Ochrona i nierówność · Maroko · XII – XIX wiek
Hierarchia religijna, władcy stosujący przymus i odseparowane dzielnice kształtowały wczesne formy wykluczenia Żydów w Maroku.
Poznaj kraj: MarokoOpublikowane przez WTJAktualizacja publikacji
XII – XIX wiek
Ochrona i nierówność · Sąsiad może korzystać z ochrony, a mimo to pozostawać podporządkowany
Hierarchia religijna, władcy stosujący przymus i odseparowane dzielnice kształtowały wczesne formy wykluczenia Żydów w Maroku.
Warunki ochrony
W ramach statusu dhimmi społeczności żydowskie mogły praktykować swoją religię i utrzymywać instytucje gminne. W zamian płaciły specjalny podatek i miały podporządkowany status prawny. Pomagało to zachować wielowiekową obecność Żydów, ale wykluczało równouprawnienie. Ochrona i dyskryminacja były częściami tego samego systemu; jego stosowanie różniło się w zależności od władcy i miejsca.
Kiedy ochrona ustępuje miejsca przymusowi
Pod rządami Almohadów w XII wieku Żydzi musieli się nawracać lub uciekać. Majmonides pisał o przymusowym nawróceniu, gdy mieszkał w Fezie, zanim ponownie wyjechał w 1165 r. Jego odpowiedź dotyczyła faktycznego dylematu przetrwania. Prześladowania wynikały z dążenia władcy do zgodności religijnej, a nie z nieuniknionego konfliktu między sąsiadami.
Granica mellahu
Fez, a później Marrakesz utworzyły oddzielne dzielnice żydowskie zwane mellahami. W Marrakeszu w XVI wieku Żydzi zostali przeniesieni do otoczonej murem dzielnicy. Takie dzielnice mogły zapewniać życie wspólnotowe i pewien stopień bezpieczeństwa, jednocześnie wymuszając separację. Brama wyrażała nierówne miejsce Żydów w mieście.