یهودستیزی در ترکیه

حاکمان عثمانی یهودیان سفاردی را که از ایبریا اخراج شده بودند پذیرفتند و به جوامع اجازه بازسازی دادند. آن پناهگاه به جای شهروندی برابر مدرن، در یک سلسله مراتب مذهبی عمل می کرد.

با ترکیه آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

پناهگاه واقعی است. برابری مشروط باقی می ماند

حاکمان عثمانی یهودیان سفاردی را که از ایبریا اخراج شده بودند پذیرفتند و به جوامع اجازه بازسازی دادند. آن پناهگاه به جای شهروندی برابر مدرن، در یک سلسله مراتب مذهبی عمل می کرد. در جمهوری ترکیه، خواسته های ملی گرایانه برای یکنواختی فرهنگی و کنترل اقتصادی، تعلق اقلیت ها را محدود کرد. حملات 1934 در تراکیه و مالیات نابرابر ثروت در سال 1942 نشان می دهد که چگونه دشمنی به خانه ها و معیشت ها رسیده است. نظریه‌های توطئه و حملات تروریستی بعدی تهدیدات مختلفی را برای جامعه ای با قرن ها ریشه محلی ایجاد کرد.

1492 - قرون عثمانی

پناهگاه و سلسله مراتب · اخراجی ها جایی برای بازسازی پیدا می کنند

پناهگاه عثمانی بدون از بین بردن نابرابری مذهبی آینده ای را به زندگی یهودیان ارائه داد.

پس از اخراج یهودیان از ایبریا

یهودیان سفاردی پس از اخراج از اسپانیا و پرتغال در شهرهای عثمانی ساکن شدند. آنها زبان ها، مهارت ها و سنت های مذهبی را به ارمغان آوردند و جوامع جدیدی را تأسیس کردند. استقبال عثمانی ها اهمیت داشت زیرا دیگر دولت ها ادامه اقامت یهودیان را غیرممکن کرده بودند.

یک نوع محافظت متفاوت

جوامع غیر مسلمان نهادهای مذهبی را در یک نظم نابرابر امپراتوری حفظ کردند. حفاظت می تواند اقامت طولانی مدت و استقلال جمعی را در حالی که وضعیت را وابسته به حاکم می گذارد، امکان پذیر کند. نباید آن را با شهروندی مدرن اشتباه گرفت، و یا آن را نادیده گرفت که انگار پناهگاه معناداری وجود نداشته است.

دنیای یهودی ترک شکل می گیرد

در طول نسل‌ها، سنت‌های سفاردی بخشی از زندگی محلی عثمانی و بعداً ترک شد. زبان یهودی-اسپانیایی در بسیاری از خانواده ها زبان باقی ماند. تاریخ ادعاهای بعدی مربوط به بیگانگی ذاتی را به چالش می کشد: اجدادی که به عنوان پناهنده آمده بودند همسایه هایی با ریشه های دیرینه خودشان شدند.

1923–1942

طرد ناسیونالیستی · ملت جدید آزمایش می کند که چه کسی متعلق به خودش است

کارزارهای مطبوعاتی، حملات و مالیات نابرابر هویت اقلیت را به نقطه‌ضعفی عملی تبدیل کردند.

تراکیه، 1934

در سال 1934، تهدیدها و حملات یهودیان را از شهرهای تراکیه شرقی بیرون راند. نشریات یهودی ستیز و فشارهای ملی گرایانه با تنش های اقتصادی محلی در تعامل بودند. خشونت یک جامعه را هدف قرار داد، نه تنها افراد درگیر در یک منازعه خاص. همسایه های آشنا به عنوان یک مانع بیگانه برای ملت دوباره ساخته شدند.

رنج اقتصادی با اتهام به یهودیان توضیح داده می‌شود

در دوران رکود، آژیتاتورها بازرگانان یهودی را به عنوان استثمار جمعی از کشاورزان و کنترل زندگی اقتصادی محلی به تصویر می کشیدند. آن داستان تفاوت‌ها را در هر دو گروه و شکست‌های اعتباری و سیاست‌گذاری گسترده‌تر پنهان کرد. حمله به اقلیت را آسانتر از نهادهای مسئول شرایط پیچیده اقتصادی کرد.

مالیات بر ثروت 1942

مالیات ثروت 1942 ترکیه بار نامتناسبی بر اقلیت‌های غیرمسلمان، از جمله یهودیان، گذاشت. تعیین خودسرانه مالیات فروش دارایی را تحمیل و کسب‌وکار را تخریب کرد. با عنوان تأمین مالی جنگ، نابرابر عمل می‌کرد؛ دولت می‌توانست فرصت اقتصادی منتقل کند و فقط مدعی وصول درآمد باشد.

اواخر قرن بیستم - 2003

سرزنش جمعی و تروریسم · یک کنیسه به عنوان نماینده یک درگیری جهانی ساخته شده است

نظریه‌های توطئه ضدیهودی و هدف‌گیری تروریستی ساکنانی با زندگی ریشه‌دار در محل را تهدید می‌کردند.

فرد محلی به‌جای طرف خارجی نشانده می‌شود

بحث های سیاسی مربوط به اسرائیل گاهی اوقات یهودیان ترکیه را به نمایندگان فرضی یک دولت خارجی تبدیل می کرد. این موضوع شهروندی و دیدگاه های فردی آنها را با برچسب جمعی جایگزین کرد. انتقاد از یک دولت زمانی تبدیل به هدف ضدیهودی می شود که مسئولیت صرفاً به دلیل یهودی بودن به مردم محلی واگذار شود.

نظریه توطئه یک گرداننده پنهان اضافه می‌کند

ادعاهای یهودستیزانه، نفوذ یهودی یا صهیونیستی را در پشت نهادها و تغییرات سیاسی توصیف می‌کردند. چنین داستان هایی وقایع پیچیده را از طریق یک گروه به ظاهر مخفی توضیح می دادند. آنها می توانستند با اختلاف نظرهای واقعی در مورد سیاست خارجی همزیستی داشته باشند، اما اتهام کنترل جمعی به جای پذیرش به عنوان واقعیت سیاسی مستلزم بررسی دقیق بود.

استانبول، نوامبر 2003

بمب‌گذاران در 15 نوامبر 2003 به کنیسه‌های بث اسرائیل و نیو شالوم در استانبول حمله کردند و نمازگزاران و سایر افراد اطراف را کشتند. هدف ها مکان های محلی زندگی مذهبی یهودیان بود. تروریست‌ها آن مکان‌ها را به نمادهای یک دشمن گسترده‌تر تبدیل کردند و همسایگان را فراتر از جماعت‌ها به خطر انداختند.

قرن بیستم به بعد

معنای تعلق · قرن‌ها تعلق محلی پاسخی برای نظریه توطئه نیست

تاریخ ریشه دار جامعه نشان می دهد که چگونه اتهامات بر زندگی واقعی غلبه می کنند.

اتهام بیگانه‌بودن لباس عوض می‌کند

داستان پناهندگان عثمانی و بعدها زندگی یهودیان ترک نشان دهنده سازگاری مکرر و تعلق محلی است. یک داستان یهودی ستیزانه می تواند با تعریف مجدد بیگانه بودن به عنوان اصل و نسب، وفاداری پنهان یا ارتباط بین المللی، آن تاریخ را نادیده بگیرد. اتهام زنده می ماند، زیرا هر زمان که فردی بتواند آن را برآورده کند، آزمون تغییر می کند.

یک قانون نابرابر یک میراث اقتصادی به جا می گذارد

مالیات ثروت به بنگاه‌های اقلیت‌ها آسیب زد و انتقال اجباری مالکیت را تحمیل کرد. اثرش پس از وصول هم ماند. توضیح میراث آن یعنی پیگیری تصمیم‌های دولت و بهره‌مندانشان، نه دیدن تغییر مالکیت به‌عنوان مدرک روند طبیعی اقتصاد.

یک جامعه تفاوت های سیاسی خاص خود را دارد

یهودیان ترکیه صدای واحدی در مورد مذهب، هویت یا امور خارجی ندارند. وقتی توطئه با آنها به عنوان یک بازیگر رفتار می کند، زندگی متفاوت آنها مبهم می شود. سوابق آزادی مذهبی و ادعاهای یهودستیزانه باید با هم خوانده شود: اجازه عبادت هر تهدید اجتماعی یا امنیتی را از بین نمی برد.

2023–اکنون

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

سیاست مذهبی-ناسیونالیستی و ضد امپریالیسم کمونیستی در اطراف حماس زبان مشترک پیدا کردند، در حالی که یهودیان محلی این سرزنش را به ارث بردند.

کتابفروشی از پذیرش مشتریان یهودی خودداری می‌کند

در 26 اکتبر 2023، یک کتابفروشی استانبول یهودیان را حذف کرد. دو روز بعد، گرافیتی یک کنیسه در ازمیر را هدف قرار داد. گزارش های آزادی مذهبی همچنین حمله به یک خاخام در 7 اکتبر و اعتراضی بعداً در خارج از بیمارستان یهودی را ثبت کردند.

اینها مکان ها و مردم ترکیه بودند. کنار گذاشتن یک مشتری به دلیل یهودی بودن هیچ تحقیقی در مورد اعتقادات یا اعمال آن شخص انجام نداد. جنگ دلیلی برای برخورد با یک اقلیت محلی به عنوان مسئول رویدادهای خارج از کنترل آنها فراهم کرده بود.

روایتی از رهایی اردوگاه‌های مخالف را به هم پیوند می‌دهد

اردوغان در اکتبر 2023 از حماس به عنوان یک جنبش آزادیبخش تمجید کرد. حزب کمونیست ترکیه بعداً با وجود رد سلطه اسلام گرایان، اقدام 7 اکتبر را تأیید کرد. داستان مشترک مقاومت ضد امپریالیستی به محافظه‌کاران مذهبی و کمونیست‌های سکولار اجازه داد تا همان جنبش مسلحانه را بدون اشتراک در الهیات آن مشروعیت بخشند.

گزارش حزب یهودستیزی را رد کرد، اما از یهودیان ترکیه خواست از ایدئولوژی صهیونیستی و مسئولیت اخلاقی تجاوز اسرائیل رها شوند. این تناقض نشان می‌دهد نقاب سیاسی چگونه عمل می‌کند: پیش از شنیدن دیدگاه فردی یهودیان محلی، تکلیفی جمعی به آنان نسبت داده می‌شود. در کنار نظریه‌های توطئه رسانه‌های دینی و آزمون‌های ملی‌گرایانه وفاداری اقلیت‌ها، این مطالبه نادیده‌گرفتن ناامنی یهودیان را آسان‌تر کرد. راه‌ندادن یهودیان به کتابفروشی‌ای در استانبول نشان داد همبستگی انتزاعی کجا می‌تواند پایان یابد: پشت درِ کسب‌وکاری عادی در ترکیه.

یک عدم اطمینان قدیمی در مورد تعلق

مالیات بر ثروت ترکیه در سال 1942 نشان داده بود که چگونه می توان مشارکت اقلیت ها در زندگی ملی را از طریق سیاست های دولتی کنار گذاشت. تجارت یهودی و سایر مشاغل غیرمسلمان به طور نامتناسبی آسیب دید. آن تاریخ قبلی بخشی از چیزی بود که طرد جدید را ترسناک می کرد.

پس از 7 اکتبر، ادعای دولت که ترکیه هرگز یهودستیزی نداشته با گزارش حمله، تخریب و طرد ناسازگار بود. برای یهودیان ترکیه مسئله به‌رسمیت‌شناختن هم بود: اگر تاریخ و وجود کنونی مشکل انکار شود، چطور می‌توان ناامنی را چاره کرد؟