Αντισημιτισμός: Νέα Ζηλανδία

Εβραίοι έμποροι και οικογένειες συνέβαλαν στη δημιουργία αποικιακών κοινοτήτων στην Αοτεαρόα Νέα Ζηλανδία από τη δεκαετία του 1830. Η συμμετοχή στα κοινά ήταν δυνατή από νωρίς, αλλά μεταγενέστεροι κανόνες μετανάστευσης απαγόρευσαν την είσοδο σε πολλούς Εβραίους που διέφευγαν από τον ναζισμό.

Εξερεύνηση: Νέα Ζηλανδία

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Ανήκοντας στο σπίτι, εμπόδια στα σύνορα

Εβραίοι έμποροι και οικογένειες συνέβαλαν στη δημιουργία αποικιακών κοινοτήτων στην Αοτεαρόα Νέα Ζηλανδία από τη δεκαετία του 1830. Η συμμετοχή στα κοινά ήταν δυνατή από νωρίς, αλλά μεταγενέστεροι κανόνες μετανάστευσης απαγόρευσαν την είσοδο σε πολλούς Εβραίους που διέφευγαν από τον ναζισμό. Αυτές οι ιστορίες εκτυλίχθηκαν σε γη των Μαορί κατά τη βρετανική αποικιοκρατία. Δείχνουν πόσο μπορούσαν να διαφέρουν η αποδοχή παλιών γειτόνων και η προθυμία υποδοχής νεοφερμένων που κινδύνευαν. Ο σημερινός αντισημιτισμός χρησιμοποιεί επίσης διεθνείς θεωρίες συνωμοσίας και συλλογικές κατηγορίες, ενώ οι ντόπιοι οργανώνονται εναντίον του.

Από τη δεκαετία του 1830 έως τη δεκαετία του 1860

Πρώιμες κοινότητες · Μια μικρή κοινότητα βάζει ρίζες

Εβραίοι νεοφερμένοι δημιουργούν θρησκευτική και πολιτειακή ζωή σε μια αποικία ήδη διαμορφωμένη από την ιστορία των Μαορί.

Εβραϊκή προσευχή στο Ουέλινγκτον

Ο Abraham Hort έφτασε από το Λονδίνο το 1843 και οργάνωσε μια εβραϊκή υπηρεσία προσευχής στο Wellington τον Ιανουάριο. Οι οικογένειες δημιουργούσαν κοινοτικά ιδρύματα παράλληλα με τον εργασιακό τους βίο. Η ιστορία τους ανήκει στον βρετανικό αποικισμό μιας ήδη κατοικημένης χώρας. Η ευρωπαϊκή άφιξη δεν ξεκίνησε την ιστορία της Aotearoa.

Κοινότητες σε πολλά λιμάνια

Εβραίοι έμποροι δραστηριοποιούνταν στον βορρά από περίπου το 1830. Οι πυρετοί του χρυσού έφεραν αργότερα Άγγλους, Γερμανούς και Πολωνούς Εβραίους στο Νότιο Νησί, μεταξύ άλλων στη Χοκίτικα. Η μετακίνηση μεταξύ πόλεων βοήθησε να σχηματιστούν πολλές κοινότητες, όχι μία ομοιόμορφη ομάδα με ένα επάγγελμα ή μία μεταναστευτική ιστορία.

Κάνοντας δυνατή τη συνηθισμένη ζωή

Οι εβραϊκές κοινότητες ίδρυσαν συναγωγές, ταφικούς συλλόγους και δομές εκπαίδευσης και βοήθειας για τους νεοφερμένους. Αυτοί οι θεσμοί στήριζαν την καθημερινή εβραϊκή ζωή ενός μικρού, διάσπαρτου πληθυσμού. Έχουν σημασία δίπλα στην ιστορία των προκαταλήψεων: οι Εβραίοι ήταν γείτονες που διαμόρφωναν τις κοινότητές τους, όχι μόνο αποδέκτες των ενεργειών κυβερνήσεων ή εχθρικών κινημάτων.

1861 έως 1897

Συμμετοχή των πολιτών · Δημόσιο επίτευγμα στην αποικιακή κοινωνία

Η πολιτική καριέρα του Julius Vogel και το νομικό έργο της Ethel Benjamin αποκαλύπτουν συμμετοχή, αποικιακή δύναμη και άνισες ευκαιρίες.

Ένας εκδότης εφημερίδας γίνεται πρωθυπουργός

Ο Julius Vogel έφτασε στο Dunedin το 1861 και επιμελήθηκε τους Otago Daily Times. Έγινε ο πρώτος Εβραίος πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας το 1873. Η καριέρα του αποδεικνύει την πρόσβαση σε υψηλά αξιώματα εντός της αποικίας, χωρίς να αποδεικνύει την επιτυχία ενός εξέχοντος άνδρα ότι κάθε προκατάληψη είχε εξαφανιστεί.

Συμμετοχή στην αποικιακή εξουσία

Ο Βόγκελ προώθησε τον δανεισμό, τα δημόσια έργα και τη μετανάστευση. Η ταχεία απόκτηση γης των Μαορί από το Στέμμα ήταν κεντρικό στοιχείο αυτού του προγράμματος. Η εβραϊκή καταγωγή του δεν τον τοποθετεί έξω από την αποικιακή εξουσία ούτε κάνει τις πολιτικές του αντιπροσωπευτικές των Εβραίων. Οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να εξετάζονται με βάση τις συγκεκριμένες συνέπειές τους για όσους επηρεάστηκαν.

Η Έθελ Μπέντζαμιν γίνεται δικηγόρος

Η Έθελ Μπέντζαμιν έγινε η πρώτη γυναίκα δικηγόρος της Νέας Ζηλανδίας το 1897. Το έργο της εξυπηρετούσε Εβραίους πελάτες και ανεξάρτητες επιχειρηματίες, αλλά το αρσενικό νομικό κατεστημένο της περιόρισε την πρόσβασή της στη βιβλιοθήκη, τα δείπνα και την επαγγελματική καθοδήγηση. Αυτά ήταν τεκμηριωμένα εμπόδια εναντίον μιας γυναίκας δικηγόρου. δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται όλες ως θρησκευτικές διακρίσεις.

1931 έως 1939

Εμπόδια στο καταφύγιο · Μια αίτηση μετανάστευσης μπορεί να αποφασίσει το μέλλον μιας οικογένειας

Οι μεταναστευτικές προτιμήσεις και η επίσημη διακριτική ευχέρεια στενεύουν τους δρόμους διαφυγής για άτομα που αντιμετωπίζουν διώξεις από τους Ναζί.

Ποιος κρίνεται κατάλληλος;

Ο νόμος του 1920 για τη μετανάστευση απαιτούσε άδειες από άτομα εκτός των προτιμώμενων βρετανικών και ιρλανδικών κατηγοριών, αφήνοντας την καταλληλότητα στη διακριτική ευχέρεια των υπουργών. Το 1931, οι περιορισμοί για τους Ευρωπαίους νεοφερμένους ενισχύθηκαν περαιτέρω. Οι κανόνες σχετικά με το κεφάλαιο, την απασχόληση και τις δεξιότητες έδωσαν στους υπαλλήλους σημαντική εξουσία έναντι των αιτούντων των οποίων η ανάγκη για ασφάλεια δεν ταίριαζε σε ένα σύστημα οικονομικής επιλογής.

Μια περιορισμένη διαδρομή προς την ασφάλεια

Περίπου 1.100 κυρίως Εβραίοι πρόσφυγες από τη Ναζιστική Ευρώπη έγιναν δεκτοί μεταξύ της ανόδου του Χίτλερ και της έκρηξης του πολέμου. Πολλοί άλλοι απορρίφθηκαν ως δήθεν δύσκολο να απορροφηθούν. Η είσοδος προσέφερε πραγματική ασφάλεια σε όσους έφτασαν, ενώ άφηνε ανέπαφη την ευρύτερη περιοριστική πολιτική. Αυτή η εκτίμηση αφορά αφίξεις για πολλά χρόνια, όχι τον αριθμό των επιζώντων του Ολοκαυτώματος.

Οι γείτονες υποστηρίζουν αιτήσεις προσφύγων

Η Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης για τους Πρόσφυγες του Christchurch υποστήριξε αιτήσεις Εβραίων και άλλων προσφύγων από το καθεστώς του Χίτλερ πριν από την έναρξη του πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Το έργο της δείχνει ότι οι περιοριστικές αποφάσεις αμφισβητήθηκαν τοπικά. Η βοήθεια ενός αιτούντος απαιτούσε οργανωμένη προσπάθεια και μια συμπαθητική επιτροπή δεν μπορούσε να δώσει η ίδια την άδεια που έλεγχαν οι υπάλληλοι της μετανάστευσης.

1933 έως 1945

Το Ολοκαύτωμα · Ένα μακρινό καταφύγιο με περιορισμένη είσοδο

Η Νέα Ζηλανδία δεν βρέθηκε υπό ναζιστική κατοχή. Η σύνδεσή της με το Ολοκαύτωμα περιλαμβάνει περιορισμένη πρόσβαση σε καταφύγιο, χωρισμένες οικογένειες και επιζώντες που αργότερα δημιούργησαν εκεί μια νέα ζωή.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι άνθρωποι φυλακίζονταν σε βάναυσες συνθήκες, συχνά με καταναγκαστική εργασία. Τα στρατόπεδα εξόντωσης δημιουργήθηκαν για συστηματικές μαζικές δολοφονίες. Το Άουσβιτς-Μπίρκεναου συνδύαζε και τις δύο λειτουργίες.

Πρόσφυγες στους οποίους δεν επιτράπηκε η είσοδος

Σε ομιλία μνήμης το 2021, η Γενική Κυβερνήτης ανέφερε ότι η Νέα Ζηλανδία απέρριψε 1.731 επίσημες αιτήσεις μετανάστευσης Εβραίων μεταξύ 1936 και 1938, πάνω από το 70 τοις εκατό όσων έλαβε. Την ίδια περίοδο έγιναν δεκτοί 727 Εβραίοι πρόσφυγες. Πρόκειται για αριθμούς αιτήσεων και εισδοχών συγκεκριμένων ετών, όχι για απολογισμό της τύχης όλων όσοι απορρίφθηκαν.

Το μακρύ ταξίδι του Χανς Τζόνσον

Η οικογένεια του Χανς Τζόνσον διατήρησε τον απολογισμό του ότι έφυγε από τη Γερμανία το 1938. Η άδεια εισόδου δεν έκανε την αναχώρηση άμεση: η κράτηση της διέλευσης ήταν δύσκολη και οι απαιτήσεις διαβατηρίου των Ναζί και η επιθεώρηση της Γκεστάπο πρόσθεταν κίνδυνο. Η διαδρομή του μέσω της Βρετανίας και του Καναδά τον έφερε τελικά στη Νέα Ζηλανδία. Μια επιτυχημένη απόδραση αποκαλύπτει εμπόδια χωρίς να μας λέει τι συνέβη σε κάθε υποψήφιο.

Ασφάλεια και χωρισμός οικογένειας

Αφού έφτασε στη Νέα Ζηλανδία, ο Τζόνσον προσπάθησε ανεπιτυχώς να λάβει άδειες εισόδου για τους γονείς του. Εξαναγκάστηκαν σε εργασία στο Βερολίνο, εκτοπίστηκαν στο Τερεζίν και δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς τον Οκτώβριο του 1944. Η μαρτυρία του συνδέει την απώλεια μιας οικογένειας με μια συγκεκριμένη αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης. Ασφάλεια για έναν γιο δεν σήμαινε ασφάλεια για τους γονείς που τον είχαν βοηθήσει να φύγει.

Μετά το 1945

Ανακατασκευή και μνήμη · Οι νέες ζωές φέρουν ιστορίες απώλειας

Οι επιζώντες και αργότερα οι μετανάστες διαμορφώνουν μια ζωντανή κοινότητα, ενώ η ανάμνηση ρωτά επίσης τι αρνήθηκε να κάνει η Νέα Ζηλανδία.

Η επιβίωση έχει διαφορετικούς δρόμους

Άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν αργότερα στη Νέα Ζηλανδία είχαν επιβιώσει με διαφορετικούς τρόπους, όπως κρυψώνες, διαφυγή και εγκλεισμό σε ναζιστικά στρατόπεδα. Οι εμπειρίες τους δεν περιορίζονται σε μία ιστορία επιζώντος. Η ακρόαση των αφηγήσεών τους συνδέει οικογενειακές ιστορίες στο εξωτερικό με τη ζωή που ξανάχτισαν σε ένα νέο σπίτι.

Ζωές πέρα από την επιβίωση

Οι αφηγήσεις των επιζώντων περιγράφουν επίσης εργασία, μουσική, οικογένεια και συμμετοχή στα κοινά της Νέας Ζηλανδίας. Αυτή η μεταγενέστερη ζωή ανήκει στην ιστορία δίπλα στις διώξεις και το πένθος. Ο άνθρωπος δεν περιορίζεται στη βία που υπέστη, και το χτίσιμο ενός μέλλοντος δεν αναιρούσε την απώλεια συγγενών ή τις συνέπειες του εκτοπισμού.

Θυμόμαστε μια εθνική άρνηση

Στην ομιλία της για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος τον Ιανουάριο του 2021, η Γενική Κυβερνήτης Πάτσι Ρέντι αναγνώρισε την απόρριψη των Εβραίων προσφύγων από τη Νέα Ζηλανδία. Συνέδεσε τη μνήμη με την αντιμετώπιση του ρατσισμού και την τήρηση των υποχρεώσεων προς τους πρόσφυγες. Η επίσημη αναγνώριση δεν αναιρεί αυτές τις αποφάσεις, αλλά αμφισβητεί μια απλή εθνική ιστορία υποδοχής προσφύγων και παραμονής αθώων από απόσταση.

2023 έως 2026

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Οι διαδικτυακές θεωρίες συνωμοσίας και η συλλογική ενοχοποίηση φτάνουν σε μια μικρή κοινότητα με βαθιές τοπικές ρίζες· οι γείτονες επίσης οργανώνονται ενάντια στην εχθρότητα.

Ένας μακρινός πόλεμος μπαίνει στην τάξη

Μετά τις επιθέσεις της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου 2023, το Κέντρο Ολοκαυτώματος της Νέας Ζηλανδίας έλαβε αυξημένες καταγγελίες για αντισημιτισμό στα σχολεία. Ρώτησε τους γονείς για τις εμπειρίες των παιδιών και πίεσε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να απαντήσουν.

Ένα παιδί στη Νέα Ζηλανδία δεν αποφασίζει για τις ενέργειες μιας κυβέρνησης στο εξωτερικό. Κάνοντας αυτό το παιδί να απαντήσει για το Ισραήλ μετατρέπει τον πολιτικό θυμό σε συλλογική ευθύνη. Η έρευνα του Κέντρου δίνει στις οικογένειες που συμμετέχουν μια φωνή. Δεν μπορεί να αποδείξει πόσο κοινές ήταν αυτές οι εμπειρίες σε κάθε μαθητή.

Η κατηγορία ταξιδεύει μεταξύ οθονών

Σε υλικό που συλλέχθηκε το 2024, το Ινστιτούτο Πρόληψης Μίσους στο Διαδίκτυο εντόπισε παλιές θεωρίες συνωμοσίας για υποτιθέμενο εβραϊκό έλεγχο και συλλογικές κατηγορίες σχετικές με το Ισραήλ. Ο συνδυασμός διέφερε ανά πλατφόρμα. Ήταν επιλεγμένο δείγμα διαδικτυακής εχθρότητας, όχι πορτρέτο κάθε Νεοζηλανδού.

Η αξιολόγηση του NZSIS για το 2026 περιγράφει επίσης ανθρώπους που εξερευνούν αντικρουόμενες εξτρεμιστικές ιδεολογίες στο διαδίκτυο. Οι αντίθετες ταμπέλες δεν εμποδίζουν το ίδιο άτομο να καταναλώνει διαφορετικές αφηγήσεις μίσους. Αυτή η παρατήρηση δεν δημιουργεί μια οργανωμένη συμμαχία ούτε προσδιορίζει τα κίνητρα πίσω από κάθε περιστατικό.

Επιλέγοντας να παραμείνουμε γείτονες

Το Εβραϊκό Συμβούλιο κατέγραψε 143 αντισημιτικά περιστατικά το 2025, το υψηλότερο ετήσιο σύνολό του, σύμφωνα με τη σύνοψη του One Community. Ο αριθμός βασίζεται σε αναφορές της κοινότητας· δεν σημαίνει ότι κάθε περιστατικό ήταν σωματική επίθεση.

Υπήρχαν επίσης δημόσιες δεσμεύσεις για ένα διαφορετικό μέλλον. Στις 22 Ιουλίου 2025, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι υπογράφοντες παρουσίασαν τη Συμφωνία Αρμονίας στο Κυβερνητικό Μέγαρο. Υποσχέθηκαν δράση κατά των διακρίσεων και της απομόνωσης. Η συμφωνία καταγράφει μια επιλογή συνεργασίας, ενώ αφήνει τα πρακτικά της αποτελέσματα να κριθούν με την πάροδο του χρόνου.