یهودستیزی در فرانسه
در فرانسه قرون وسطی، یهودی ستیزی مسیحی، یهودیان را به عنوان مظنون معنوی معرفی می کرد. محدودیت‌های شغلی و مالیات‌های سلطنتی جوامع را هم برای حاکمان مفید و هم در برابر آنها آسیب‌پذیر می‌کرد.
با فرانسه آشنا شویدمنتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار
فردی که به‌سبب دینش بیگانه شمرده می‌شود منبع درآمد پادشاه می‌شود
در فرانسه قرون وسطی، یهودی ستیزی مسیحی، یهودیان را به عنوان مظنون معنوی معرفی می کرد. محدودیت‌های شغلی و مالیات‌های سلطنتی جوامع را هم برای حاکمان مفید و هم در برابر آنها آسیب‌پذیر می‌کرد. اخراج یهودیان به فرمان فیلیپ چهارم در سال 1306 طرد دینی را با مصادره همراه کرد. شهروندی انقلابی در سال 1791 این نظم را شکست، اما یهودی ستیزان ملی گرا و نژادی مدرن دلایل جدیدی برای انکار تعلق یهودی پیدا کردند. ماجرای دریفوس و آزار و شکنجه ویشی نشان می دهد که چگونه این اتهام می تواند تغییر کند حتی پس از اینکه قانون وعده برابری داده بود.
1306
فرانسه در دوران پادشاهی · پادشاهی دروازه‌ها را می‌بندد
فیلیپ چهارم در سال 1306 یهودیان را اخراج کرد و طرد مذهبی را به تصرف خانه ها، اموال و زندگی اجتماعی تبدیل کرد.
مهر سلطنتی
در سال 1306 فیلیپ چهارم دستور اخراج یهودیان از پادشاهی او را صادر کرد. اموال آنها مصادره شد. یک خانواده می تواند خانه و دارایی خود را از طریق سیاست سلطنتی از دست بدهد. ببینید چه کسی در اینجا قدرت را در دست داشت: امنیت به جای شهروندی برابر به یک حاکم بستگی دارد.
معیشت محدود تبدیل به یک کلیشه می شود
محدودیت‌های قرون وسطی دسترسی یهودیان به مشاغل را محدود می‌کرد، در حالی که حاکمان از جوامع مالیات می‌گرفتند و به برخی از وام‌دهندگان یهودی تکیه می‌کردند. این ترتیب، ارتباط بین یهودیان و پول را تشویق کرد که بعدها تعصبات طبیعی تلقی شدند. اینطور نبود: قوانین و حاکمان فرصت ها را شکل داده بودند، و خانواده های یهودی همگی کار یکسانی را انجام نمی دادند.
مصادره به قفسه کتاب می رسد
اخراج یهودیان به فرمان فیلیپ چهارم در سال 1306 با مصادره نسخه‌های خطی عبری همراه بود. این کتاب‌ها به فرهنگی زنده از آموختن، عبادت و نوشتن تعلق داشتند. برخی بعدها به یهودیان پاریس بازگردانده شدند و برخی دیگر به مجموعه‌های سلطنتی راه یافتند. تصرف یک کتابخانه نشان می‌دهد که حاکم چگونه می‌توانست هم اموال و هم ابزارهای تداوم زندگی یک جامعه را بگیرد.
1791
تابعیت · یک وعده جدید تعلق
انقلاب طرد قانونی را از بین برد و تعلق یهودیان را به جای تساهل سلطنتی موضوع شهروندی قرار داد.
تقویم مجمع
در انقلاب، شهروندی یهودیان مورد بحث قرار گرفت و مرحله‌ای گسترش یافت. مجلس در ژانویه 1790 یهودیان جنوب غرب را به رسمیت شناخت و در سپتامبر 1791 دامنه اقدام را گستراند. وعده برابری با بحث و تصمیم به قانون بدل شد؛ نه همه‌جا به‌یک‌باره.
سوگند مدنی
فرمان 27 سپتامبر 1791، محرومیت های قبلی را برای یهودیانی که شرایط شهروندی را داشتند و سوگند مدنی می خواندند، حذف کرد. این به عنوان یک شهروند فردی در داخل ملت تعلق داشت. شرایط و همچنین وعده را بررسی کنید: برابری و ایده های مربوط به عضویت ملی با هم در حال کار بودند.
کارگاه باز
رهایی محدودیت های قانونی را در مورد محل زندگی یهودیان و مشاغلی که می توانند وارد شوند حذف کرد. اینها تغییرات عینی در فرصت های روزمره بود. یک قانون می تواند دری را بدون تغییر نظر هر فرد باز کند. هنگامی که بعداً در مورد دریفوس کاوش می کنید، این تمایز را در ذهن داشته باشید.
1870–1943
آن سوی دریا · آن سوی دریا، قوانین نابرابر
در الجزایر مستعمره، حکومت فرانسه به یهودیان تابعیت نابرابر می داد، سپس ویشی آن را حذف کرد.
دو درب شهروندی متفاوت
فرمان کرمیو در سال 1870، یهودیان بومی بخش‌های الجزایر را به طور جمعی شهروند فرانسه کرد. مسلمانان بومی به همان شکل جمعی شهروند فرانسه نشدند. یک فرمان جداگانه روند درخواست فردی را تحت قانون مدنی فرانسه شرح می دهد. حکومت استعماری فرانسه حقوق را به طور نابرابر تقسیم کرد. به جای اینکه با هر یک از جمعیت ها به عنوان یک صدای واحد رفتار کنید، مسیرهای قانونی را مقایسه کنید.
برگه شهروندی خط خورد
ویشی فرمان کرمیو را در 7 اکتبر 1940 لغو کرد. یهودیان تحت پوشش آن تابعیت فرانسه را از دست دادند و سایر اقدامات یهودیان را از کار و تحصیل محروم کرد. حقی که برای چندین دهه نگهداری می شود می تواند سلب شود. این بخش از سفر با فرانسه زمان جنگ همپوشانی دارد: عبور از دریا باعث نمی‌شود مردم خارج از سیاست دولت فرانسه باشند.
اعلامیه 1943
کمیته آزادی ملی فرانسه در 21 اکتبر 1943 اعلام کرد فرمان کرمیو همچنان معتبر است. این شهروندی ازدست‌رفته را برگرداند؛ بازگشت بلافاصله پس از فرود متفقین نوامبر 1942 نبود. اعلامیه تصمیم آینده درباره دیگر جمعیت‌های بومی الجزایر را نیز حل‌نشده گذاشت.
1894–1906
دریفوس · یک افسر، یک کشور تقسیم شده
هویت یهودی یک افسر قبل از اینکه مدارک به طور منصفانه آزمایش شوند، اتهام خیانت را متقاعدکننده کرد.
پرونده مهر و موم شده
آلفرد دریفوس، افسر یهودی فرانسوی، در سال 1894 به اشتباه به جرم خیانت محکوم شد. یک پرونده محرمانه بدون اینکه وکیلش بتواند آن را بررسی کند به دست قضات نظامی رسید. شواهد دست خط مورد مناقشه قرار گرفت. رویه را بررسی کنید: اطمینان یک موسسه جایگزین شواهد قابل آزمایش نیست.
پنجره روزنامه
در 13 ژانویه 1898، امیل زولا J'accuse را در L'Aurore منتشر کرد. او علناً مقامات و هدف قرار دادن دریفوس را به دلیل ریشه یهودی اش به چالش کشید. مطبوعات می توانند به گسترش خصومت یا به چالش کشیدن بی عدالتی کمک کنند. مداخله روزنامه می تواند بحث عمومی را تغییر دهد، اما این خود یک حکم دادگاه نبود.
حکمی که سابقه رسمی را تغییر داد
عفو در سال 1899 با پاک کردن نام دریفوس یکسان نبود. در 12 ژوئیه 1906، Cour de cassation محکومیت او را بدون فرستادن او به دادگاه دیگری باطل کرد. مدافعان او در طول سالیان متمادی یک نهاد قدرتمند را به چالش کشیده بودند. تفاوت بین پایان دادن به مجازات و اصلاح یک قضاوت نادرست را دنبال کنید.
1940–1944
ویشی · وقتی طرد به سیاست دولتی تبدیل می شود
مقامات فرانسوی قوانین ضدیهودی خود را وضع کردند و به اجرای خواسته های نازی ها برای اخراج آنها کمک کردند.
دفتر ثبت طبقه‌بندی
نخستین قانون ویشی درباره یهودیان، مورخ 3 اکتبر 1940، یهودی بودن را با تبار خانوادگی تعریف و آنان را از نقش‌ها و مشاغل عمومی محروم کرد. اشغالگران آلمانی اقدامات خود را داشتند. سیاست دولت فرانسه و اشغال نازی با هم عمل کردند، اما هرکدام تصمیم مستقل هم گرفتند.
اتوبوس بیرون از در
در بازداشت گسترده ول‌دی‌و در ژوئیه 1942، پلیس فرانسه برای خواسته نازی‌ها خانواده یهودی را از خانه گرفت. مردم محبوس و سپس برای تبعید فرستاده شدند. اتوبوس نماد عملیات اداری واقعی است، نه چالش نجات. فرمان‌دهندگان و مجریان را بررسی کنید؛ فرد و نهاد مسئول بودند.
سالیژ مقوله جمعی را رد می کند
در اوت 1942 اسقف اعظم ژول سالیژ در نامه‌ای برای قرائت عمومی در حوزه‌اش به رفتار غیرانسانی با یهودیان اعتراض کرد. بر انسانیت انکارشده آنان پافشاری کرد. اهمیتش این است که قدرت دینیِ دیرزمان ناقل ضدیت با یهودیان، می‌توانست اقدام دولت را هم به چالش بکشد.
پس از سال 1945
زندگی و خاطرات پس از جنگ · به یاد آوردن، و از نزدیک نگاه کردن
جنگ به پایان رسید، اما بازسازی زندگی یهودیان و مقابله با مسئولیت فرانسوی ها به مبارزات بیشتری نیاز داشت.
قربانیان شروع به مستندسازی جنایت می کنند
در سال 1943 در گرنوبل، فعالان یهودی به طور مخفیانه مرکزی را برای جمع آوری مدارک آزار و شکنجه تأسیس کردند. آنها اطلاعات را در زمانی که جنایت هنوز در جریان بود حفظ کردند. اسناد از یاد و عدالت بعدی پشتیبانی کرد. افرادی که مورد هدف رژیم قرار گرفتند نیز برای جلوگیری از تبدیل شدن سیاست های آن به یک داستان ناشناس بدون نام و مسئولیت اقدام کردند.
میکروفون عمومی
در سال 1995، رئیس جمهور ژاک شیراک به طور علنی به نقش مردم فرانسه و دولت فرانسه در آزار و اذیت یهودیان در زمان جنگ اذعان کرد. سخنرانی او همچنین به یاد کسانی بود که کمک کردند. نامگذاری مسئولیت یک داستان عمومی در مورد گذشته را تغییر می دهد. این بدان معنا نیست که هر فرانسوی یکسان عمل کرده است.
چمدان آن سوی دریا
استعمارزدایی خانواده‌های یهودی بسیاری را از شمال آفریقا به فرانسه آورد، از جمله خروج گسترده از الجزایر در سال 1962. یهودیان الجزایری به‌عنوان بازگشت‌کنندگان به فرانسه کمک دریافت کردند؛ تازه‌واردان از تونس و مراکش وضعیت‌های شهروندی متفاوتی داشتند. انجمن‌های یهودی به استقرار خانواده‌ها کمک کردند. سفرهای آنان زندگی یهودی فرانسه را تغییر داد و اثر قوانین استعماری پیشین را به پرسش‌های تازه تعلق منتقل کرد.
2023–اکنون
۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز
آزمون‌های وفاداری ملی‌گرایانه، نظریه توطئه اقتصادی و خصومت جهادی پس از 7 اکتبر حول موضوع اسرائیل تلاقی کردند.
شوک به فرانسه می رسد
در 7 اکتبر 2023، حماس به اسرائیل حمله کرد. در فرانسه، افزایش اقدامات یهودستیزانه از همان روز آغاز شد. سرویس امنیتی جامعه یهودی و وزارت کشور 1676 اقدام را در طول سال ثبت کردند. یهودیان فرانسه برای رویدادهای اسرائیل هدف قرار می گرفتند، نه برای کاری که انجام داده بودند.
این خطر همچنین سابقه ای نزدیک به خانه داشت. خریداران یهودی در سال 2015 در سوپرمارکت هایپر کشر به قتل رسیدند. 7 اکتبر موج جدیدی از خصومت را در جامعه ای به ارمغان آورد که از قبل می دانسته که مشخص شدن چه معنایی می تواند داشته باشد.
سیاست متفاوت، یک مظنون آشنا
ماجرای دریفوس وفاداری یهودیان را مشکوک کرد. ویشی حقوق یهودیان را سلب کرد. این سنت ها از طریق به حداقل رساندن هولوکاست و نظریه‌های توطئه درباره قدرت یهودیان در جناح راست افراطی باقی می مانند. بخش‌هایی از چپ وارث سوء ظن دیگری بودند: یهودیان را بانکدار یا سرمایه‌دار پنهان تصور می‌کردند. کمیسیون حقوق بشر فرانسه این اتهامات را از طریق ضد صهیونیسم، از جمله حملات ملانشون به بورن و براون-پیوت، ردیابی می کند.
خصومت اسلام‌گرایان مسیر دیگری را اضافه می‌کند که در Hyper Cacher در سال 2015 مرگبار شد. پس از 7 اکتبر، اسرائیل تمرکز مشترکی را ارائه کرد. SPCJ حوادث یهودی ستیزانه ای را ثبت کرد که ارجاعات فلسطین را با ستایش جهادی یا نازیسم ترکیب می کرد. اردوگاه‌هایی که در دیگر زمینه‌ها مخالف هم بودند می‌توانستند دوباره از یک اتهام استفاده کنند: یهودی بی‌وفا، قدرتمند مخفیانه یا دشمن مشروع بود. صهیونیستی خواندن هدف می تواند پوشش سیاسی نفرت قدیمی تر را ایجاد کند.
سوال ماندن
تا 2025، مجموع اعمال یهودستیزانه ثبت‌شده از اوج قبلی کاهش یافته بود، اما حملات فیزیکی بیشتر شد. کاهش رقم کلی به این معنا نبود که زندگی روزمره به‌عنوان فردی یهودی امن‌تر شده است.
برای برخی خانواده‌ها، آینده در فرانسه به موضوعی برای بازنگری تبدیل شد. آژانس یهود گزارش داد که مهاجرت از فرانسه به اسرائیل در سال 2025 حدود 50 درصد افزایش یافت. نظرسنجی جداگانه‌ای از احساس فراگیر انزوا خبر داد. دلایل جابه‌جایی مردم متفاوت بود، اما پرسشِ کجا زندگی بسازند اکنون بخشی از داستان پیامدهای 7 اکتبر شده بود.