۷ اکتبر و امروز · لهستان · 2023–اکنون
ملی‌گرایی دینی و پاکسازی ضدصهیونیستی دولت کمونیستی مسیرهای متفاوتی برای بیگانه‌کردن دوباره یهودیان لهستان گذاشتند.
با لهستان آشنا شویدمنتشرشده توسط WTJبه‌روزرسانی انتشار
2023–اکنون
۷ اکتبر و امروز · ۷ اکتبر و امروز
ملی‌گرایی دینی و پاکسازی ضدصهیونیستی دولت کمونیستی مسیرهای متفاوتی برای بیگانه‌کردن دوباره یهودیان لهستان گذاشتند.
کپسول آتش نشانی در مجلس
در 12 دسامبر 2023، گرژگورز براون، نماینده مجلس لهستان، از یک کپسول آتش نشانی برای برهم زدن مراسم حنوکا در داخل پارلمان لهستان استفاده کرد. او سپس در اتاق از خصومت خود دفاع کرد و از روند رسیدگی کنار گذاشته شد.
مراسم، حضور یهودیان در نهادی ملی بود. حمله به آن این حضور را قابل اعتراض جلوه داد. چون عامل نماینده‌ای منتخب بود، رخداد معنای تندتری داشت: مکان نمایندگی شهروندان به صحنه ارعاب اقلیت بدل شده بود.
سنت های مخالف نیز می توانند همین اتهام را مطرح کنند
ملی‌گرایی لهستانی یهودیان را بیگانه با ملت معرفی کرده بود. دولت کمونیستی از راه دیگری به طرد آنان رسید: در سال 1968 یهودیان را صهیونیست نامید و هزاران نفر را به خروج واداشت. زبان ضدامپریالیستی باعث شد کارزار علیه یهودیان لهستان ظاهراً مسئله‌ای مربوط به اسرائیل به نظر برسد. نقاب سیاسی توجیه را عوض کرد، اما مقصر شمردن جمعی را حفظ کرد.
پس از 7 اکتبر، محققان متوجه شدند که خصومت جدید مربوط به اسرائیل برگرفته از نظریه‌های توطئه جاافتاده است. حمله براون به مراسم هانوکا در پارلمان، جریان مذهبی-ملی گرا را آشکارا افشا کرد. اتهامات آنلاین مسیر دیگری را ارائه کرد. ترکیب این کشور به ویژه در تعلق ملی، حافظه هولوکاست و آزمون وفاداری کمونیستی ریشه دارد. ارتباط این نیست که اردوگاه‌های امروزی در یک سازمان مشترک هستند، بلکه سنت‌های ظاهراً مخالف می‌توانند تابعیت یهودی را مشروط به انکار هویت یا وفاداری خارجی تعیین‌شده توسط دیگران کنند.
چه کسی به درون داستان ملی تعلق دارد؟
زندگی یهودیان مدتها قبل از هولوکاست بخشی از لهستان بود که اکثر جوامع آن را نابود کرد. یادآوری اکنون در کنار حضور یهودیان زنده است، از جمله مراسم هانوکا که براون به آن حمله کرد.
پیامدهای 7 اکتبر با احیای نظریه‌های توطئه آنلاین و اقدامی بسیار آشکار از خصومت در پارلمان همراه شد. همچنین تصمیمی برای بیرون‌کردن براون از جلسه گرفته شد. بنابراین کشمکش فراتر از یک مراسم بود: آیا نهادهای عمومی از مشارکت یهودیان حفاظت می‌کنند یا می‌گذارند روایت قدیمیِ بیگانه بودن آنان تعیین کند حضور چه کسی مشروع است؟