Ανακατασκευή και μνήμη · Νέα Ζηλανδία · Μετά το 1945

Οι επιζώντες και αργότερα οι μετανάστες διαμορφώνουν μια ζωντανή κοινότητα, ενώ η ανάμνηση ρωτά επίσης τι αρνήθηκε να κάνει η Νέα Ζηλανδία.

Εξερεύνηση: Νέα Ζηλανδία

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Μετά το 1945

Ανακατασκευή και μνήμη · Οι νέες ζωές φέρουν ιστορίες απώλειας

Οι επιζώντες και αργότερα οι μετανάστες διαμορφώνουν μια ζωντανή κοινότητα, ενώ η ανάμνηση ρωτά επίσης τι αρνήθηκε να κάνει η Νέα Ζηλανδία.

Η επιβίωση έχει διαφορετικούς δρόμους

Άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν αργότερα στη Νέα Ζηλανδία είχαν επιβιώσει με διαφορετικούς τρόπους, όπως κρυψώνες, διαφυγή και εγκλεισμό σε ναζιστικά στρατόπεδα. Οι εμπειρίες τους δεν περιορίζονται σε μία ιστορία επιζώντος. Η ακρόαση των αφηγήσεών τους συνδέει οικογενειακές ιστορίες στο εξωτερικό με τη ζωή που ξανάχτισαν σε ένα νέο σπίτι.

Ζωές πέρα από την επιβίωση

Οι αφηγήσεις των επιζώντων περιγράφουν επίσης εργασία, μουσική, οικογένεια και συμμετοχή στα κοινά της Νέας Ζηλανδίας. Αυτή η μεταγενέστερη ζωή ανήκει στην ιστορία δίπλα στις διώξεις και το πένθος. Ο άνθρωπος δεν περιορίζεται στη βία που υπέστη, και το χτίσιμο ενός μέλλοντος δεν αναιρούσε την απώλεια συγγενών ή τις συνέπειες του εκτοπισμού.

Θυμόμαστε μια εθνική άρνηση

Στην ομιλία της για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος τον Ιανουάριο του 2021, η Γενική Κυβερνήτης Πάτσι Ρέντι αναγνώρισε την απόρριψη των Εβραίων προσφύγων από τη Νέα Ζηλανδία. Συνέδεσε τη μνήμη με την αντιμετώπιση του ρατσισμού και την τήρηση των υποχρεώσεων προς τους πρόσφυγες. Η επίσημη αναγνώριση δεν αναιρεί αυτές τις αποφάσεις, αλλά αμφισβητεί μια απλή εθνική ιστορία υποδοχής προσφύγων και παραμονής αθώων από απόσταση.