یهودستیزی در استرالیا

یهودیان از دوران ناوگان اول، از جمله در مقام محکومان، به استرالیای مستعمره رسیدند و بعدها جماعت‌های دینی و زندگی مدنی خود را ساختند. کلیشه‌های اروپایی و ترجیح ملی برای گونه‌های منتخب مهاجران خصومت‌های بعدی را شکل داد.

با استرالیا آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

یک میراث بریتانیایی با سیاست مهاجرت مطابقت دارد

یهودیان از دوران ناوگان اول، از جمله در مقام محکومان، به استرالیای مستعمره رسیدند و بعدها جماعت‌های دینی و زندگی مدنی خود را ساختند. کلیشه‌های اروپایی و ترجیح ملی برای گونه‌های منتخب مهاجران خصومت‌های بعدی را شکل داد. در دهه 1930، مقامات نگران بودند که پذیرش پناهندگان یهودی «مسئله نژادی» ایجاد کند. سپس در جریان بازداشت‌های زمان جنگ، بسیاری از یهودیان گریخته از نازیسم در دسته اتباع خارجیِ دشمن قرار گرفتند. این تناقض‌ها نشان می‌دهند که دسته‌بندی‌های ملی چگونه می‌توانستند بر شرایط واقعی فرد غلبه کنند.

1788 - قرن نوزدهم

ریشه های محلی · زندگی یهودیان در داخل مستعمره آغاز می شود

جامعه از طریق محکومان، مهاجران و مؤسسات به جای یک داستان مهاجرت توسعه یافت.

دوران ناوگان نخست

یهودیان از جمله کسانی بودند که از بریتانیا به استرالیا منتقل شدند و بعداً مهاجران به آنها پیوستند. شرایط آنها شامل اجبار و همچنین انتخاب بود. حضور یهودیان بخشی از تاریخ اولیه این مستعمره بود. ادعاهای بعدی در مورد خارجی بودن ذاتی، افرادی را که قبلاً در آنجا زندگی می کردند نادیده گرفت.

جوامع زندگی عمومی را ایجاد می کنند

ساکنان یهودی جماعت هایی را تأسیس کردند و در تجارت، مشاغل و موسسات مدنی شرکت داشتند. زندگی آنها بر اساس طبقات، پیشینه و اعمال مذهبی متفاوت بود. حضور نهادی یک جامعه، تعلقات را قابل مشاهده می کرد، در حالی که کلیشه های موروثی اروپایی هنوز هم می توانست تفاوت یهودیان را مظنون جلوه دهد.

آزمون مهاجرت شرایط را تغییر می دهد

استرالیا بعداً ایده های محدود کننده ای در مورد اینکه چه کسی باید وارد شود و جذب شود ایجاد کرد. پناهندگان یهودی را می توان از طریق نگرانی در مورد نژاد و خارجی بودن با وجود اروپایی بودن قضاوت کرد. چنین طبقه بندی جمعیت ملی مورد نظر را بر نیاز متقاضی به حفاظت مقدم می دارد.

1938–1939

پناهگاه محدود · مقامات بیشتر از آزار و اذیت از پناهنده می ترسند

در ایویان و پس از آن، واکنش استرالیا با اضطراب مهاجرت و یهودستیزی شکل گرفت.

کنفرانس اوین، 1938

کشورها در سال 1938 در Évian گرد هم آمدند تا در مورد پناهندگان ناشی از آزار و اذیت نازی ها گفتگو کنند. نماینده استرالیا بر عدم تمایل به ایجاد مشکل نژادی از طریق پذیرش در مقیاس بزرگ تأکید کرد. این زبان با متقاضیان آسیب‌پذیر به‌عنوان یک تهدید ملی بالقوه رفتار می‌کرد نه اینکه از خطری که از آن فرار می‌کردند شروع شود.

وعده ای با محدودیت

پس از پوگروم نوامبر 1938 در آلمان، استرالیا برنامه پذیرش 15,000 پناهنده طی سه سال را اعلام کرد. پذیرش همچنان ضابطه‌مند و گزینشی ماند. اعلام عمومی کمک، ورود همه نیازمندان فوری یا دارندگان امکان سفر را تضمین نمی‌کرد.

تعصب فرصت را پس از ورود محدود می کند

اسناد رسمی از ترس اینکه پناهندگان یهودی مشاغل را از دیگران بگیرند یا بر حرفه‌ها مسلط شوند خبر می‌دهند. محدودیت‌ها متخصصان پناهنده و خود مهاجرت را تحت تأثیر گذاشت. کلیشه‌های یهودستیز هم مرز و هم فرصت‌های پس از عبور را شکل دادند.

1940–1941

بازداشت اتباع کشورهای دشمن · پناهندگانی که از هیتلر گریخته‌اند «اتباع دشمن» طبقه‌بندی می‌شوند

سفر دونرا خطر برخورد با ملیت را به عنوان جایگزینی برای ارزیابی فردی آشکار کرد.

طبقه بندی بریتانیا در زمان جنگ

با آغاز جنگ، بریتانیا بسیاری از مقیمان آلمانی و اتریشی را اتباع خارجی کشورهای دشمن طبقه‌بندی کرد. شمار زیادی پناهنده یهودیِ گریخته از آزار نازی بودند. دسته‌بندی ملی می‌توانست این واقعیت را بپوشاند که همان رژیمِ طرف جنگ، بازداشت‌شدگان را هم آزار داده بود.

سفر به استرالیا

در 1940 کشتی دونرا بیش از 2,500 بازداشت‌شده، عمدتاً پناهندگان یهودی، را از بریتانیا به استرالیا برد. پیش از بازداشت در اردوگاه‌های استرالیا شرایط سختی تحمل کردند. جست‌وجوی امنیت به حبس به‌دست دولت‌های در جنگ با رژیمی رسید که از آن گریخته بودند.

آزادی آینده را تغییر می‌دهد

اکثر زندانیان دونرا در سال 1941 آزاد شدند و بسیاری بعداً در استرالیا ماندند. کار آنها زندگی علمی، فرهنگی و غیره عمومی را شکل داد. این تغییر آنچه را که طبقه‌بندی اولیه پنهان کرده بود نشان می‌دهد: اینها افرادی بودند که توانایی‌ها و سوابق فردی داشتند، نه یک گروه دشمن.

1941 و پس از آن

تعلق پس از طرد · زندانیان همسایه و شهروند می شوند

مشارکت بعدی کسانی را آشکار می‌کند که برچسب «اتباع کشورهای دشمن» پنهانشان کرده بود.

زندگی بعد از اردو

برخی بازداشت‌شدگان سابق دونرا به خارج بازگشتند و دیگران در استرالیا زندگی ساختند. انتخاب‌ها به خانواده، فرصت و آسیب جنگ بستگی داشت. ماندن به معنای بی‌اهمیت بودن رفتار پیشین با آنان نبود؛ بلکه آینده‌ای فراتر از طبقه‌بندی تحمیلی یافته بودند.

داستان مرز متعلق به داستان ملی است

پناهگاه پس از جنگ و مشارکت مدنی یهودیان بخشی از تاریخ استرالیا است. امتناع های قبلی و ارزیابی های محدود کننده نیز همینطور است. پیروی از هر دو نشان می دهد که چگونه ظرفیت یک کشور برای ارائه ایمنی به قوانین خاص و تمایل مقامات برای تجدید نظر در آنها بستگی دارد.

سوال تعیین کننده رفتار فردی است

پناهندگانِ آزار‌دیده از نازیسم به‌خاطر خاستگاهشان اتباع خارجی کشورهای دشمن شمرده شدند. خطا سازوکاری گسترده‌تر از طرد را نشان می‌دهد: دسته‌بندی جای شواهد درباره فرد را می‌گیرد. زندگی بعدی جوامع یهودی نشان داد این میان‌بُر چه چیزهایی را پنهان کرده بود.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

طرد نژادی، آزمون‌های وفاداری ضداستعماری، حملات به هدایت ایران و تروریسم الهام‌گرفته از داعش وضعیت استرالیا پس از 7 اکتبر را شکل دادند.

تعلق کم‌کم مشروط به نظر می‌رسد

پس از 7 اکتبر، یهودیان استرالیا تغییراتی را در زندگی حرفه ای، فرهنگی و اجتماعی توصیف کردند. محققان موناش ثبت کردند که مردم احساس می کردند کمتر می توانند آشکارا به آنها تعلق داشته باشند، زمانی که به نظر می رسید پذیرش نیاز به موضع خاصی در مورد اسرائیل دارد، خود را کنار می کشند یا سانسور می کنند.

هم‌زمان، نهادهای رصد جامعه یهودی افزایش شدید حوادث یهودستیزانه را ثبت کردند. تجربه طردشدن به برخوردهای روزمره‌ای هم کشیده می‌شد که جرم محسوب نمی‌شدند. فرد می‌توانست همچنان از برابری حقوقی برخوردار باشد و در محیطی آشنا زندگی کند، اما احساس کند که آشکاربودن هویت یهودی‌اش اکنون توضیحی می‌طلبد که پیش‌تر هرگز از او خواسته نشده بود.

آزمون وفاداری با هدف‌گیری گروه‌های مسلح تلاقی می‌کند

استرالیا پناهندگان یهودی نازیسم را اتباع خارجی کشورهای دشمن بازداشت کرده بود. نظریه نئونازی ادعای بیگانه یا کنترل‌کننده پنهان بودن آنان را نگه داشت. پس از 7 اکتبر آزمون تازه‌ای در فرهنگ و حرفه بود: طبق پژوهش موناش، یهودیان برای ماندن در جمع پذیرفته‌شده، فشار تبری از اسرائیل حس کردند.

ستیزه جویی مذهبی امنیت فیزیکی را نیز تهدید می کرد. دولت حملات به یک تجارت و کنیسه یهودیان را به ایران و کشتار بوندی را به تروریست های الهام گرفته از داعش نسبت داد. مهاجمان ادعایی بوندی شامل پسری متولد استرالیا و پدری بودند که در سال 1998 وارد کشور شده بود. این بیش از یک داستان در مورد ورود اخیر بود. طرد نژادی، آزمون‌های وفاداری سیاسی و ستیزه‌جویی‌های ریشه‌دار در محل یا هدایت‌شده از خارج از راه‌های مختلف به یک جامعه رسید.

یک جشن در Bondi به یک قتل عام تبدیل می شود

در 14 دسامبر 2025، افراد مسلح به جشن چاباد حنوکا در بوندی حمله کردند. پانزده نفر از جمله خاخام الی شلنگر و بازمانده هولوکاست الکساندر کلیتمن کشته شدند. دولت این حمله را تروریستی الهام گرفته از داعش معرفی کرد.

جشنواره ای که قرار بود زندگی یهودیان را در معرض دید عموم قرار دهد به صحنه ای از دست دادن تبدیل شده بود. این حمله پس از دوره تحت پوشش گزارش رویداد سالانه قبلی جامعه انجام شد. در آن مجموع قبلی پنهان نبود. معنای آن برای جامعه‌ای که از قبل می‌پرسید چگونه می‌تواند در فضای باز جمع شود، به طرز دردناکی فوری بود.