekuwają chwilę w działanie

Według Departamentu Skarbu USA po 7 października sprzymierzona z Iranem bojówka Kata’ib Hezballah wspierała Hamas i nasiliła ataki na siły amerykańskie w Iraku i Syrii. Iracka Partia Komunistyczna również pochwaliła operację z 7 października jako opór, chociaż oświadczenie to nie dowodzi koordynacji działań z bojówkami.

Dla nielicznych pozostałych w Iraku Żydów było to wrogie środowisko polityczne nakładające się na i tak już ograniczone życie. Raporty dotyczące wolności religijnej opisują osoby ukrywające swoją tożsamość żydowską i zagrożone wykluczeniem z zatrudnienia publicznego. Historia ta raczej opisuje pogłębioną niepewność niż dowód nowo zmierzonej fali ataków na irackich Żydów.