یهودستیزی در آرژانتین

مهاجران یهودی به آرژانتین آمدند و به دنبال پناه و فرصت بودند، از جمله از طریق مستعمرات کشاورزی مانند Moisés Ville. خصومت ناسیونالیستی با آنها به عنوان بیگانه برخورد می کرد و آنها را به طور جمعی با انقلاب مرتبط می کرد.

با آرژانتین آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

مهاجران به دشمن فرضی درون تبدیل می شوند

مهاجران یهودی به آرژانتین آمدند و به دنبال پناه و فرصت بودند، از جمله از طریق مستعمرات کشاورزی مانند Moisés Ville. خصومت ناسیونالیستی با آنها به عنوان بیگانه برخورد می کرد و آنها را به طور جمعی با انقلاب مرتبط می کرد. در طول هفته غم انگیز سال 1919، این اتهام به تبدیل درگیری کارگری به حمله به ساکنان یهودی کمک کرد. سرکوب نظامی بعدی، زندانیان یهودی را مورد آزار و اذیت خاص یهودستیزی قرار داد. بمب گذاری آمیا در سال 1994 شکل دیگری از هدف قرار دادن را به همراه داشت: یک نهاد اجتماعی به عنوان نمادی از یهودیان به طور جمعی مورد حمله قرار گرفت.

1889 - اوایل قرن بیستم

استقرار و تعلق · پناهندگان کشاورز و همسایه شهر می شوند

اسکان یهودیان با ادعاهای بعدی مبنی بر اینکه جامعه هرگز نمی تواند به آرژانتین تعلق داشته باشد، تناقض داشت.

Moisés Ville، 1889

مهاجران یهودی که از ناامنی در امپراتوری روسیه فرار می کردند در سال 1889 مویس ویل را تأسیس کردند. اسکان کشاورزی به بخشی از تاریخ یهودیان آرژانتین تبدیل شد. خانواده ها مجبور بودند در شرایط ناآشنا مؤسسات و معیشت بسازند. زندگی آنها کلیشه ای را پیچیده می کند که یهودیان را تنها از طریق مالی شهری یا یک شغل واحد تصور می کند.

بیش از یک داستان مهاجرت

سایر یهودیان در شهرها از جمله بوئنوس آیرس مستقر شدند و در مشاغل و مشاغل مختلف مشغول به کار شدند. زبان و تعهدات سیاسی آنها متفاوت بود. مهاجرت شبکه های کمک و زندگی فرهنگی را ایجاد کرد، نه یک توطئه متحد. تنوع جامعه زمانی اهمیت پیدا می کند که ناسیونالیست های بعدی همه یهودیان را یک نیروی خارجی توصیف کنند.

بیگانه بودن در اتهام دائمی می شود

خصومت ملی‌گرایانه حتی یهودیانِ دارای خانه و نهاد را بیگانه می‌خواند. آزمون فقط زادگاه یا شهروندی نبود؛ هویت یهودی دلیل همیشگی تردید در تعلق می‌شد، پس سازگاری هم اتهام‌زنندگان را راضی نمی‌کرد.

1919–دهه 1930

دشمن درون · اعتصابی که در محله اونسه به پوگروم تبدیل می‌شود

هفته غم انگیز ترس از انقلاب را به خشونت علیه همسایگان یهودی تغییر داد.

ژانویه 1919

در هفته تراژیک بوئنوس آیرس، نزاع کارگری و سرکوب با حمله به یهودیان همراه شد. محله «اُنسه» (Once) هدف قرار گرفت. پلیس و ملی‌گرایان غیرنظامی در آزار مشارکت کردند. خشونت، اقلیت را چنان هدف گرفت که گویی تهدیدی علیه کل کشور سازمان داده بود.

روسی تبدیل به رمزی برای یهودیان می شود

آژیتاتورها مهاجران یهودی را به یک توطئه انقلابی فرضی روسیه متصل کردند. این موضوع ریشه و زبان را به نشانه‌های گناه تبدیل کرد. بسیاری از اهداف هیچ نقشی در درگیری های کارگری یا جنبش های انقلابی نداشتند. هویت آنها، به جای شواهد رفتار فردی، آنها را آسیب پذیر کرد.

نظم تبدیل به توجیه می شود

مهاجمان ادعا می کردند که از هویت و نظم اجتماعی آرژانتین دفاع می کنند. این زبان می تواند تهاجم و تحقیر را میهن پرستانه جلوه دهد. مکانیسم یک جایگزین بود: یک درگیری واقعی بر سر کار و قدرت از طریق یک دشمن اقلیت توضیح داده شد، که سپس رنجش به عنوان راهی برای احیای ملت ارائه شد.

1976–1983

ترور دولتی · دیکتاتوری یک اتهام یهودی ستیزانه به آن اضافه می کند

بازداشت‌شدگان یهودی در نظام گسترده‌تر ناپدیدسازی و شکنجه با آزار ویژه روبه‌رو بودند.

سرکوب به گروه های زیادی می رسد

دیکتاتوری نظامی آرژانتین افرادی را ربود، شکنجه و ناپدید کرد که برانداز می دانست. ترور دولتی بسیاری از گروه های سیاسی و اجتماعی را هدف قرار داد. قربانیان یهودی در آن سرکوب گسترده تر تعلق داشتند، در حالی که در بازداشت با رفتارهای یهودی ستیزانه بیشتری نیز مواجه بودند.

نظریه توطئه شکنجه‌گر

اسناد از طبقه‌بندی خارج‌شده، آزار یهودستیزانه و اشاره‌های نازی علیه زندانیان یهودی را ثبت می‌کنند. بازجویانی پشت مخالفت سیاسی توطئه یهودی بزرگ‌تر می‌دیدند. اتهام، تبار و دین را به ساخت دشمن داخلی افزود و تعهدات واقعی و گوناگون زندانیان را توصیف نمی‌کرد.

نهادها خشونت را ممکن می کنند

سرکوب به سازمان های امنیتی، بازداشتگاه ها و افرادی که دستورات را اجرا می کردند بستگی داشت. یهودستیزی بخشی از نحوه انتخاب و آزار قربانیان توسط برخی مجرمان بود. نامگذاری آن مکانیسم ها بیش از به تصویر کشیدن کل دوره به عنوان یک نفرت ناشناس توضیح می دهد.

1994 و پس از آن

ترور و تقاضای عدالت · یک مرکز اجتماعی به یک هدف کاهش می یابد

بمب گذاری آمیا مردم را در مکانی که برای زندگی معمولی ساخته شده بود به قتل رساند.

18 جولای 1994

یک بمب مرکز اجتماع یهودیان آمیا در بوئنوس آیرس را ویران کرد و 85 نفر را کشت و صدها نفر را مجروح کرد. این مؤسسه به نیازهای جامعه پاسخ داد. سرنشینان و همسایگان آن هدف نظامی نبودند. تروریسم یهودی ستیز با این مکان به عنوان نمادی برخورد می کرد که می تواند برای کل مردم باشد.

خانواده قربانیان مدام سوال می کنند

بستگان و بازماندگان در طول چندین دهه پاسخگویی حل نشده همچنان خواستار حقیقت و عدالت بودند. پیامدهای این حمله به صبح انفجار محدود نشد. از دست دادن، اعتماد آسیب دیده و ادامه مبارزه بر سر تحقیق بخشی از زندگی جمعی و ملی شد.

مکانیزم دیگر، همان پاک شدن افراد

مهاجمان 1919، شکنجه‌گران نظامی و بمب‌گذاران آمیا در محیط‌های سیاسی متفاوت عمل کردند. نباید تاریخشان را در یک سازمان یا علت ادغام کرد. پیوند هدف‌گیری، دشمن جمعی دانستن یهودیان یا نهادهایشان و نادیده گرفتن زندگی قربانیان مشخص است.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

یهود ستیزی ملی گرا و دوران دیکتاتوری، بمب گذاری آمیا و سرزنش جمعی ضد امپریالیستی، خصومت مجدد آرژانتین را شکل داد.

یک تهدید جدید حافظه قدیمی تری را به همراه دارد

در سال 1994، بمب گذاری در مرکز جامعه یهودیان آمیا در بوئنوس آیرس باعث کشته شدن 85 نفر شد. این حمله بخشی از چگونگی درک تهدیدهای بعدی علیه نهادهای یهودی بود. یک ساختمان مشترک می تواند هم محل تعلق و هم یک هدف باشد.

پس از 7 اکتبر، DAIA افزایش شکایت از یهودستیزی، عمدتاً دیجیتال، را گزارش کرد. پیام‌ها از مسیرهای تازه رسیدند، اما قدرتشان تا حدی از تجربه آشنا بود: یهودیان آرژانتین ممکن بود برای نزاع یا اتهام تحمیل‌شده از بیرون هدف حمله شوند.

دشمن داخلی با برچسب دیگری برمی گردد

راست ملی‌گرای آرژانتین یهودیان را بیگانه یا پنهانی قدرتمند می‌خواند؛ دیکتاتوری بازداشت‌شدگان یهودی را آزار مشخصاً یهودستیزانه می‌داد. بمب‌گذاری آمیا تجربه خطر دیگری افزود: حمله به نهاد جامعه یهودی از شبکه فراملی، منتسب از سوی دادستان‌ها به حزب‌الله و ایران.

پس از 7 اکتبر، DAIA نظریه‌های توطئه نژادپرستانه و ملی‌گرایانه را در کنار خصومت ضد صهیونیستی، از جمله فشار بر دانش آموزان و معلمان یهودی، مستند کرد. در یک روایت ضد امپریالیستی، یک یهودی آرژانتینی می‌تواند پیش از آنکه سخن بگوید، در طرف اسرائیل قرار داده شود. برچسب سیاسی سپس داستان قدیمی دشمن داخلی را احیا کرد. اینها کانال های مجزا هستند، نه شواهدی مبنی بر اینکه چپ آرژانتینی، ملی گرایان و حزب الله یک اتحاد تشکیل داده اند. اثر ترکیبی آنها این بود که یهودیان محلی را از طریق چندین توضیح ظاهرا متفاوت در مورد اینکه چه کسی کشور یا جهان را تهدید می کند، هدف قرار می داد.

پیام ها به زندگی محله می رسد

DAIA در سال 2024 شکایات بیشتری نسبت به سال 2023 دریافت کرد. ارائه جامعه آن خصومت در مدارس و محله ها و همچنین تهدید و تجاوز فیزیکی را توصیف کرد. این تجربه را دیگر نمی‌توان در ایده یک بحث آنلاین گنجاند.

تحقیق آمیا ادامه داشت؛ دادستان‌ها در 2025 رسیدگی علیه متواریان خواستند و انتساب حمله به حزب‌الله و ایران را تکرار کردند. اینها ادعاهای دادستانی بودند، نه محکومیت همه متهمان. ناامنی تازه کنار مبارزه چنددهه‌ای برای پاسخگویی رخ می‌داد.