یهودستیزی در الجزایر

یهودیان الجزایری پیش از فتح کشور به دست فرانسه ریشه های محلی داشتند. حکومت استعماری وضعیت آنها را سازماندهی مجدد کرد و فرمان کرمیو در سال 1870 به طور جمعی به اکثر یهودیان بومی در بخش ها تابعیت فرانسه اعطا کرد، در حالی که اکثر مسلمانان تابع استعمار باقی ماندند.

با الجزایر آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

شهروندی استعماری هدف یک کمپین می شود

یهودیان الجزایری پیش از فتح کشور به دست فرانسه ریشه های محلی داشتند. حکومت استعماری وضعیت آنها را سازماندهی مجدد کرد و فرمان کرمیو در سال 1870 به طور جمعی به اکثر یهودیان بومی در بخش ها تابعیت فرانسه اعطا کرد، در حالی که اکثر مسلمانان تابع استعمار باقی ماندند. یهودی ستیزان مهاجر اروپایی از طریق روزنامه ها، جنبش های انتخاباتی و خشونت به برابری یهودیان حمله کردند. ویشی این شهروندی را در سال 1940 لغو کرد. خروج بعدی در حوالی استقلال پس از تاریخی رخ داد که با جدایی استعماری، آزار و اذیت و جنگ بر سر آینده کشور شکل گرفت.

قبل از 1830-1870

ریشه های محلی و تسخیر · فتح کنترل کننده تعلق را تغییر می دهد

زمانی که فرانسه نظم استعماری جدیدی را تحمیل کرد، یهودیان قبلاً به جامعه الجزایر تعلق داشتند.

جامعه ای قبل از فرانسه

جوامع یهودی پیش از فتح الجزایر به دست فرانسه در 1830 در شهرهای آن زیستند. زبان، سنت دینی و فرهنگشان کنار همسایگان مسلمان رشد کرد. ادعای بعدیِ صرفاً استعماری و فرانسوی بودن حضورشان، تاریخ پیش از استعمار را حذف می‌کرد.

حکومت استعماری وضعیت را دوباره ترسیم می کند

فتح این سرزمین به‌دست فرانسه، نهادها و قدرت قانونی را بازآرایی کرد. یهودیان و مسلمانان بومی در نظام استعماری نابرابر قرار گرفتند. گذار ساده‌ای از ستم به آزادی نبود؛ حاکمان جدید تعیین می‌کردند چه کسی و با چه شرطی حق می‌یابد.

دنیای مشترک تقسیم شده است

در مکان هایی مانند کنستانتین، یهودیان و مسلمانان در زندگی فرهنگی و موسیقی عربی زبان شرکت داشتند. طبقه‌بندی‌های استعماری به این معنی نبود که روابط فوراً از بین می‌رود، بلکه شرایطی را که از طریق آن مردم اداره می‌شدند را تغییر دادند. یک تقسیم قانونی می تواند مرزهای اجتماعی را در یک جهان محلی مشترک عمیق تر کند.

1870–1939

برابری و واکنش تند مهاجران استعمارگر · یهودستیزی به یک پلتفرم انتخاباتی تبدیل می شود

فرمان کرمیو شهروندی را تغییر داد و سیاستمداران شهرک نشین برابری یهودیان را به دشمن تبدیل کردند.

فرمان کرمیو

فرمان کرمیو در 1870 به بیشتر یهودیان بومی دپارتمان‌های الجزایر جمعاً شهروندی فرانسه داد. بیشتر مسلمانان بومی همان حق را نیافتند. فرمان در سلسله‌مراتب استعماری نابرابر حقوق یهودیان را گشود و کانون مخالفت سازمان‌یافته ضدیهودی شد.

Drumont و Régis نفرت را بسیج می کنند

ادوارد درومونت و ماکس رجیس از طریق کمپین‌های یهودی‌ستیزانه به مقام سیاسی دست یافتند. روزنامه ها و جنبش ها یهودیان را به استثمار الجزایر متهم کردند و خواستار حذف آنها شدند. یهودی ستیزی مهاجران اروپایی یک نیروی اصلی در این تاریخ بود. نمی توان آن را صرفاً به عنوان یک تضاد باستانی بین ادیان محلی توضیح داد.

کنستانتین، 1934

خشونت ضدیهودی قسنطینه در 1934 در فضای وسیع‌تر تحریک و تنش استعماری رخ داد. مسلمانان محلی در حمله شرکت کردند و خصومت استعمارگران مهاجر اروپایی هم در بستر بود. شناخت جریان‌ها از نسبت دادن نگرشی ثابت به کل هر جمعیت روشنگرتر است.

1940–1943

سلب تابعیت · حقی که برای چندین دهه حفظ شده است خط خورده است

ویشی تابعیت را از یهودیان گرفت؛ پیاده‌شدن متفقین بلافاصله آن را بازنگرداند.

7 اکتبر 1940

ویشی فرمان کرمیو را لغو کرد و یهودیان تحت پوشش آن را از تابعیت فرانسوی سلب کرد. قوانین بیشتر یهودیان را از مشاغل و تحصیلات محروم می کرد. یک شخص می تواند مبنای قانونی مشارکت را از طریق تصمیم ایالتی از دست بدهد. رژیم، اصل و نسب را مهمتر از چندین دهه شهروندی می دانست.

کلاس بسته می شود

سهمیه ها و محرومیت های ضد یهودی، کودکان را از مدارس و بزرگسالان را از امرار معاش حذف کرد. خانواده ها اشکال جایگزین آموزش را تحت محدودیت های شدید سازماندهی کردند. پیامد عملی سیاست نژادی صرفاً یک برچسب نبود: آینده کودک و توانایی خانواده برای بقا را محدود می کرد.

بازگرداندن حقوق یک سال دیگر به تأخیر می‌افتد

فرود متفقین در نوامبر 1942 به کنترل محلی ویشی پایان داد، اما بلافاصله فرمان کرمیو را بازگرداند. شهروندی در اکتبر 1943 احیا شد. این تأخیر نشان می دهد که چرا آزادی نظامی و احیای یک حق خاص رویدادهای متفاوتی هستند.

1954-1962 و پس از آن

جنگ و خروج · تقسیم استعماری خانواده ها را در سراسر دریا دنبال می کند

بیشتر یهودیان الجزایر در حوالی استقلال رفتند و پیامدهای قوانین تابعیت پیشین را با خود بردند.

جنگ بر سر آینده کشور

جنگ الجزایر جوامع را در میان خشونت و ادعاهای رقابتی برای وفاداری قرار داد. تابعیت فرانسه اکثر یهودیان الجزایر را به طور قانونی به فرانسه مرتبط می کرد، در حالی که ریشه های محلی آنها بسیار عمیق تر از حکومت استعماری بود. این ترکیب با نزدیک شدن به استقلال، مسئله تعلق را به ویژه دشوار کرد.

خروج سال 1962

در حوالی استقلال در سال 1962، اکثر یهودیان الجزایری عمدتاً به فرانسه رفتند. ترس، جنگ، بلاتکلیفی و روابط قانونی، ترک ها را در ترکیب های متفاوتی شکل دادند. مقیاس مهاجرت یک جامعه قدیمی را متحول کرد. ترک به این معنی نیست که هر خانواده فشار یکسانی را تجربه کرده یا تعهدات سیاسی مشابهی داشته است.

شهروندی خانه بعدی را شکل می دهد

یهودیان الجزایر معمولاً به‌عنوان شهروند فرانسه وارد آن کشور شدند و کمک ویژه بازگشت به فرانسه می‌گرفتند. یهودیان مراکش و تونس وضع دیگری داشتند. قواعد استعمار بر پذیرش پس از مهاجرت اثر گذاشت و نشان داد تقسیم قدیمی می‌تواند از نظام سازنده‌اش بیشتر دوام آورد.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

تقسیمات استعماری و روایت‌های دشمن ضد استعماری، ترکیب امروزی یهودیان، صهیونیسم و ​​اسرائیل را تغذیه می‌کند.

جامعه از دید عموم گم شده است

در دوره حکومت فرانسه، فرمان کرمیو بیشتر یهودیان الجزایر را از نظر شهروندی در وضعی متفاوت با مسلمانان الجزایری قرار داد. یهودستیزی استعمارگران مهاجر و طرد ویشی بعدها یهودیان را هدف گرفت؛ استعمارزدایی و خروج گسترده جامعه را دوباره دگرگون کرد.

تا امروز، زندگی آشکار جمعی یهودی بسیار کاهش یافته است. این غیبت در بررسی پیامدهای 7 اکتبر مهم است. اندک بودن گزارش حملات، خود آزادی حضور علنی یهودیان را ثابت نمی‌کند؛ گزارش آزادی دین از محدودیت عمل آشکار به آیین یهود می‌گوید.

داستان استعمار علیه کل مردم است

حکومت فرانسه به اکثر یهودیان الجزایر تابعیتی متفاوت از الجزایری های مسلمان می داد، در حالی که یهودی ستیزی مهاجران و سیاست های ویشی نیز یهودیان را مستثنی می کرد. استعمار زدایی و خروج دسته جمعی از آن تقسیمات به عنوان یک حافظه تاریخی قدرتمند باقی ماند. در لفاظی‌های ضد استعماری بعدی، اسرائیل می‌توانست به نمادی از همان سلطه خارجی تبدیل شود.

گام یهودستیزانه زمانی رخ می‌دهد که یهودیان با آن نماد یکی گرفته شوند. ناظران آزادی دینی از گفتاری می‌گویند که با آن مدارا می‌شود و عمداً اسرائیل، صهیونیسم و یهودیان را یکی می‌گیرد و به محدودشدن اعمال آشکار یهودی کمک می‌کند. سپس یک مقوله سیاسی حامل اتهامی علیه اقلیتی دینی می‌شود. مسیر ادعایی تأمین مالی حماس از طریق البرکه پس از 7 اکتبر کانال سازمانی مشخصی می‌افزاید. پیوند میان شکاف‌های ملی موروثی، مشروعیت‌بخشی سیاسی و نهادهای کنونی است، نه عمل تازه‌ای از یهودیان که سوءظن را ایجاد کرده باشد و نه ائتلاف حزبی واحدی که وجودش ثابت شده باشد.

یک مسیر اهدایی تحت بررسی قرار می گیرد

در ژوئن 2025، خزانه‌داری آمریکا سازمان البرکه الجزایر و رئیس آن را به اتهام منحرف کردن کمک‌های بشردوستانه به حماس تحریم کرد. بنا بر روایت این وزارتخانه، برخی اهداکنندگان از مقصد ادعایی بی‌خبر بودند.

این یک ادعای اداری در مورد یک شبکه نامگذاری شده بود، نه حکمی در مورد امداد فلسطین یا جامعه الجزایر به عنوان یک کل. این یک داستان سازمانی خاص را به پیامدهای 7 اکتبر اضافه می کند. دقیق نگه داشتن آن داستان از نوع دیگری از سرزنش جمعی جلوگیری می کند: تلقی با هر کسی که کمک مالی کرده است، یا هرکسی که هدفی مشترک دارد، به عنوان مسئول همان رفتار.