یهودستیزی در ایرلند

زندگی یهودیان در ایرلند شامل جماعت‌های کوچک نخستین و مهاجرانی است که بعدها برای گریز از آزار در اروپای شرقی آمدند. خانواده‌ها در سراسر جزیره‌ای که آن زمان زیر حکومت بریتانیا بود جامعه‌هایی ساختند.

با ایرلند آشنا شوید

منتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار

تعلق، محرومیت و حق داشتن خانه

زندگی یهودیان در ایرلند شامل جماعت‌های کوچک نخستین و مهاجرانی است که بعدها برای گریز از آزار در اروپای شرقی آمدند. خانواده‌ها در سراسر جزیره‌ای که آن زمان زیر حکومت بریتانیا بود جامعه‌هایی ساختند. تحریم لیمریک در سال 1904 قدرت سپربلاکردن یک اقلیت با توجیهات دینی را آشکار کرد، در حالی که دیگران علناً با آن مخالفت کردند. پس از تقسیم جزیره، شهروندان یهودی در دولت جدید ایرلند مشارکت کردند، اما گریختگان از اروپای نازی با محدودیت ورود مواجه شدند. این سفر تنش میان تعلق و طرد را دنبال می‌کند. فصل معاصر دربارهٔ جمهوری ایرلند است؛ ایرلند شمالی در چارچوب پادشاهی متحد، حوزهٔ حقوقی و تاریخ جداگانه‌ای دارد.

از دههٔ 1660 تا 1900

جوامع ریشه می گیرند · ساختن خانه یهودی در ایرلند

جماعت های کوچک از طریق مهاجرت، شبکه های خانوادگی و نهادهای روزمره رشد می کنند.

نمازخانه در دوبلین

در دهه 1660، خانواده پریرا یک نمازخانه یهودی در کرین لین دوبلین تأسیس کردند. جماعت‌های بعدی با تغییر شمار اعضایشان بین ساختمان‌های مختلف نقل مکان کردند. این یک جامعه کوچک با ارتباطات فراتر از ایرلند بود که مکان هایی را برای عبادت و حمایت متقابل در جامعه ای ایجاد می کرد که توسط نهادهای مسیحی و حکومت بریتانیا شکل گرفته بود.

تازه‌واردان از اروپای شرقی

از اواخر قرن نوزدهم، یهودیانی که از آزار و اذیت در امپراتوری روسیه فرار می کردند، به تعداد بیشتری وارد شدند که بسیاری از آنها از لیتوانی امروزی بودند. خانواده ها در اطراف خیابان ساوث سیرکولار دوبلین و سایر شهرهای ایرلند مستقر شدند. مهاجرت اغلب شامل چندین حرکت از طریق بریتانیا و ایرلند قبل از اینکه مردم خانه ای ماندگار پیدا کنند، بود.

بیشتر از یک مکان روی نقشه

کنیسه‌ها، مغازه‌های کوشر و شبکه‌های خانوادگی زندگی روزمره یهودیان را در اطراف خیابان کلانبراسیل، که بعدها به اورشلیم کوچک معروف شد، ممکن کردند. جوامع همچنین در کورک، لیمریک، بلفاست و جاهای دیگر توسعه یافتند. اینها جوامع محلی مرتبط با تاریخ های مختلف بودند. تاریخ بعدی بلفاست به جای ایالت مستقل ایرلند به ایرلند شمالی تعلق دارد.

1904 تا 1906

تحریم لیمریک · یک اتهام معیشت همسایگان را تهدید می کند

تحریک یک کشیش منجر به تحریم و تهاجم ضد یهودی می شود، در حالی که دیگر صداهای ایرلندی این کمپین را محکوم می کنند.

اقتدار به تعصب یک پلت فرم می دهد

در ژانویهٔ 1904، جان کریگ، کشیش وابسته به فرقهٔ ردمپتوریست، علیه جامعهٔ کوچک یهودی لیمریک موعظه کرد. او بازرگانان یهودی را به‌دروغ استثمارگر معرفی کرد. اقتدار دینی به تبدیل سوءظن به کارزاری علنی علیه همسایگانی که یهودی شناخته می‌شدند کمک کرد و یک اقلیت کامل را مسئول نارضایتی‌های اقتصادی جلوه داد.

تحریم عواقب مادی دارد

این تحریم حدود دو سال به طول انجامید و با تهاجم و ارعاب همراه بود. مشتریان تحت فشار قرار گرفتند تا از کسب و کارهای یهودی خودداری کنند و بسیاری از خانواده ها به دلیل شکست معیشتشان ترک کردند. این قسمت شامل طرد اقتصادی و خشونت فیزیکی بود. توصیف آن تنها به عنوان استدلالی در مورد تجارت، این آسیب ها را پنهان می کند.

این کمپین با مخالفان روبرو می شود

مایکل داویت علناً اتهامات کریگ را محکوم کرد. برخی از خانواده هایی که به کورک گریختند در آنجا مورد استقبال قرار گرفتند. خانواده شهردار آینده کورک، جرالد گلدبرگ، در میان آنها بود. این پاسخ ها نشان می دهد که تحریم یک موضع واحد ایرلندی را بیان نمی کند. مردم می توانند در برابر کمپین مقاومت کنند و به کسانی که آواره شده اند کمک کنند.

1922 تا 1937

شهروندی و زندگی عمومی · حقوق روی کاغذ، مشارکت در زندگی عمومی

دولت جدید از آزادی مذهبی محافظت می کند و شهروندان یهودی در زندگی سیاسی آن شرکت می کنند.

آزادی مذهبی در دولت جدید

مادهٔ 8 قانون اساسی دولت آزاد ایرلند در سال 1922، آزادی وجدان و انجام مناسک دینی را با رعایت نظم و اخلاق عمومی برای شهروندان تضمین می‌کرد. این قانون همچنین محرومیت حقوقی و رفتار ترجیحی بر مبنای دین را ممنوع می‌کرد. این تضمین‌ها معیارهایی برای سنجش عملکرد مقام‌ها فراهم می‌کردند؛ اما یک وعدهٔ قانون اساسی به‌تنهایی نمی‌توانست همهٔ تجربه‌های طردشدن را برطرف کند.

رابرت بریسکو به دایل انتخاب می‌شود

رابرت بریسکو که در دوبلین از والدینی یهودی زاده شد، در مبارزه برای استقلال ایرلند مشارکت کرد و در سال 1927 به نمایندگی از حزب فیانا فایل به دایل، مجلس نمایندگان ایرلند، انتخاب شد. گرایش‌های سیاسی او شامل جمهوری‌خواهی ایرلندی و صهیونیسم بود. انتخاب‌های یک شهروند نشان‌دهندهٔ هویت‌های هم‌پوشان است، بدون آنکه او را سخنگوی همهٔ یهودیان ایرلند کند.

به‌رسمیت‌شناختن در فضایی با نابرابری دینی

قانون اساسی 1937 به صراحت جماعات یهودی را در کنار چندین فرقه مسیحی به رسمیت شناخت و در عین حال موقعیت ویژه کلیسای کاتولیک را نیز به رسمیت شناخت. به رسمیت شناختن یهود و هویت ملی قدرتمند کاتولیک در همین سند وجود داشت. این به توضیح اینکه چرا باید احساس تعلق به جامعه در کنار برخورد با افرادی که به دنبال ورود به مرز هستند، مورد بررسی قرار گیرد، کمک می کند.

1933 تا 1945

هولوکاست · بی‌طرفی نمی‌توانست از بستگان در خارج محافظت کند

ایرلند زیر اشغال نازی‌ها نبود. محدودیت‌های پذیرش پناهندگان و قتل افرادی با پیوندهای ایرلندی، تاریخ این کشور را به هولوکاست در قارهٔ اروپا مرتبط می‌کند.

در اردوگاه‌های کار اجباری، افراد در شرایطی بی‌رحمانه زندانی می‌شدند و اغلب به کار اجباری وادار می‌شدند. اردوگاه‌های مرگ برای کشتار جمعی سازمان‌یافته ساخته شده بودند. آشویتس-بیرکناو هر دو کارکرد را داشت.

حامیان پناهندگان محدودیت‌های ورود را به چالش می‌کشند

از سال 1933، رهبران جامعه یهودی از جمله آیزاک هرتزوگ و رابرت بریسکو درخواست کردند تا افرادی که از آزار و اذیت نازی ها فرار می کردند، پذیرفته شوند. بسیاری از درخواست ها با شکست مواجه شدند، اگرچه برخی از پناهندگان به ایرلند رسیدند و کسب و کار ایجاد کردند. موزه یهودیان ایرلند هم محدودیت ها و هم تلاش ها برای غلبه بر آنها را ثبت می کند. بی طرفی در زمان جنگ تضمینی برای پناهگاهی برای کسانی که برای ورود به آن نیاز داشتند نبود.

خانواده اتی اشتاینبرگ در فرانسه گرفتار شده اند

اتی اشتاینبرگ در دوبلین بزرگ شد و در سال 1937 همان‌جا با ووتک گلوک ازدواج کرد. آنان به قارهٔ اروپا رفتند و پسرشان لئون آنجا به دنیا آمد. پس از چند جابه‌جایی برای فرار از خطر، خانواده در سال 1942 در فرانسه بازداشت و در اردوگاه انتقالی درانسی زندانی شدند. پیوند خانوادگی با ایرلند آنان را از آزار نازی‌ها در خارج محافظت نکرد.

ویزاها پس از بازداشت خانواده می‌رسند

بستگان در دوبلین ویزاهایی گرفتند که می‌توانست به خانوادهٔ گلوک اجازهٔ سفر به ایرلند شمالی، زیر صلاحیت پادشاهی متحد، بدهد. ویزاها پس از بازداشت خانواده به تولوز رسیدند. اتی، ووتک و لئون در 2 سپتامبر 1942 از درانسی به اجبار منتقل شدند و دو روز بعد در آشویتس به قتل رسیدند. راهی برنامه‌ریزی‌شده به سوی امنیت می‌توانست پیش از رسیدن مدارک بسته شود.

پس از سال 1945

بازسازی و یادآوری · زندگی های جدید بخشی از تاریخ ایرلند شده است

بازماندگان، نمایندگان منتخب و داوطلبان جامعه زندگی فراتر از تاریخ آزار و شکنجه را شکل می دهند.

زولتان و ادیت زندگی خود را بازسازی می کنند

زولتان و ادیت زین از اردوگاه‌های بازداشت جمعی نازی‌ها در راونسبروک و برگن-بلسن جان سالم به در بردند. پس از دورهٔ نقاهت در سوئد، در سال 1946 همراه پزشک باب کولیس به ایرلند آمدند و او آنان را در خانوادهٔ خود پرورش داد. زولتان بعدها آشپز شد، ازدواج کرد و فرزنددار شد. زندگی بعدی او نیز در کنار فقدان‌ها و بیماری‌ای که تحمل کرد، بخشی از داستان اوست.

دوبلین شهرداری یهودی انتخاب می‌کند

بریسکو در سال 1956 نخستین شهردار یهودی دوبلین شد و در سال 1961 نیز دوباره این سمت را بر عهده گرفت. فعالیت عمومی او هویت یهودی را با دهه‌ها حضور در سیاست انتخاباتی ایرلند پیوند می‌داد. این دستاورد نشان‌دهندهٔ مشارکت مدنی است و در عین حال بررسی تعصب‌ها و ناکامی پیشین در پناه‌دادن کافی به یهودیان تحت آزار را ممکن می‌گذارد.

کنیسه به مکان خاطره تبدیل می شود

کنیسهٔ والورث رود در اوایل دههٔ 1970، با نقل‌مکان خانواده‌ها و تغییر جامعه، از فعالیت بازماند. داوطلبان در سال 1985 ساختمان را به‌عنوان موزهٔ یهودیان ایرلند بازگشایی کردند. مجموعه‌های آن تاریخ زندگی روزمره را در سراسر جزیره، از جمله بلفاست و دوبلین، حفظ می‌کنند. پوشش سراسر جزیره را نباید با حوزهٔ حاکمیت یک کشور در زمان حاضر یکی دانست.

2023 تا 2026

۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز

زندگی یهودیان در جمهوری ایرلند ادامه دارد در حالی که خانواده ها خصومت مبتنی بر هویت را گزارش می دهند. گزارش دهی، آموزش و تعهدات عمومی راه های مختلفی برای مقابله با آن ارائه می دهد.

وقتی یک برخورد معمولی خصمانه می شود

شورای نمایندگان یهودیان 143 گزارش حادثه را بین 17 ژوئیه 2025 تا 9 ژانویه 2026 دریافت کرد. برخی از آنها وقایع مربوط به سال های قبل را توصیف کردند. پس از مشخص شدن هویت یهودی یا اسرائیلی یک فرد، این گزارش ها شامل خصومت بود.

این مستندسازی تجربه‌های گزارش‌شده را نمایان می‌کند. گزارش‌های داوطلبانه نمی‌توانند شیوع سراسری را بسنجند، به همهٔ اعضای یک جنبش سیاسی انگیزه نسبت دهند یا روندی چندساله را ثابت کنند. لهجه یا دین کسی او را مسئول عملکرد دولتی خارجی نمی‌کند.

آنچه که یک نظرسنجی می تواند در مورد یادآوری به ما بگوید

نظرسنجی Claims Conference از 1,000 بزرگسال در ایرلند، در اکتبر و نوامبر 2025، نشان داد که نیمی از آنان نمی‌دانستند شش میلیون یهودی در هولوکاست به قتل رسیده‌اند. در میان افراد 18 تا 29 ساله، نیمی گفتند که با انکار یا تحریف هولوکاست در اینترنت روبه‌رو شده‌اند.

این نظرسنجی همچنین نشان داد که 88 درصد از آموزش هولوکاست در مدارس حمایت کردند. دانش، قرار گرفتن در معرض و حمایت از آموزش یافته های متفاوتی هستند. شکاف دانش به تنهایی نمی تواند وابستگی سیاسی یک فرد را مشخص کند یا انگیزه پشت یک عمل سوء استفاده خاص را توضیح دهد.

تبدیل تعهدات به حفاظت روزمره

در ژانویه 2025، ایرلند تعریف کاری IHRA از یهودی ستیزی و دستورالعمل های بین المللی برای مقابله با آن را تأیید کرد. در ژانویه 2026، دولت بودجه ای را برای در دسترس قرار دادن تورهای مجازی با راهنما از موزه آشویتس برای مدارس متوسطه اعلام کرد.

این تعهدات می تواند از معلمان و مؤسسات حمایت کند. ارزش عملی آنها بستگی به اتفاقات بعدی دارد: مشارکت، آموزش دقیق و پاسخ های مؤثر هنگامی که شخصی خصومت را گزارش می کند. اعلامیه دولت یک قصد را ثبت می کند. یادگیری و حفاظت باید از طریق نتایج آنها ارزیابی شود.