یهودستیزی در لیتوانی
جوامع یهودی ریشه های عمیقی در دوک نشین بزرگ لیتوانی پیدا کردند، با امتیازاتی که امکان زندگی جمعی را فراهم می کرد. تعصب مسیحی و نارضایتی های اقتصادی بخشی از جامعه اطراف باقی ماند.
با لیتوانی آشنا شویدمنتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار
از همسایگان نابرابر تا دشمن ملی
جوامع یهودی ریشه های عمیقی در دوک نشین بزرگ لیتوانی پیدا کردند، با امتیازاتی که امکان زندگی جمعی را فراهم می کرد. تعصب مسیحی و نارضایتی های اقتصادی بخشی از جامعه اطراف باقی ماند. در جمهوری بین دو جنگ، مبارزات ناسیونالیستی به طور فزاینده ای با یهودیان به عنوان رقیب یا بیگانه برخورد می کردند. پس از اشغال شوروی در سال 1940، معادله غلط همه یهودیان با کمونیسم تشدید شد. تهاجم آلمان در سال 1941 و همکاری محلی سپس این اتهام جمعی را به ابزاری برای کشتار جمعی تبدیل کرد.
دوران دوک‌نشین بزرگ تا دهه 1930
ریشه و رنجش · جهان دانش‌پژوهی در کنار یک اتهام زندگی می‌کند
قرن ها زندگی محلی یهودیان مانع از آن نشد که ناسیونالیسم آن را بیگانه اعلام کند.
جامعه ای با ریشه های قدیمی
جوامع یهودی تحت امتیازات اعطا شده در دوک نشین بزرگ لیتوانی توسعه یافتند. مطالعات مذهبی و جنبش‌های فرهنگی سکولار بعد، این منطقه را به مرکز اصلی زندگی یهودیان تبدیل کرد. این افراد در شهرهای محلی جاسازی شده بودند، نه اینکه صرفاً از یک چشم انداز ملی همگن عبور کنند.
همسایه ها به رقیب اقتصادی تبدیل می شوند
تعصب مذهبی و نفرت نسبت به تاجران یهودی به تغذیه یهودی ستیزی کمک کرد. در دهه 1930، کمپین های تجاری خواستار حمایت از شرکت های قومی لیتوانیایی شدند و مشارکت یهودیان را به عنوان سلطه به تصویر کشیدند. این ادعا افراد مختلف را به یک دشمن اقتصادی تبدیل کرد و در عین حال فقر، تفاوت ها و روابط محلی آنها را نادیده گرفت.
وفاداری های زیاد ویلنا
YIVO در 1925 در ویلنا، زیر حکومت لهستان، بنیان شد. پژوهش آن به فرهنگ مدرن یهودی کمک کرد. شهر امروز ویلنیوس در لیتوانی است. مرز متغیر و چندزبانی مهم‌اند؛ دسته‌های ملی بعدی همه سازندگان جهان فکری آن را توصیف نمی‌کنند.
1939–1941
پناهندگی و سرزنش جمعی · پناهندگان مرزی پیدا می کنند که ثابت نخواهد ماند
جنگ و اشغال شوروی انتخاب ساکنان و پناهندگان را تغییر داد.
یهودیان لهستانی به دنبال امنیت هستند
پس از آغاز جنگ در سال 1939، پناهندگان یهودی از لهستان به لیتوانی رسیدند. آنها برای سفر به محل اقامت، پول و مدارک نیاز داشتند. فردی که از آزار و شکنجه فرار می کند هنوز می تواند با موانع تحمیل شده توسط دولت ها روبرو شود. یافتن یک پناهگاه تضمین کننده مسیری فراتر از آن نبود.
ویزا یک دهانه باریک ایجاد می کند
اسناد دیپلماتیک، از جمله ویزاهای مرتبط با Chiune Sugihara و Jan Zwartendijk، برخی از پناهندگان را قادر می سازد تا راه های فرار را دنبال کنند. کاغذبازی مهم بود زیرا سایر مرزها بسته یا مشروط بودند. تصمیمات مقامات خاص می تواند امکانات یک خانواده را بدون حل بحران گسترده تر پناهندگان تغییر دهد.
اشغال شوروی به یک معادله غلط دامن می زند
اشغال شوروی در سال 1940 باعث سرکوب موسسات و تبعید مردم از جمله یهودیان شد. با این وجود یهودی ستیزان به طور دسته جمعی یهودیان را مسئول حکومت شوروی می دانستند. این معادله قربانیان یهودی و اختلافات سیاسی را پاک کرد. رنج تحمیل شده توسط یک رژیم بهانه ای شد برای هدف قرار دادن یک اقلیت به گونه ای که گویی به عنوان یک عامل واحد عمل کرده است.
1941–1944
تهاجم نازی‌ها و همدستی · اتهام به اجازه قتل تبدیل می شود
واحدهای کشتار آلمانی و همدستان لیتوانیایی جوامع یهودی را نابود کردند.
تهاجم آلمان، 1941
نیروهای آلمانی در ژوئن 1941 به لیتوانی تحت کنترل شوروی حمله کردند. ایدئولوژی نازی با یهودیان به عنوان یک دشمن نژادی رفتار می کرد، در حالی که جنبش های یهودی ستیز محلی اتهامات خود را ارائه می کردند. خشونت ضد یهودی شامل عاملان آلمانی و لیتوانیایی قابل شناسایی بود. نباید بی رویه به هر لیتوانیایی نسبت داد.
پوناری و گتو
در نزدیکی ویلنا، واحدهای کشتار آلمانی و نیروهای کمکی لیتوانیایی یهودیان را در پوناری به قتل رساندند. اشغالگران همچنین یهودیان را در گتوها محبوس کردند و قبل از انحلال بعدی، نیروی کار را استخراج کردند. اینها ابزارهای مختلف در آزار و شکنجه بودند. بقای یک خانواده به شرایطی بستگی داشت که قدرت کنترل کمی داشت.
مردم از زندگی و فرهنگ دفاع می کنند
در گتوی ویلنا، یهودیان مقاومت سازمان دادند و کتاب و اسناد فرهنگی را از نابودی حفظ کردند. تلاش‌ها خطر عظیم را برطرف نکردند. آنان مردمی را نشان می‌دهند که زیر اجبار انتخاب می‌کردند و نمی‌پذیرفتند فقط با دسته‌بندی آزارگران توصیف شوند.
1945 و پس از آن
مسئولیت کیست؟ · یک دروغ قدیمی می‌تواند در روایت جنایت زنده بماند
یادآوری قربانیان مستلزم رد توضیحاتی است که آنها را مسئول سرکوب شوروی می داند.
نابودی جامعه
هولوکاست اکثریت قریب به اتفاق یهودیان لیتوانی را به قتل رساند. بازماندگان خسارت‌هایی را به ارث برده‌اند که در بین خانواده‌ها، شهرها و مؤسسات گسترده شده است. این ویرانی عدم وجود جوامعی را توضیح می دهد که زمانی در زندگی محلی مرکزی بوده اند. این غیبت نباید دلیلی باشد که آنها هرگز به آن تعلق نداشته اند.
گناه جمعی هنوز کاذب است
ارائه این قتل ها به عنوان انتقام از یهودیان برای حکومت شوروی، اتهام دسته جمعی عاملان را تکرار می کند. یهودیان دیدگاه های سیاسی مختلفی داشتند و همچنین از سرکوب شوروی رنج می بردند. توضیح تأثیر شغل ضروری است. نسبت دادن جنایات آن به کل یک اقلیت از نظر تاریخی نادرست است.
شناسایی همدستی و نجات
مسئولیت آلمان، همدستی لیتوانیایی و نجات فردی در یک روایت تاریخی جا دارند. نام بردن از عاملان مشخص هم مانع انکار است و هم مقصر شمردن کل ملت. پرسش اصلی پاسخ مردم و نهادها به محروم شدن همسایگان یهودی از حفاظت است.
2023–اکنون
۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز
طرد ملی‌گرایانه و اتهام پیوند یهودیان با بلشویسم، با دستاویز ضدیت با اسرائیل دوباره پدیدار شد؛ سپس 7 اکتبر ناامنی محلی را تشدید کرد.
کسی از رساندن کودک به مدرسه خودداری می‌کند
در 16 اکتبر 2023، جامعه یهودی لیتوانی و سازمان های عضو آن نسبت به یهودی ستیزی رو به رشد هشدار دادند. از جمله حوادثی که آنها توصیف کردند، راننده ای بود که پس از اطلاع از یهودی بودن کودک، از بردن کودک به مدرسه امتناع کرد.
کودک هیچ مسئولیتی در قبال اقدامات یک دولت یا جنگ در خارج از کشور نداشت. با این حال هویت کافی بود تا یک سفر عادی مدرسه را قطع کند. هشدار جامعه، لفاظی های عمومی را به یک انکار کوچک و ملموس از مشارکت مرتبط می کرد: خدماتی که در دسترس دیگران بود از یک کودک یهودی دریغ می شد.
یک بهانه ضد اسرائیلی دوباره یک اتهام محلی را باز می کند
تاریخچه هولوکاست لیتوانی شامل قتل عام نازی ها و همکاری محلی است. روایت‌های ملی‌گرایانه که از این مسئولیت طفره می‌روند، می‌توانند یهودیان را از داستان رنج ملی خارج کنند، در حالی که سرزنش جمعی یهودیان برای سرکوب شوروی، اتهام موروثی دیگری را مطرح می‌کند.
قبل از 7 اکتبر، سیاستمدار Žemaitaitis از خبری درباره اسرائیل و تخریب مدرسه به یک قافیه ضد یهودی و سرزنش جمعی در مورد تبعید شوروی منتقل شد. تغییر موضوع نقاب را برملا می کند: خشم از اقدام اسرائیل اتهامات لیتوانیایی علیه یهودیان را دوباره فعال کرده بود. پس از 7 اکتبر، جامعه تهدید و طرد کودکان را گزارش کرد. یک شبکه جداگانه همبستگی فلسطین، تمایز بین یهودیان و اسرائیل را اعلام کرد. شواهد هدایت آن به دست اسلام‌گرایان را ثابت نکرد. بنابراین ترکیب مستند این کشور بر عادی سازی ملی گرایانه، سرزنش تاریخی و استفاده از اسرائیل برای مرتبط با مسائل روز جلوه دادن خصومت قدیمی تر متمرکز است.
اختلاف به نهادهای کشور می رسد
در آوریل 2024، دادگاه قانون اساسی لیتوانی دریافت که زمایتایتیس سوگند خود را نقض کرده است. در اواخر همان سال، جامعه یهودی با گنجاندن حزب او در ائتلاف حکومتی مخالفت کرد.
اینها پاسخ‌هایی متفاوت به یک مسئله گسترده‌تر بودند. دادگاهی رفتار یک سیاستمدار را از نظر قانون اساسی بررسی کرد؛ جامعه یهودی مشروعیتی را به چالش کشید که حزب او از حضور در دولت می‌گرفت. نتیجه فراتر از منصب سیاسی اهمیت داشت. کسانی که تهدید و طرد را گزارش کرده بودند، نگاه می‌کردند که دولت چگونه پاسخ می‌دهد وقتی زبانی که آنان را مشکوک جلوه می‌دهد از درون سیاست ملی می‌آید.