Εμπόδια στο καταφύγιο · Νέα Ζηλανδία · 1931 έως 1939
Οι μεταναστευτικές προτιμήσεις και η επίσημη διακριτική ευχέρεια στενεύουν τους δρόμους διαφυγής για άτομα που αντιμετωπίζουν διώξεις από τους Ναζί.
Εξερεύνηση: Νέα ΖηλανδίαΔημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης
1931 έως 1939
Εμπόδια στο καταφύγιο · Μια αίτηση μετανάστευσης μπορεί να αποφασίσει το μέλλον μιας οικογένειας
Οι μεταναστευτικές προτιμήσεις και η επίσημη διακριτική ευχέρεια στενεύουν τους δρόμους διαφυγής για άτομα που αντιμετωπίζουν διώξεις από τους Ναζί.
Ποιος κρίνεται κατάλληλος;
Ο νόμος του 1920 για τη μετανάστευση απαιτούσε άδειες από άτομα εκτός των προτιμώμενων βρετανικών και ιρλανδικών κατηγοριών, αφήνοντας την καταλληλότητα στη διακριτική ευχέρεια των υπουργών. Το 1931, οι περιορισμοί για τους Ευρωπαίους νεοφερμένους ενισχύθηκαν περαιτέρω. Οι κανόνες σχετικά με το κεφάλαιο, την απασχόληση και τις δεξιότητες έδωσαν στους υπαλλήλους σημαντική εξουσία έναντι των αιτούντων των οποίων η ανάγκη για ασφάλεια δεν ταίριαζε σε ένα σύστημα οικονομικής επιλογής.
Μια περιορισμένη διαδρομή προς την ασφάλεια
Περίπου 1.100 κυρίως Εβραίοι πρόσφυγες από τη Ναζιστική Ευρώπη έγιναν δεκτοί μεταξύ της ανόδου του Χίτλερ και της έκρηξης του πολέμου. Πολλοί άλλοι απορρίφθηκαν ως δήθεν δύσκολο να απορροφηθούν. Η είσοδος προσέφερε πραγματική ασφάλεια σε όσους έφτασαν, ενώ άφηνε ανέπαφη την ευρύτερη περιοριστική πολιτική. Αυτή η εκτίμηση αφορά αφίξεις για πολλά χρόνια, όχι τον αριθμό των επιζώντων του Ολοκαυτώματος.
Οι γείτονες υποστηρίζουν αιτήσεις προσφύγων
Η Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης για τους Πρόσφυγες του Christchurch υποστήριξε αιτήσεις Εβραίων και άλλων προσφύγων από το καθεστώς του Χίτλερ πριν από την έναρξη του πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Το έργο της δείχνει ότι οι περιοριστικές αποφάσεις αμφισβητήθηκαν τοπικά. Η βοήθεια ενός αιτούντος απαιτούσε οργανωμένη προσπάθεια και μια συμπαθητική επιτροπή δεν μπορούσε να δώσει η ίδια την άδεια που έλεγχαν οι υπάλληλοι της μετανάστευσης.