Αντισημιτισμός: Ιράκ

Η Ιρακινή εβραϊκή ιστορία φτάνει στην αρχαία Βαβυλωνία. Κάτω από μεταγενέστερες αυτοκρατορίες, οι κοινότητες ζούσαν μέσα σε μεταβαλλόμενα συστήματα προστασίας και ανισότητας.

Εξερεύνηση: Ιράκ

Δημοσιεύτηκε από το WTJΕνημέρωση έκδοσης

Ένας βαθιά ριζωμένος λαός αναδιατυπώνεται ως ξένος

Η Ιρακινή εβραϊκή ιστορία φτάνει στην αρχαία Βαβυλωνία. Κάτω από μεταγενέστερες αυτοκρατορίες, οι κοινότητες ζούσαν μέσα σε μεταβαλλόμενα συστήματα προστασίας και ανισότητας. το σύγχρονο βασίλειο πρόσφερε υπηκοότητα και συμμετοχή. Στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, οι εθνικιστικές κατηγορίες και η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίαζαν όλο και περισσότερο τους Εβραίους ως ξένους εχθρούς. Ο Φαρχούντ του 1941 έκανε αυτή την εχθρότητα θανατηφόρα. Αργότερα οι περιφερειακές συγκρούσεις και τα μέτρα του ιρακινού κράτους περιόρισαν τα δικαιώματα, επέτρεψαν τη μαζική αποχώρηση και υπέβαλαν όσους παρέμειναν σε καταστολή.

Πριν το 1921

Βαβυλωνιακές ρίζες · Η κοινότητα προηγείται του σύγχρονου κράτους

Μια ιστορία που φτάνει πίσω στη Βαβυλωνία έρχεται σε αντίθεση με τον μεταγενέστερο ισχυρισμό ότι οι Ιρακινοί Εβραίοι ήταν ξένοι.

Μια αρχαία τοπική ιστορία

Η εβραϊκή ζωή στη Μεσοποταμία έφτασε πολλούς αιώνες πριν από τη δημιουργία του σύγχρονου Ιράκ. Η Βαγδάτη και άλλα μέρη ανέπτυξαν θρησκευτικούς, εμπορικούς και πολιτιστικούς θεσμούς. Αργότερα οι εθνικιστικές κατηγορίες για ξενιτιά αγνόησαν αυτό το βάθος της τοπικής ζωής και το αντικατέστησαν με μια πολιτική κατηγορία.

Ανήκοντας σε άνισες τάξεις

Κάτω από διαφορετικές αυτοκρατορίες, οι εβραϊκές κοινότητες γνώρισαν τόσο την κοινοτική συνέχεια όσο και τα νομικά όρια. Η θρησκευτική προστασία δεν ήταν ίδια με τη σύγχρονη ισότιμη ιθαγένεια. Η αλλαγή των κυβερνώντων και των πολιτικών διαμόρφωσε την ασφάλεια, ενώ οι Εβραίοι συνέχισαν να χτίζουν οικογένειες και θεσμούς. Η μακρά ιστορία δεν ήταν ούτε αδιάκοπη αρμονία ούτε αδιάκοπη δίωξη.

Συνηθισμένη ζωή πριν από τη ρήξη

Τα αρχεία των Εβραίων του Ιράκ τεκμηριώνουν την εκπαίδευση, την προσευχή, την επιχειρηματική ζωή και τα αιτήματα των κοινοτήτων. Δείχνουν ανθρώπους που διαχειρίζονταν τις καθημερινές ανάγκες τους μέσα στην κοινωνία τους. Αυτό έχει σημασία για τη μεταγενέστερη δίωξη: ο στοχοποιημένος πληθυσμός είχε δική του κοινωνική και πολιτιστική ζωή, αντί για την ενιαία ξένη ταυτότητα που φαντάζονταν οι αντίπαλοί του.

1921–1941

Ιθαγένεια και αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων · Οι πολίτες περιγράφονται ως ξένη απειλή

Η εθνικιστική ρητορική και η ναζιστική επιρροή περιόρισαν μια πολλά υποσχόμενη θέση στο νέο βασίλειο.

Ένα μέρος στο βασίλειο

Το ιρακινό βασίλειο που ιδρύθηκε το 1921 περιλάμβανε τους Εβραίους ως πολίτες. Οι Εβραίοι κάτοικοι συμμετείχαν στο εμπόριο, τα επαγγέλματα και τη δημόσια ζωή. Η εμπλοκή τους ανήκε σε μια ευρύτερη ιρακινή κοινωνία και οι πολιτικές τους απόψεις διέφεραν. Η ιθαγένεια πρόσφερε μια βάση για να ανήκεις που αργότερα οι διώκτες προσπάθησαν να παρακάμψουν.

Η προπαγάνδα συνδέει τους τοπικούς φόβους με έναν παγκόσμιο εχθρό

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η ναζιστική προπαγάνδα και οι σχέσεις με Ιρακινούς εθνικιστές παράγοντες βοήθησαν στη διάδοση των αντιεβραϊκών ισχυρισμών. Αυτά τα εισαγόμενα μηνύματα αλληλεπιδρούσαν με την τοπική πολιτική και τις περιφερειακές εντάσεις. Η ιστορία της Βαγδάτης δεν μπορεί να εξηγηθεί με την αντιγραφή μιας ευρωπαϊκής ακολουθίας χωρίς να εξεταστεί ποιος υιοθέτησε τους ισχυρισμούς και γιατί.

Η κατηγορία αγνοεί την υπηκοότητα

Η αντισημιτική ρητορική απεικόνιζε τους Εβραίους ως πράκτορες εχθρικών εξωτερικών συμφερόντων. Αυτή η συλλογική ιστορία έκανε τους καθιερωμένους πολίτες να φαίνονται ξένοι παρά τις τοπικές τους ρίζες. Αντικατέστησε τα στοιχεία για τα άτομα με μια φανταστική κοινή πίστη, προετοιμάζοντας μια δικαιολογία για τον αποκλεισμό όταν οι πολιτικές συνθήκες χειροτέρευαν.

1941–1951

Πογκρόμ & μαζική αναχώρηση · Το φεστιβάλ γίνεται στιγμή τρόμου

Το Φαρχούντ και τα μεταγενέστερα κρατικά μέτρα κλόνισαν την ασφάλεια και την ιθαγένεια μιας κοινότητας.

The Farhud, Ιούνιος 1941

Στις 1-2 Ιουνίου 1941, κατά τη διάρκεια του Shavuot, η βία έπληξε τους Εβραίους της Βαγδάτης μετά από μια πολιτική κρίση υπέρ του Άξονα και την κατάρρευση της άμεσης εξουσίας. Εβραίοι σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν και ληστεύτηκαν. Οι αντιεβραϊκές υποκινήσεις βοήθησαν να γίνει η κοινότητα στόχος, ενώ ορισμένοι μουσουλμάνοι γείτονες παρενέβησαν για να προστατεύσουν τους ανθρώπους.

Η ιθαγένεια γίνεται το τίμημα της αποχώρησης

Το 1950, το Ιράκ επέτρεψε στους Εβραίους να μεταναστεύσουν εφόσον παραιτούνταν από την ιθαγένεια. Πολλοί δήλωσαν αναχώρηση υπό ανασφάλεια και πίεση. Δεν επρόκειτο για συνηθισμένη μετακόμιση μεταξύ χωρών: όσοι έφευγαν εγκατέλειπαν τον νομικό δεσμό με την πατρίδα τους.

Τα περιουσιακά στοιχεία είναι δεσμευμένα

Το 1951, το κράτος πάγωσε τα περιουσιακά στοιχεία των Εβραίων που είχαν παραιτηθεί από την ιθαγένεια. Η μεγάλης κλίμακας αναχώρηση άλλαξε τη ζωή των Εβραίων του Ιράκ. Η απώλεια περιουσίας και νομικής κατάστασης ακολούθησε τους ανθρώπους πέρα ​​από το ίδιο το ταξίδι. Το Φαρχούντ και οι νόμοι αναχώρησης ήταν ξεχωριστά γεγονότα των οποίων οι συνδυασμένες συνέπειες περιόρισαν την πιθανότητα ενός μέλλοντος στο Ιράκ.

1969–2003 και μετά

Καταστολή και ζωές επιζώντων · Το κράτος στοχοποιεί όσους μένουν

Η μεταγενέστερη καταστολή μείωσε περαιτέρω μια μικρή κοινότητα, ενώ τα σωζόμενα αρχεία της διατηρούν ό,τι απέκρυψε η δίωξη.

Οι εκτελέσεις του 1969

Το 1969, το καθεστώς Μπάαθ απαγχόνισε δημόσια κατηγορουμένους για κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ, ανάμεσά τους εννέα Εβραίους. Το θέαμα ενέτεινε φόβο στην εναπομείνασα κοινότητα. Κατηγορία κρατικής ασφάλειας επεκτεινόταν πέρα από τους κατηγορουμένους, εκθέτοντας την εβραϊκή ταυτότητα σε ισχυρισμούς ξένης αφοσίωσης.

Η κοινοτική ζωή συνεχίζεται υπό πίεση

Μερικοί Εβραίοι παρέμειναν στο Ιράκ και συνέχισαν τη θρησκευτική και κοινοτική δραστηριότητα παρά την καταστολή και τις αποχωρήσεις. Τα αρχεία τους περιπλέκουν μια ιστορία που τελειώνει με τη μαζική μετανάστευση του 1950-1951. Οι συνεχιζόμενες ζωές ήταν πραγματικές, παρόλο που η κλίμακα και η ασφάλεια της κοινότητας άλλαξαν βαθιά.

Τι μας λένε οι σωζόμενες σελίδες

Εβραϊκά βιβλία και κοινοτικά αρχεία που ανακτήθηκαν στη Βαγδάτη το 2003 τεκμηρίωσαν τη σχολική εκπαίδευση, τη λατρεία και τη διοίκηση παράλληλα με τις διώξεις. Η ιστορική τους αξία βρίσκεται στις ζωές που αποκαλύπτουν. Αμφισβητούν την κατηγορία του ξένου δείχνοντας ανθρώπους να διεξάγουν κοινές υποθέσεις σε μια χώρα που από καιρό ήταν το σπίτι τους.

2023–σήμερα

7 Οκτωβρίου και σήμερα · 7 Οκτωβρίου και σήμερα

Εθνικιστικοί συνωμοσιολογικοί μύθοι, ο κρατικός νόμος κατά της εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ και η υποστήριξη κομμουνιστών και πολιτοφυλακών προς τη Χαμάς συναντήθηκαν σε μια χώρα με ελάχιστη εβραϊκή ζωή.

Οι γείτονες που είχαν ήδη εξαφανιστεί

Η Βαγδάτη είχε κάποτε μεγάλη εβραϊκή κοινότητα με βαθιές ρίζες στη ζωή του Ιράκ. Το Φαρχούντ του 1941 έδειξε πόσο γρήγορα οι γείτονες μπορούσαν να παρουσιαστούν ως εχθροί. Η μεταγενέστερη καταστολή και η μαζική αναχώρηση μεταμόρφωσαν εκείνον τον κόσμο.

Μέχρι τις 7 Οκτωβρίου, είχε απομείνει μόνο μια μικρή εβραϊκή παρουσία. Αυτό αλλάζει την εμφάνιση της συνέχειας: δεν υπήρχε μεγάλη κοινότητα της οποίας η εμπειρία θα μπορούσε να αποτυπωθεί από ένα σύνολο περιστατικών. Η προηγούμενη απώλεια της εβραϊκής ζωής ήταν από μόνη της μέρος του σκηνικού στο οποίο εκφράστηκε η νέα εχθρότητα.

Ένας πολιτικός εχθρός γίνεται αιώνια συνωμοσιολογική αφήγηση

Ο Φαρχούντ είχε φέρει την εθνικιστική εχθρότητα και τη ναζιστική προπαγάνδα σε βία κατά των Εβραίων της Βαγδάτης. Αργότερα η καταστολή και η αποχώρηση άφησαν ελάχιστη δημόσια εβραϊκή ζωή, αλλά η εικόνα του μη αφοσιωμένου στη χώρα εβραϊκού εχθρού επέζησε. Ο νόμος του 2022 κατά της εξομάλυνσης του Ιράκ έδωσε θεσμική εμβέλεια στην εχθρότητα προς το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της τιμωρίας για την προώθηση σιωνιστικών ιδεών.

Η θρησκευτική πολιτική πρόσθεσε τη δική της ιστορία κατηγοριών. Το 2023, ο ηγέτης της πολιτοφυλακής Qais al-Khazali παρουσίασε τους Εβραίους ως πράκτορες του κακού και φαντάστηκε ένα εβραϊκό λόμπι πίσω από τους θανάτους στο πρώιμο Ισλάμ. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, οι κοσμικοί κομμουνιστές επαίνεσαν την επιχείρηση της Χαμάς ως αντιιμπεριαλιστική αντίσταση, ενώ πολιτοφυλακές ευθυγραμμισμένες με το Ιράν κινητοποιήθηκαν πίσω από τη Χαμάς. Διαφορετικές παραδόσεις συνέκλιναν στον ίδιο εχθρό. Εδώ ο αντισιωνισμός θα μπορούσε να φέρει έναν παλαιότερο συνωμοσιολογικό μύθο για τους Εβραίους ακόμα και εκεί όπου λίγοι Εβραίοι παρέμειναν για να απαντήσουν στην κατηγορία.

Οι πολιτοφυλακές μετατρέπουν τη στιγμή σε δράση

Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, μετά τις 7 Οκτωβρίου η προσκείμενη στο Ιράν πολιτοφυλακή Kata’ib Hizballah υποστήριξε τη Χαμάς και κλιμάκωσε τις επιθέσεις κατά αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ και στη Συρία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράκ επαίνεσε επίσης την επιχείρηση της 7ης Οκτωβρίου ως αντίσταση, χωρίς όμως αυτή η δήλωση να τεκμηριώνει συντονισμό με τις πολιτοφυλακές.

Για τους λίγους εναπομείναντες Εβραίους του Ιράκ, αυτό ήταν ένα εχθρικό πολιτικό περιβάλλον που στρώθηκε σε μια ήδη περιορισμένη ζωή. Η αναφορά θρησκευτικής ελευθερίας περιγράφει ανθρώπους που κρύβουν την εβραϊκή τους ταυτότητα και αντιμετωπίζουν αποκλεισμό από τη δημόσια απασχόληση. Η ιστορία είναι μια ιστορία βαθύτερης ανασφάλειας, παρά απόδειξη ενός πρόσφατα μετρημένου κύματος επιθέσεων στους Ιρακινούς Εβραίους.