Bariery w schronieniu · Nowa Zelandia · 1931 do 1939

Preferencje imigracyjne i swoboda decyzji urzędników zawężają drogi ucieczki osobom zagrożonym nazistowskimi prześladowaniami.

Poznaj kraj: Nowa Zelandia

Opublikowane przez WTJAktualizacja publikacji

1931 do 1939

Bariery w schronieniu · Wniosek imigracyjny może zadecydować o przyszłości rodziny

Preferencje imigracyjne i swoboda decyzji urzędników zawężają drogi ucieczki osobom zagrożonym nazistowskimi prześladowaniami.

Kto jest uważany za odpowiedniego?

Ustawa imigracyjna z 1920 r. wymagała zezwoleń od osób spoza preferowanych kategorii brytyjskich i irlandzkich, pozostawiając kwestię przydatności w gestii ministerstwa. W 1931 r. ograniczenia nałożone na przybyszów z Europy jeszcze bardziej się zaostrzyły. Zasady dotyczące kapitału, zatrudnienia i umiejętności dawały urzędnikom znaczną władzę nad kandydatami, których potrzeba bezpieczeństwa nie pasowała do ekonomicznego systemu selekcji.

Ograniczona droga do bezpieczeństwa

Od dojścia Hitlera do władzy do wybuchu wojny przyjęto około 1 100 uchodźców z nazistowskiej Europy, głównie Żydów. Wielu innym odmówiono, twierdząc, że trudno będzie ich zintegrować. Przyjęcie zapewniało przybyłym rzeczywiste bezpieczeństwo, ale pozostawiało szerszą restrykcyjną politykę bez zmian. Szacunek dotyczy przyjazdów na przestrzeni kilku lat, a nie liczby ocalałych z Holokaustu.

Sąsiedzi wspierają wnioski uchodźców

Komitet ds. Nagłych Przypadków Uchodźców w Christchurch wspierał wnioski składane przez Żydów i innych uchodźców z reżimu hitlerowskiego przed wybuchem wojny we wrześniu 1939 r. Jego prace pokazują, że decyzje ograniczające były lokalnie kwestionowane. Pomoc wnioskodawcy wymagała zorganizowanego wysiłku, a życzliwa komisja nie mogła sama udzielić pozwolenia kontrolowanego przez urzędników imigracyjnych.