Αντισημιτισμός: Γαλλία

Στη μεσαιωνική Γαλλία, ο χριστιανικός αντι-ιουδαϊσμός έθεσε τους Εβραίους ως πνευματικά ύποπτους. Οι επαγγελματικοί περιορισμοί και η βασιλική φορολογία έκαναν τις κοινότητες τόσο χρήσιμες για τους ηγεμόνες όσο και ευάλωτες σε αυτούς.

Εξερεύνηση: Γαλλία

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Ένας «ξένος» λόγω θρησκείας γίνεται πηγή εσόδων του βασιλιά

Στη μεσαιωνική Γαλλία, ο χριστιανικός αντι-ιουδαϊσμός έθεσε τους Εβραίους ως πνευματικά ύποπτους. Οι επαγγελματικοί περιορισμοί και η βασιλική φορολογία έκαναν τις κοινότητες τόσο χρήσιμες για τους ηγεμόνες όσο και ευάλωτες σε αυτούς. Η εκδίωξη που διέταξε ο Φίλιππος Δ' το 1306 συνέδεσε τον θρησκευτικό αποκλεισμό με τη δήμευση. Η επαναστατική ιθαγένεια το 1791 έσπασε αυτή την τάξη, αλλά οι σύγχρονοι εθνικιστές και φυλετικοί αντισημίτες βρήκαν νέους λόγους να αρνηθούν την εβραϊκή συμμετοχή. Η υπόθεση Ντρέιφους και η δίωξη του Βισύ δείχνουν πώς θα μπορούσε να αλλάξει η κατηγορία ακόμη και αφού ο νόμος είχε υποσχεθεί ισότητα.

1306

Βασιλική Γαλλία · Ένας βασιλιάς κλείνει τις πύλες

Ο Φίλιππος Δ' έδιωξε τους Εβραίους το 1306, μετατρέποντας τον θρησκευτικό αποκλεισμό σε κατάληψη σπιτιών, περιουσιακών στοιχείων και κοινοτικής ζωής.

Η βασιλική σφραγίδα

Το 1306, ο Φίλιππος Δ' διέταξε την εκδίωξη των Εβραίων από το βασίλειό του. Η περιουσία τους κατασχέθηκε. Μια οικογένεια θα μπορούσε να χάσει τόσο το σπίτι της όσο και τα υπάρχοντά της μέσω της βασιλικής πολιτικής. Κοιτάξτε ποιος κατείχε την εξουσία εδώ: η ασφάλεια εξαρτιόταν από έναν άρχοντα και όχι από την ισότιμη ιθαγένεια.

Ένας περιορισμένος τρόπος διαβίωσης γίνεται στερεότυπο

Οι μεσαιωνικοί περιορισμοί περιόρισαν την πρόσβαση των Εβραίων στα επαγγέλματα, ενώ οι ηγεμόνες φορολογούσαν τις κοινότητες και βασίζονταν σε ορισμένους Εβραίους δανειστές. Αυτή η διευθέτηση ενθάρρυνε μια σύνδεση μεταξύ Εβραίων και χρημάτων που αργότερα η προκατάληψη θεωρήθηκε φυσική. Δεν ήταν: νόμοι και άρχοντες είχαν διαμορφώσει τις ευκαιρίες, και τα εβραϊκά νοικοκυριά δεν έκαναν όλα την ίδια δουλειά.

Η κατάσχεση φτάνει στο ράφι

Η εκδίωξη που διέταξε ο Φίλιππος Δ' το 1306 περιελάμβανε την κατάσχεση εβραϊκών χειρογράφων. Τα βιβλία ανήκαν σε μια ζωντανή κουλτούρα μάθησης, λατρείας και γραφής. Μερικά επιστράφηκαν αργότερα στους Εβραίους στο Παρίσι. άλλα μπήκαν στις βασιλικές συλλογές. Η κατάληψη μιας βιβλιοθήκης αποκαλύπτει πώς ένας ηγεμόνας μπορούσε να αρπάξει τόσο την περιουσία όσο και τα εργαλεία μέσω των οποίων μια κοινότητα συντηρούσε τον εαυτό της.

1791

Ιθαγένεια · Μια νέα υπόσχεση να ανήκεις

Η Επανάσταση κατάργησε τον νομικό αποκλεισμό, καθιστώντας την ένταξη των Εβραίων ζήτημα ιθαγένειας και όχι βασιλικής ανοχής.

Το ημερολόγιο της Συνέλευσης

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, η ιθαγένεια των Εβραίων συζητήθηκε και επεκτάθηκε σταδιακά. Η Συνέλευση αναγνώρισε τους Εβραίους των νοτιοδυτικών τον Ιανουάριο του 1790 και στη συνέχεια επέκτεινε το μέτρο τον Σεπτέμβριο του 1791. Η υπόσχεση της ισότητας πήρε επιχειρήματα και αποφάσεις για να γίνει νόμος. δεν συνέβαινε παντού ταυτόχρονα.

Ο όρκος του πολίτη

Το διάταγμα της 27ης Σεπτεμβρίου 1791 ήρε προηγούμενους αποκλεισμούς για τους Εβραίους που πληρούσαν τις προϋποθέσεις ιθαγένειας και έδιναν τον πολιτικό όρκο. Αυτό σήμαινε ένταξη στο έθνος ως μεμονωμένοι πολίτες. Εξετάστε τόσο την προϋπόθεση όσο και την υπόσχεση: η ισότητα και οι αντιλήψεις για την εθνική ένταξη διαμορφώνονταν μαζί.

Το ανοιχτό εργαστήριο

Η χειραφέτηση καταργούσε τους νομικούς περιορισμούς σχετικά με το πού μπορούσαν να ζήσουν οι Εβραίοι και ποια επαγγέλματα μπορούσαν να εισέλθουν. Αυτές ήταν συγκεκριμένες αλλαγές στις καθημερινές ευκαιρίες. Ένας νόμος μπορεί να ανοίξει μια πόρτα χωρίς να αλλάξει τη γνώμη του καθενός. Έχετε υπόψη σας αυτή τη διάκριση όταν εξερευνήσετε αργότερα την υπόθεση Ντρέιφους.

1870–1943

Απέναντι από τη θάλασσα · Απέναντι στη θάλασσα, άνισοι κανόνες

Στην αποικιακή Αλγερία, η γαλλική διοίκηση παραχώρησε άνισα την ιθαγένεια στους Εβραίους και στη συνέχεια το καθεστώς Βισύ την αφαίρεσε.

Δύο διαφορετικές πόρτες υπηκοότητας

Το διάταγμα του Crémieux του 1870 έκανε συλλογικά τους ιθαγενείς Εβραίους στα διαμερίσματα της Αλγερίας Γάλλους πολίτες. Οι αυτόχθονες μουσουλμάνοι δεν έλαβαν την ίδια συλλογική απόδοση ιθαγένειας. χωριστό διάταγμα περιέγραφε μια ατομική διαδικασία αίτησης σύμφωνα με το γαλλικό αστικό δίκαιο. Η γαλλική αποικιακή κυριαρχία μοίραζε τα δικαιώματα άνισα. Συγκρίνετε τις νομικές οδούς αντί να αντιμετωπίζετε οποιονδήποτε πληθυσμό ως ενιαία φωνή.

Το χαρτί υπηκοότητας διαγραμμένο

Ο Vichy κατάργησε το διάταγμα Crémieux στις 7 Οκτωβρίου 1940. Οι Εβραίοι που καλύπτονταν από αυτό έχασαν τη γαλλική υπηκοότητα και άλλα μέτρα απέκλειαν τους Εβραίους από την εργασία και την εκπαίδευση. Ένα δικαίωμα που κατέχονταν για δεκαετίες θα μπορούσε να αφαιρεθεί. Αυτό το μέρος του ταξιδιού επικαλύπτει τη Γαλλία εν καιρώ πολέμου: η διάσχιση της θάλασσας δεν έθεσε τους ανθρώπους εκτός της γαλλικής κρατικής πολιτικής.

Η διακήρυξη του 1943

Η Γαλλική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης δήλωσε στις 21 Οκτωβρίου 1943 ότι το διάταγμα του Crémieux παρέμενε σε ισχύ. Αυτό αντέστρεψε την απώλεια της ιθαγένειας. Η αποκατάσταση δεν είχε ακολουθήσει αμέσως μετά τις συμμαχικές αποβάσεις τον Νοέμβριο του 1942. Η δήλωση άφησε επίσης ανεπίλυτες μελλοντικές αποφάσεις σχετικά με τους άλλους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αλγερίας.

1894–1906

Ντρέιφους · Ένας αξιωματικός, μια χωρισμένη χώρα

Η εβραϊκή ταυτότητα ενός αξιωματικού έκανε την κατηγορία της προδοσίας να φαίνεται πειστική πριν εξεταστούν δίκαια τα αποδεικτικά στοιχεία.

Ο σφραγισμένος φάκελος

Ο Άλφρεντ Ντρέιφους, Εβραίος Γάλλος αξιωματικός, καταδικάστηκε άδικα για προδοσία το 1894. Ένας μυστικός φάκελος έφτασε στους στρατιωτικούς δικαστές χωρίς να μπορεί να τον εξετάσει ο δικηγόρος του. Τα στοιχεία της σύγκρισης γραφικού χαρακτήρα αμφισβητήθηκαν. Εξετάστε τη διαδικασία: η βεβαιότητα ενός θεσμού δεν υποκαθιστά αποδείξεις που μπορούν να ελεγχθούν.

Το παράθυρο της εφημερίδας

Στις 13 Ιανουαρίου 1898, ο Émile Zola δημοσίευσε το J'accuse στο L'Aurore. Αμφισβήτησε δημόσια τις αρχές και τη στόχευση του Ντρέιφους λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Ο Τύπος θα μπορούσε να βοηθήσει στη διάδοση της εχθρότητας ή στην αμφισβήτηση της αδικίας. Μια παρέμβαση εφημερίδας θα μπορούσε να αλλάξει τη δημόσια συζήτηση, αλλά δεν ήταν από μόνη της δικαστική απόφαση.

Η απόφαση που άλλαξε τον δικαστικό φάκελο

Μια χάρη το 1899 δεν ήταν το ίδιο με την εκκαθάριση του ονόματος του Ντρέιφους. Στις 12 Ιουλίου 1906, το Cour de cassation ακύρωσε την καταδίκη του χωρίς να τον στείλει σε άλλη δίκη. Οι υπερασπιστές του είχαν αμφισβητήσει έναν ισχυρό θεσμό εδώ και πολλά χρόνια. Ακολουθήστε τη διαφορά μεταξύ του τερματισμού μιας τιμωρίας και της διόρθωσης μιας λανθασμένης κρίσης.

1940–1944

Vichy · Όταν ο αποκλεισμός γίνεται κρατική πολιτική

Οι γαλλικές αρχές θέσπισαν δικούς τους αντιεβραϊκούς νόμους και συνέβαλαν στην υλοποίηση των ναζιστικών απαιτήσεων για εκτοπισμούς.

Το μητρώο ταξινόμησης

Ο πρώτος αντιεβραϊκός νόμος του Βισύ, με ημερομηνία 3 Οκτωβρίου 1940, όριζε τους ανθρώπους ως Εβραίους λόγω οικογενειακής καταγωγής και τους απέκλειε από δημόσιους ρόλους και επαγγέλματα. Οι γερμανικές αρχές κατοχής εξέδωσαν τα δικά τους μέτρα. Συγκρίνετε τους δρώντες: Η γαλλική κρατική πολιτική και η ναζιστική κατοχή λειτουργούσαν μαζί, ενώ το καθένα έπαιρνε και τις δικές του αποφάσεις.

Το λεωφορείο έξω από την πόρτα

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης του Vél d'Hiv τον Ιούλιο του 1942, η γαλλική αστυνομία συνέλαβε εβραϊκές οικογένειες στο σπίτι για να εξυπηρετήσουν τις ναζιστικές απαιτήσεις. Οι άνθρωποι περιορίστηκαν και στη συνέχεια στάλθηκαν προς απέλαση. Το λεωφορείο αντιπροσωπεύει μια πραγματική διοικητική επιχείρηση, όχι μια πρόκληση διάσωσης. Ερευνήστε ποιος εξέδωσε εντολές και ποιος τις εκτέλεσε. άτομα και φορείς είχαν ευθύνες.

Ο Saliège αρνείται τη συλλογική κατηγορία

Τον Αύγουστο του 1942, ο Αρχιεπίσκοπος Jules Saliège διαμαρτυρήθηκε για την απάνθρωπη μεταχείριση των Εβραίων σε μια επιστολή που προοριζόταν για δημόσια ανάγνωση στην επισκοπή του. Επέμεινε στην ανθρωπιά που η δίωξη αρνήθηκε. Η παρέμβασή του έχει σημασία επειδή η θρησκευτική εξουσία είχε από καιρό βοηθήσει στη μετάδοση αντιεβραϊκών ιδεών και μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αμφισβητήσει τις ενέργειες του κράτους.

Μετά το 1945

Μεταπολεμικές ζωές και μνήμη · Να θυμόμαστε και να κοιτάμε προσεκτικά

Ο πόλεμος τελείωσε, αλλά η ανοικοδόμηση της εβραϊκής ζωής και η αντιμετώπιση της γαλλικής ευθύνης χρειάστηκαν περαιτέρω αγώνες.

Τα θύματα αρχίζουν να καταγράφουν το έγκλημα

Στη Γκρενόμπλ το 1943, Εβραίοι ακτιβιστές ίδρυσαν κρυφά ένα κέντρο για τη συλλογή στοιχείων δίωξης. Διατήρησαν πληροφορίες ενώ το έγκλημα ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Η τεκμηρίωση υποστήριξε αργότερα τη μνήμη και τη δικαιοσύνη. Οι άνθρωποι που στοχοποιήθηκαν από το καθεστώς ενήργησαν επίσης για να αποτρέψουν τις πολιτικές του να γίνουν ανώνυμη ιστορία χωρίς ονόματα ή ευθύνη.

Το δημόσιο μικρόφωνο

Το 1995, ο Πρόεδρος Ζακ Σιράκ αναγνώρισε δημόσια τον ρόλο που έπαιξαν οι Γάλλοι και το γαλλικό κράτος στις διώξεις των Εβραίων εν καιρώ πολέμου. Η ομιλία του θύμισε και όσους βοήθησαν. Η ονομασία ευθύνης αλλάζει μια δημόσια ιστορία για το παρελθόν. Δεν σημαίνει ότι κάθε Γάλλος ενήργησε με τον ίδιο τρόπο.

Η βαλίτσα απέναντι από τη θάλασσα

Η αποαποικιοποίηση έφερε πολλές εβραϊκές οικογένειες από τη Βόρεια Αφρική στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης αναχώρησης από την Αλγερία το 1962. Οι Εβραίοι Αλγερινοί έλαβαν βοήθεια για τον επαναπατρισμό. οι αφίξεις από την Τυνησία και το Μαρόκο είχαν διαφορετικά καθεστώτα υπηκοότητας. Οι εβραϊκοί σύλλογοι βοήθησαν τις οικογένειες να εγκατασταθούν. Τα ταξίδια τους άλλαξαν τη ζωή των Εβραίων στη Γαλλία και μετέφεραν τους προηγούμενους αποικιακούς κανόνες σε νέα ζητήματα του ανήκου.

2023–σήμερα

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Εθνικιστικές δοκιμασίες αφοσίωσης, οικονομικοί συνωμοσιολογικοί μύθοι και τζιχαντιστική εχθρότητα συνέκλιναν γύρω από το Ισραήλ μετά τις 7 Οκτωβρίου.

Το σοκ φτάνει στη Γαλλία

Στις 7 Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς επιτέθηκε στο Ισραήλ. Στη Γαλλία, η άνοδος των αντισημιτικών πράξεων ξεκίνησε την ίδια μέρα. Η υπηρεσία ασφαλείας της εβραϊκής κοινότητας και το υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψαν 1.676 πράξεις κατά τη διάρκεια του έτους. Οι Γάλλοι Εβραίοι γίνονταν στόχος για γεγονότα στο Ισραήλ, όχι για οτιδήποτε είχαν κάνει.

Ο κίνδυνος είχε επίσης ιστορία κοντά στο σπίτι. Εβραίοι αγοραστές είχαν δολοφονηθεί στο σούπερ μάρκετ Hyper Cacher το 2015. Η 7η Οκτωβρίου έφερε ένα νέο κύμα εχθρότητας σε μια κοινότητα που γνώριζε ήδη τι θα μπορούσε να σημαίνει ο αποκλεισμός.

Διαφορετική πολιτική, γνωστός ύποπτος

Η υπόθεση Ντρέιφους έκανε την αφοσίωση των Εβραίων στη χώρα ύποπτη. Ο Vichy αφαίρεσε τους Εβραίους από δικαιώματα. Αυτές οι παραδόσεις επιβιώνουν στην άκρα δεξιά μέσω της ελαχιστοποίησης του Ολοκαυτώματος και των θεωριών συνωμοσίας περί εβραϊκής εξουσίας. Μέρη της αριστεράς κληρονόμησαν μια άλλη υποψία: η εικόνα του Εβραίου ως τραπεζίτη ή κρυφού καπιταλιστή. Η επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Γαλλίας εντοπίζει αυτές τις κατηγορίες που επιστρέφουν μέσω του αντισιωνισμού, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων του Mélenchon στο Borne και στο Braun-Pivet.

Η εχθρότητα των ισλαμιστών προσθέτει μια άλλη διαδρομή, που έγινε θανατηφόρα στο Hyper Cacher το 2015. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ έδωσε μια κοινή εστίαση. Το SPCJ κατέγραψε αντισημιτικά περιστατικά συνδυάζοντας αναφορές στην Παλαιστίνη με επαίνους για τον τζιχαντισμό ή τον ναζισμό. Στρατόπεδα που κατά τα άλλα αντιπαρατίθενταν μπορούσαν να χρησιμοποιούν την ίδια κατηγορία: ο Εβραίος ήταν μη αφοσιωμένος στη χώρα, κρυφά ισχυρός ή νόμιμος εχθρός. Το να αποκαλούμε τον στόχο Σιωνιστή θα μπορούσε να δώσει πολιτική κάλυψη στο παλαιότερο μίσος.

Το ζήτημα της παραμονής

Μέχρι το 2025, ο συνολικός αριθμός καταγεγραμμένων αντισημιτικών πράξεων είχε μειωθεί από την προηγούμενη κορύφωσή του. Ωστόσο, οι σωματικές επιθέσεις αυξήθηκαν. Ένα χαμηλότερο γενικό σύνολο δεν σήμαινε ότι είχε γίνει ασφαλέστερο να κινείται κανείς στον κόσμο ως Εβραίος.

Για ορισμένες οικογένειες, το μέλλον στη Γαλλία έγινε ένα ζήτημα προς επανεξέταση. Το Εβραϊκό Πρακτορείο ανέφερε ότι η μετανάστευση από τη Γαλλία στο Ισραήλ αυξήθηκε περίπου κατά το ήμισυ το 2025. Μια ξεχωριστή έρευνα διαπίστωσε ευρέως διαδεδομένα συναισθήματα απομόνωσης. Οι λόγοι για τη μετακόμιση των ανθρώπων διέφεραν, αλλά το ερώτημα για το πού να χτιστεί μια ζωή ανήκε τώρα στην ιστορία των επακόλουθων της 7ης Οκτωβρίου.