یهودستیزی در تونس

یهودیان تونس شامل جوامع قدیمی در تونس و جربا و همچنین خانواده هایی با ارتباط با مدیترانه بودند. در زمان بیگ ها، حمایت مذهبی با وضعیت نابرابر همزیستی داشت.

با تونس آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

سلسله‌مراتب قدیمی با سرکوب دولتی مدرن روبه‌رو می‌شود

یهودیان تونس شامل جوامع قدیمی در تونس و جربا و همچنین خانواده هایی با ارتباط با مدیترانه بودند. در زمان بیگ ها، حمایت مذهبی با وضعیت نابرابر همزیستی داشت. اصلاحات قرن نوزدهم این چارچوب را به چالش کشید. حکومت تحت الحمایه فرانسه بعداً جوامع را تحت لایه دیگری از اقتدار قرار داد. طرد ویشی در سال 1940 به تونس رسید و اشغال آلمان در سال های 1942-1943 کار اجباری و اجبار مستقیم را به همراه داشت. استقلال و درگیری های منطقه ای متعاقباً شرایط را برای ماندن تغییر داد.

قبل از 1881

سلسله مراتب و اصلاحات · جامعه محافظت شده در برابر وضعیت نابرابر فشار می آورد

زندگی محلی یهودیان در یک سلسله مراتب مذهبی توسعه یافت که اصلاحات قرن نوزدهم شروع به چالش کرد.

شهر تونس و جربا پیش از استعمار

زندگی یهودیان تونس شامل جوامع و سنت های متمایز، از جمله نهادهای مذهبی جربا و ارتباطات متنوع تونس با مدیترانه بود. یهودیان ساکنان محلی بودند، نه جامعه ای که توسط اشغالگری فرانسوی ها ایجاد شده بود. خاستگاه‌ها و موقعیت‌های مختلف در زندگی یهودی هنگام توضیح سیاست‌های بعدی اهمیت دارد.

حفاظت از برابری کمتر است

در زمان بیگ‌ها، جوامع غیرمسلمان موقعیت قانونی نابرابر را اشغال می‌کردند، حتی زمانی که حیات مذهبی آنها محافظت می‌شد. امنیت به اقتدار سیاسی و تمایل آن برای حمایت از این حمایت بستگی داشت. یک سلسله مراتب می تواند با تجارت و تماس همسایگی بدون تبدیل شدن به شهروندی برابر وجود داشته باشد.

پیمان بنیادین 1857

پیمان بنیادین 1857 امنیت و حقوق را در دوره اصلاحات تونس و فشار دیپلماتیک اروپا تعیین کرد. این تمایزات قدیمی‌تر را به چالش کشید و در عین حال به موقعیت ساکنان خارجی نیز پرداخت. این اصلاحات نشان می دهد که نابرابری به جای یک ویژگی تغییر ناپذیر جامعه تونس مورد بحث و تغییر بوده است.

1940–1942

محروم‌سازی در دوران ویشی · مقامات حکومت تحت‌الحمایه قانون را وارد زندگی روزمره می‌کنند

قوانین ضد یهودی فرصت را قبل از هر گونه اشغال نظامی مستقیم آلمان محدود می کرد.

نظمی جدید از طریق نهادهای قدیمی

قانون ضد یهودی ویشی از طریق نهادهای تحت الحمایه فرانسه و اقتدار قانونی بیگ به تونس رسید. اکثر یهودیان تونس تابعیت جمعی فرانسه را دریافت نکرده بودند. وضعیت موجود آنها نحوه عملکرد قوانین جدید را شکل داد. آفریقای شمالی فرانسه یک قلمرو قانونی یکسان نبود.

هویت فرصت را تعیین می کند

محدودیت‌ها و سهمیه‌ها دسترسی یهودیان به آموزش، مشاغل و مشارکت عمومی را محدود می‌کرد. قوانین مردم را از طریق یک دسته جمعی تحمیلی قضاوت می کردند. یک کلاس درس یا شغل ممکن است در دسترس نباشد، زیرا دولت یک خانواده را به عنوان یهودی طبقه بندی می کند، صرف نظر از اینکه اعضای آن چه کرده اند.

یک تعریف نژادی سخت تر می شود

اساسنامه 1941 یک تعریف نژادی را برای یهودیان تونسی و مراکشی اعمال کرد و این محرومیت را فراتر از یک مقوله مذهبی قدیمی تر گسترش داد. نسب به طور فزاینده ای معیار رسمی شد. موقعیت محلی تثبیت شده یک اقلیت می تواند تابع ایدئولوژی وارد شده از طریق قدرت دولتی استعماری باشد.

نوامبر 1942 - مه 1943

اشغال مستقیم به دست نیروهای محور · ارتش از اقلیتی مشخص نیروی کار مطالبه می‌کند

اشغال آلمان کار اجباری، مصادره و اجبار را به تبعیض قبلی ویشی اضافه کرد.

اشغال شروع می شود

پس از فرود متفقین در مراکش و الجزایر، نیروهای آلمانی و ایتالیایی تونس را اشغال کردند. کنترل مستقیم نظامی آلمان از نوامبر 1942 تا مه 1943 ادامه یافت. این امر تجربه تونس را از کشورهای همسایه متمایز کرد. مرجع اجرای آزار و شکنجه تغییر کرده بود و خواسته های فوری آن نیز تغییر کرده بود.

کار اجباری در معرض تهدید

مقامات آلمانی مردان یهودی را مجبور به کار اجباری در اردوگاه ها و مکان های کار نظامی کردند. جوامع با تقاضاهای اجباری برای کار، پول و تدارکات مواجه بودند. اینها تعهدات تحمیلی بود که توسط اشغالگران اجرا می شد. نامیدن نیروی کار به عنوان یک شغل معمولی، تهدیدی را که در پشت آن وجود دارد پنهان می کند.

خانواده نیز هدف می شود

نیروهای اشغالگر اموال را مصادره و خانواده‌ها را آواره کردند. مثلاً به خانواده ترز کوهن در تونس دستور دادند خانه را برای استفاده سربازان آلمانی ترک کنند. سیاست نظامی در خانه به شکل از دست رفتن دارایی و مهلتی فوری برای کوچ ظاهر شد.

1956-1967 و پس از آن

خروج و تداوم · استقلال پرسش جدیدی از خانه را باز می کند

بسیاری از خانواده ها در میان تغییرات سیاسی و ناامنی ترک کردند، در حالی که زندگی یهودیان تونس ادامه داشت.

یک کشور حاکمیت خود را تغییر می دهد

استقلال تونس در 1956 دولت حاکم بر یهودیان را تغییر داد. خانواده‌ها آینده را با توجه به کار، آموزش، ابهام سیاسی و بستگان خارج انتخاب کردند. شهروندی و وضع شخصی آنان متفاوت بود. استقلال تجربه یکسانی برای همه خانواده‌های یهودی نساخت.

درگیری منطقه ای به همسایگان محلی می رسد

تنش های پیرامون اسرائیل و جنگ 1967 ناامنی را تشدید کرد و به خروج کمک کرد. رفتار با یهودیان تونس به عنوان نمایندگان یک کشور خارجی، تاریخ محلی و دیدگاه های متفاوت آنها را نادیده گرفت. انتقال سرزنش جمعی یک درگیری خارجی را به یک تهدید در زندگی محله تبدیل کرد.

داستان به یک ساختمان خالی ختم نمی شود

بسیاری از یهودیان تونس زندگی خود را در فرانسه، اسرائیل و جاهای دیگر بازسازی کردند، در حالی که جوامع باقی ماندند، از جمله در جربا. مهاجرت مقیاس و جغرافیای زندگی جمعی را دگرگون کرد. آنهایی که رفتند و آنهایی که ماندند، به جای ارائه یک داستان ناپدید شدن، بخشهای مختلف یک تاریخ را ادامه دادند.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

مناقشه بر سر تعلق یهودیان و گفتار توطئه‌محور رئیس‌جمهور، زمینه آتش زدن کنیسه‌ای به تلافی رویدادهای غزه را شکل داد.

این خطر قبل از 7 اکتبر آغاز شد

در ماه مه 2023، تیراندازی در جربا باعث کشته شدن بازدیدکنندگان یهودی و افسران امنیتی شد. قبل از اینکه حماس ماه‌ها بعد به اسرائیل حمله کند، جامعه یهودی تونس قبلاً با یک مسئله جدی در مورد حفاظت روبرو بود.

رئیس‌جمهور قیس سعید سپس به رهبران دینی وعده امنیت داد. این وعده اهمیت داشت، زیرا عبادت و زیارت یهودیان بخش‌هایی زنده از زندگی تونس بودند. یادآوری حمله پیشین مانع از آن می‌شود که خشونت بعدی ناگهانی و بی‌پیشینه به نظر برسد: خشم اکتبر به جامعه‌ای رسید که آسیب‌پذیری‌اش پیش‌تر به شکلی دردناک آشکار شده بود.

یک دست خیالی صهیونیست تبدیل به یک هدف محلی می شود

یهودیان تونس محدودیت ویشی و آزار جنگی، سپس مناقشه مکرر تعلق ملی را تجربه کرده بودند. در سپتامبر 2023، رئیس‌جمهور سعید نامی یهودی از کتاب مقدس را به نفوذ مخفی ادعایی صهیونیست‌ها پیوند داد. اتهام قدیمی کنترل‌کننده پنهان در رأس دولت برچسب سیاسی یافت.

ماه بعد، پس از 7 اکتبر و انفجار بیمارستان غزه، شورشیان کنیسه و عبادتگاه الحمه را سوزاندند. درگیری خارجی به مجازات میراث یهودی تونس تبدیل شده بود. این پیوند تفسیری از فضای حاکم است، نه مدرکی مبنی بر اینکه سعید دستور حمله را داده است. با این وجود، نظریه‌های توطئه سیاسی و خشم در خیابان می تواند همین ایده را تقویت کند: حضور یهودیان نماینده یک نیروی خارجی متخاصم بود. تخریب ساختمان نشان می‌دهد که چگونه مخالفت با صهیونیسم می‌تواند به یک اقدام ضدیهودی تبدیل شود، بدون اینکه یک ائتلاف احزاب مستند آن را هدایت کند.

چه کسی از تاریخ باقی مانده محافظت می کند؟

گزارش وزارت خارجه از ناتوانی پلیس در مهار حمله الحامه خبر داد؛ تا پایان 2023 هیچ بازداشت مرتبطی اعلام نشده بود. پس از ویرانی، پاسخگو شدن عاملان همچنان نامطمئن بود.

تاریخ یهودیان تونس به حیات مدنی این کشور تعلق دارد نه خارج از آن به عنوان دارایی خارجی. بنابر این معبد آسیب دیده سوالی بزرگتر از تعمیر یک ساختمان ایجاد کرد: آیا دولت از جایگاه یک اقلیت در داستان ملی محافظت می کند؟ وعده‌های امنیتی باید با آنچه که وقتی یک مکان یهودی واقعا مورد حمله قرار گرفت، سنجیده می‌شد.